HAYAT TARZI

139 29 3
                                                  

Biz depremde şanslı olan ailelerdendik.Yardıma ihtiyacı olanlara,biz de yardım ettik.Bizim evimiz,bu kasabanın sayılı konaklarından biriydi.Konakta altı oda vardı.İkinci kattaki iki odanın kirası bize aitti.Bu konağın kiracıları senelerdir değişmediğinden,buradaki ailelerle dost,hatta kardeş gibiydik.Odalar aynı yere açıldığından,yemeğimiz kahvaltımızda birdi.Üst katta yaşayan iki aile,bir masaya sığardık.Alt kattakilerle o kadar samimi değildik.Orada da bizim gibi iki odaya sığan bir aile vardı.Diğer oda boştu.O aile de belki bundandır,alt katın sahibiymiş gibi davranırdı.İşinden,okulundan,pazardan dönene ya da gidene laf çarparlardı.Kadın,eşine göre daha sıcak birine benziyordu.Bizim yaptığımız gibi birliğe karşıydılar.

Bizde çamaşır bile aynı güne denk getirilir,beraber yıkanırdı.Konağın kocaman bir bahçesi vardı.Annemler,oda komşularımızla koca kazanları bahçeye çıkarır,ateşin üstünde su kaynatırlardı.Biz de çocuğuz ya,bize verilen görev değişmezdi.Kazanları doldururduk.Hatta bazen oyuna dalınca kazanlar taşardı,komşunun çocukları hep dayak yerlerdi annelerinden.Her şeye rağmen,çamaşır günleri muhteşemdi.Şarkılar,türküler,çaylar,börekler gün bitiminde,herkes yüzünde bin bir gülücükle dönerdi,tek göz odasına.Bir çamaşır gününün böyle geçeceğini tahmin bile edemezdik o zamanlar.Herkes suskun,evler,taşlar,duvarlar bile üzgündü kalplerimiz kadar.

Evi yıkılıp da sağ kalanların çamaşırları,bizim bahçede yıkandı.Kazanları doldurma işi,yine bize verilmişti.Komşunun çocukları,ilk defa taşırmadı kazanları,dayak yemedilerannelerinden.Göçmen teyze,o güzel sesiyle yanık türkülerini söylemedi,uzak kaldığı memleketinin.Alt kattaki kadın da geldi bahçeye.Çamaşıra girişti :

DERTLİHikayelerin yaşadığı yer. Şimdi keşfedin