Hoofdstuk 1

102 11 29

Elodie jaar 355

"Tómy, let op je broertje!"

De stem van haar moeder klonk scherp door de kleine ruimte en Tómy vloog overeind. Om zich heen kijkend, viel haar niet veel later haar broertje van drie op, die halverwege de boekenkast achter het bureau van de directeur was geklommen. Nu was de boekenkast laag en met geen mogelijkheid zou de kleine Roylen de kast omver hebben kunnen krijgen, toch was het inderdaad beter om de peuter weg te halen van het vele, uitnodigende papier.

Haar ouders waren in gesprek met de directeur van de school waarop ze minstens de komende vier jaar haar studie zou volgen. Op de een of andere manier was zij de babysitter geworden, in plaats van het onderwerp van het gesprek. Moeite doend haar gezicht in de plooi te houden, stond ze op en trok ze na een paar stappen de kleine jongen van de planken. Hij protesteerde luidkeels, wat ze negeerde, waarna ze hem onceremonieel naast zijn moeder dumpte. Die keek haar met getuite lippen aan, wat ze ook negeerde.

Dit gesprek was onderdeel van haar introductie aan de Hoge School van Gard, het hoofdresid van Elodie. De rondleiding had ze al gehad en hierna volgde alleen nog de kennismaking met de klassen. Ze was nu twaalf, dus moest ze naar de hoge school. Net als elke andere leerling zou ze haar eigen ritme en lesplan volgen, begeleid door de leraren, die overzicht hielden op de klassen. Zou er veel gewisseld worden? De instroom ging tenslotte het hele jaar door.

Tijdens het gesprek hoorde ze niets nieuws, het was ook meer een formaliteit. Tómy had gesmeekt of ze het niet over konden slaan, haar vader was tenslotte de heerser van de hele wereld. Wie wist nou beter dan hij hoe het schoolsysteem werkte? Maar nee, natuurlijk mocht dat niet. Net als elke andere nieuwe leerling moest ze netjes het hele riedeltje afwerken. Rondleiding – wat wel interessant was, aangezien ze nog niet eerder binnen in de school was geweest – gesprek en kennismaking. Wat haar betrof mocht het gesprek nu wel afgelopen zijn. Opzij kijkend naar het paar dat ze de afgelopen zeven jaar als ouders had mogen zien, slaakte ze van binnen een diepe zucht. Irmin en Rodin zaten er nog veel te comfortabel bij.

Plotseling schoot een steek door haar hoofd, waardoor ze haar ogen samen kneep. Haar neus kreukelend wendde ze zich tot haar broertje. Had hij nou echt net-? Zonder na te denken gaf ze hem een mep tegen zijn arm en meteen begon Roylen te huilen.

"Tómy! Waar was dat goed voor?"

Gefrustreerd wachtte ze tot haar moeder haar ogen wegtrok van het hikkende kind, dat nu veilig omarmd bij zijn moeder op schoot zat.

"Nou?" Rodin keek haar aan met hoog opgetrokken wenkbrauwen.

Haar vingers ontspannend uit de vuisten die ze had gemaakt, gebaarde ze wild: "Hij deed het weer!"

De uitdrukking in haar moeders ogen werd iets milder. "Och, Tómy, hij is nog maar drie, hij leert het vanzelf wel. Het is geen reden om hem te slaan."

Haar verweer, dat dit al de zoveelste keer was dat de kleine zender zijn gave op haar uitprobeerde, werd niet gezien. Rodins ogen waren alweer afgedwaald naar haar zoontje. Vechtend tegen de jaloezie, die de laatste tijd zo vaak bezit van haar nam, propte Tómy haar handen samen in haar schoot en keek weg. Het was maar een tikje, Roylen stelde zich vreselijk aan. Irmin had niet eens wat gemerkt, zo diep was hij in gesprek met de schooldirecteur. Ging dit gesprek eigenlijk nog wel over haar? Ze kon niet wachten tot ze weg mocht uit het kantoor.

Op de hal, buiten de deur, klonk opeens het enthousiaste gerinkel van een bel, die herhaald werd verderop en als ze goed luisterde nog een keer aan de andere kant van het gebouw. Weer een lesuur voorbij, weer een kans minder om een klas te leren kennen. Met samengeperste lippen, staarde ze naar de klok in de hoek van de kamer. Het was nou niet zo dat ze vreselijk graag wilde weten wie haar medeleerlingen waren, ze wilde gewoon weg vanonder het toeziend oog van haar ouders. Ze had niet voor niets een gedeelde opleiding gekozen. Alles om maar zo min mogelijk thuis te zijn.

De Nieuwe Wereld 5: Tagmar's OordeelLees dit verhaal GRATIS!