2. De kassa jongen

14 1 1

Ik begon de ingrediënten van kip met rijst bij elkaar te zoeken. 'Shit, er is geen rijst meer. Waarom overkomt mij dit nauw altijd? Ik zucht en loop richting de deur om het te gaan kopen, maar voordat ik wegga schrijf ik een briefje voor Kel en pap, voor het geval ze thuis komen. 'Ik ben even rijst aan het halen. Ben zo terug. Liefs Soof.' Ik pak mijn jas, tas en sleutels en ga naar buiten. Ik pak mijn fiets en ga opweg naar de supermarkt.

'Gelukkig is de supermarkt maar een paar minuten van huis verwijderd' dacht ik terwijl ik mijn fiets wegzette. Ik liep de winkel binnen en liep richting de rijst. Ik hoef gelukkig ook niet meer te zoeken naar alles. 'Ik weet nu waar het staat. Boodschappen doen was een van de taken die ik over heb genomen' dacht ik somber, omdat ik aan mam moest denken. Ik pakte twee pakken biologische rijst en liep naar de kassa.

Achter de kassa zat een jongen die me op een of andere manier mijn aandacht trok. Niet een sexuele manier, maar gewoon, met de manier waarop hij bewoog. Iets in hem trok mij aan en ik had geen idee wat. "Goede middag mevrouw" zei hij. "Hallo" Ik staarde naar hem terwijl hij de twee pakken rijst bliepte. "Dat is dan €3,10." Ik pakte €3,10 uit mijn portemonnee en gaf het aan hem. "Dank u wel. Wilt u er het bonnetje bij?" " Ja, dank je." Ik pakte het bonnetje aan en liep de winkel uit.

Ik fietste naar huis en zag mijn vaders auto staan. Ik zet mijn fiets weg en ga naar binnen. Ik leg mijn jas weg en loop naar de keuken. "Pap? Waar ben je?" Geen antwoord. Wat raar. Meestal geeft hij gelijk antwoord. "Pap, waar ben je?" roep ik nog een keer. 'Ah, hij zit vast weer in de schuur. Hij zit daar steeds vaker. Het is zijn plek geworden sinds mam dood ging' dacht ik. Ik probeer het  depressieve gevoel van me af te houden, die ik op voel komen en concentreer me op het koken.

Kelvin p.o.v.

'Ah, eindelijk thuis na zo'n saaie dag. Ben benieuwd wat Sofie kookt vandaag.' Ik stak de sleutel in het sleutelgat en draaide de sleutel om. Ik deed de deur open en de geur van verbrand eten kwam mijn neusgaten binnen. Ik wist gelijk dat er iets mis was met Sofie, want ze laat anders nooit eten verbranden.

Ik ren naar de keuken en zie Sofie op de grond zitten huilen en ik schrik. Overal liggen pannen en groenteresten op de grond. Dan schiet het me opeens te binnen, ze had een woede aanval. Het gebeurde bij Sofie niet vaak maar soms, uit het niets, krijgt ze een woede aanval of een paniek aanval en daar kan ze helaas niks aan doen.

Ik loop voorzichtig naar haar toe, maar eerst loop ik naar het fornuis en zet het uit. Ik ga voorzichtig naarst Sofie zitten en geen haar een knuffel. "Soof, rustig, ik ben het maar. Het komt allemaal goed. Niks kan je pijn doen. Ik ben er voor je" fluister ik in haar oor. Ik ging door met van dat soort zinnetjes zeggen totdat Sofie ophied met huilen en wat gekalmeerd was.

"S-sorry, Kel" begon Sofie, maar ik onderbrak haar. "Ssshhhh, je hoeft je niet te verontschuldigen, lief zusje van me. Je hebt niks fout gedaan. Weet je wat, ga jij maar naar boven en dan ruim ik deze troep voor je op oke?" Sofie knikte ja. "Dank je, Kel. ik zou niet weten wat ik zonder je moest" zei ze met tranen in haar ogen. Het doet me zeer om mijn lieve zusje zo te zien. Ze heeft niks gedaan waardoor ze dit verdiende.

"Hup, op naar boven jij en probeer wat te slapen, oke?" " oke, ik ga al" zei Sofie zachtjes. Ze stond op, maar viel bijna om. Ik pak haar snel vast en til haar prinses-stijl op en begin naar de trap te lopen. "Kel, je hoeft me niet te dragen, ik kan zelf wel lopen" "Nee, dat kan je niet. Je bent zwak en moet door de woede aanval. Je hebt rust nodig" zei ik en toen was ze stil. Ik loop haar kamer binnen en leg haar op haar bed neer.

Ik begon haar kamer uit te lopen toen ik haar zachtjes iets hoorde zeggen "Het was geen woede aanval, het was een angstaanval, maar erger-" Het leek alsof ze nog iets wilde zeggen, maar viel ze in slaap. Ik liep weer naar haar toe en gaf haar een kus op haar voorhoofd. Ik liep zachtjes haar kamer uit en liep terug naar de keuken en begon met opruimen.

Na drie kwartier was ik eindelijk klaar met het opruimen van de keuken. 'Even kijken, kan ik het eten nog redden of is het hopeloos?' Met één kijk in de pan zie ik dat het eten niet meer te redden valt. met een zucht gooi ik het eten in de vuilnisbak. 'Ik haat het om eten weg te gooien' dacht ik bij mezelf. 'Even pap vragen of ik pizza mag bestellen want ik heb eigenlijk geen zin om nu nog te koken'.

Ik loop naar buiten en klop op de houten deur. "Pap, ben je daar?" Geen reactie "Pap, ben je daar?" roep ik voor de tweede keer. Weer geen reactie. Langzaam open ik de deur en ik schrik van het beeld. Pap, midden in de schuur op een stoel zittend te slapen met veel lege bier flessen om zich heen. Na de schrik te hebben verwerkt begon ik voorzichtig naar pap toe te lopen.

Sofie p.o.v.

Ik probeer me te concentreren op het koken, maar dat lukt niet. hoe hard ik het ook probeer, het lukt me gewoon niet. Ik word gewoon te erg afgeleid door mijn angsten en gedachten. 'Waarom kan ik niet gewoon normaal zijn en niet van dit soort problemen hebben?' vroeg ik mezelf, niet dat ik een antwoord verwacht. 'datisomdatjeeenbitchbentenomdarjenikswaardbentjeverdienthet.' zei een stem uit het niets. ik spring de lucht in. 'WTF was dat?!? Begin ik nu ook nog gek te worden?'

'Nee, je begint niet gek te worden' zei de stem weer en dat maakte me zo bang dat ik een angst aanval kreeg. Ik gooi alles omver en zak na vijf minuten helemaal in elkaar en begin te huilen.

------------------------------------------------------------------------

sorry allemaal voor de lange pauze tussen de twee hoofdstukken. ik hoop dat jullie hem goed vinden, want dit is mijn eerste hoofdstuk van het boek en mijn eerste verhaal dat ik in het Nederlands aan het schrijven ben. ik hoop dat jullie van dit boek genieten en met ons ontdekken wat er nu allemaal echt gebeurt.

love

Your Mind Is MineLees dit verhaal GRATIS!