*Ισως να ειχα θυμωσει αρκετα με την Μια μετα από όλα αυτά που ειχαν συμβει προηγουμενος με μας….αλλα την στιγμη που μου εξομολογηθηκε ότι είναι ερωτευμενη μαζι μου τα ξεχασα όλα. Δεν μπορουσα να πιστεψω ότι μου ελεγε εκεινη την στιγμη. Δεν μπορουσα να πιστεψω ότι θα μπορουσε να ηταν πλεον δικη μου χωρις καποιον Λιαμ να την περιτρυγιριζει και εμενα να μου σπαει τα νευρα! Δεν χρειαστηκε να της πω πολλα. Ηξερε τι ενιωθα για εκεινη, το ηξερε εδώ και καιρο. Την πλησιασα και την φιλησα. Ενιωσα υπεροχα, ένα αισθημα νικης μεσα μου. Ότι επιτελους μετα από όλα αυτά θα μπορουσα να ειμαι χαρουμενος μαζι της. . . ! Δεν θελαμε να κατσουμε στο παρτυ άλλο όμως και ετσι φυγαμε. Ανεβηκαμε στην μηχανη και γιναμαι καπνος. Δεν μας ενοιαζε το ποσοι μας ειδα. Το μονο που μας ενοιαζε ηταν ότι ημασταν μαζι. Και που δεν πηγαμε. Καναμε πολλες βολτες , περιπλανιομασταν σαν δυο χαζα ερωτευμενα παιδακια που μολις εμοιαζαν να ειχαν βγει από ταινια. Η αληθεια είναι ότι δεν αναγνωριζα τον εαυτο μου. Δεν πιστευα ποτε ότι θα εκανα κατι τετοιο με καποια. Γιαυτο και η Μια ηταν ξεχωριστη. Τριγυρνουσαμε με την μηχανη εως τα ξημερωματα και σταματησαμε να παρουμε πρωινο στο αγαπημενο μαγαζι της Μιας…*

‘’Κεβιν, περναω υπεροχα μαζι σου!’’

‘’Εγω νας δεις.’’

‘’Αααα…και τωρα που το θυμηθηκα…ποια ηταν εκεινη η κοπελα που μιλουσες όταν ηρθα και σας διεκοψα?’’

‘’Χαχαχα εισαι τοσο γλυκια όταν ζηλευεις.’’

‘’Χμμ…όχι παντα.’’

‘’Δεν θελω να το ανακαλυψω αυτό το ‘’όχι παντα’’!

‘’Και πολύ καλα θα κανεις…χαχαχα , ελα σοβαρα λιγο τωρα! Ποια ηταν? Δεν ειμαι νευριασμενη ουτε τιποτα, απλα θελω να μαθω, από περιεργια.’’

‘’Χαχαχαχα από περιεργια ε? Τελος παντων ηταν μια κοπελα φιλη της αδερφης της Σαρλοτ, εκεινη ηρθε να μου μιλησει πρωτη. Με κοιτουσε πολύ ωρα ειπε και δεν ηθελε να χασει την ευκαιρια να μου μιλησει.’’

‘’Ειμαι πολύ τυχερη εγω δηλαδη…?’’

‘’Δεν ξερω…εσυ θα μου πεις…εισαι?’’

‘’Πολυ…’’ του ειπα χαμογελοντας.

‘’Χαιρομαι…’’

‘’Ξημερωσε για τα καλα. Νυσταξα. Ισως ηρθε η ωρα να φυγουμε…τι λες??’’

‘’Ναι…συμφωνω…!’’

‘’Να πληρωσουμε..’’ ειπα και παω να βγαλω το πορτοφολι όταν με πιανει από το χερι και με σταματα.

‘’Οπ οπ οπ πληρωσουμε? Όχι κυρια μου εσυ δεν εχεις να πληρωσεις τιποτα!’’

‘’Ελα τωρα Κεβιν, και την προηγουμενη φορα στο εστιατοριο εσυ πληρωσες.’’

‘’Δεν εχει σημασια…μην επιμενεις δεν προκειται να καταφερεις κατι.’’

----Τον κοιταξα με ένα κουταβισιο βλεμμα…αλλα οντως…ηξερα ότι ειχε δικιο, δεν προκειτε να του αλλαζα γνωμη οποτε τα παρατησα!---- Κατευθυνθηκαμε προς το σπιτι μου όταν πια ειχε παει 7ηωρα το πρωι. Ευτυχως ηταν Σαββατο και δεν ειχαμε την επομενη σχολειο οποτε θα μπορουσα να κοιμαμαι ολη μερα. Ο Κεβιν μου εδωσε ένα γλυκο φιλι και με αποχαιρετησε. Μπηκα μεσα στο σπιτι και επεσα για υπνο…σκεφτομενη εκεινον…---

Στους δυο τριτος δεν χωραειΔιαβάστε αυτήν την ιστορία ΔΩΡΕΑΝ!