5. Gesprek

82 7 0

"Jacob!" roep ik als ik naar buiten loop en de deur dicht trek. Ik kijk even om naar het raam waar mijn vader staat te kijken. Ik voel me nogal bespioneerd. Wat is er toch met iedereen? Ik schud mijn hoofd, ik moet denken aan sorry zeggen. Ik zucht even. "Jacob! Jacob! Jacob blijf nou eens stil staan!" roep ik geïrriteerd. Ik begin iets sneller te lopen. "Jacob! Wat is het probleem? Wat is jou probleem? Wat is hun probleem?" roep ik boos als ik met mijn hand naar huis wenk. "Jacob! Blijf staan!" schreeuw ik. Ik loop nog sneller om de afstand te verminderen. Als ik bijna naast hem loop, pak ik hem beet aan zijn pols. "Jacob, luister even!" zeg ik. Hij blijft stil staan en draait zich heel erg langzaam om. Ik zie zijn handen trillen. "Wil je me vertellen wat je probleem is? Ik ben er nu al klaar mee, met al die pottenkijkers en dat je boos bent om een reden die ik niet eens weet." Ik praat snel. Hij bijt op zijn lip. "Ik... Jongens zijn gewoon slecht voor je!" zegt hij na een korte stilte. "Pff... dat is wat je net ook al zei, en ik denk niet dat dat de echte reden is. Anders zou mijn vader jou niet eens in de buurt laten komen!" zeg ik. Ik ben zenuwachtig of bang dat hij ineens woedend wordt. Misschien heb ik hem wel met iets belangrijks laten zitten. Wat was er belangrijk? Nee, ik weet het zeker, er was niets belangrijks vandaag. Of wacht, was hij toevallig jarig vandaag? Hé, wanneer is hij eigenlijk jarig? ik heb nog nooit zijn verjaardag gevierd... ik heb hem alleen laten zitten met de lunch en onze alledaagse renwedstrijden. Ik word uit mijn gedachtes gehaald als het begint te regenen. Fijn nu lijkt het op een romantische filmscène waarin de Romeo en Julia ruzie krijgen. Wat is dit voor een film? Niets romantisch aan, alleen een beetje in de regen staan...

"Het spijt me dat ik je weer heb laten zitten." zeg ik dan snel. "Het spijt me dat ik niets gezegd heb en vervolgens bij een vriend zat. Die jij blijkbaar niet mag." zeg ik. "Ness, het ligt niet daaraan. Ik haat hem niet..." Jacob kan zijn zin niet eens afmaken of ik ga er alweer doorheen. "Wacht, je mag hem dus wel gewoon? Dan snap ik het probleem al helemaal niet." zeg ik als ik mijn handen in de lucht gooi en dan weer laat zakken. Hij zucht. "Het is gewoon ingewikkelder. Ik haat niemand." zegt hij als hij zich omdraait en verder loopt. "Mooi, we gaan weer lopen..." mompel ik. Ik kom achter hem aanlopen, alleen maar uit nieuwsgierigheid en uit woede, omdat ik moet weten wat er is. "Jake! Kunnen we niet gewoon blijven staan? Of op ze minst naar binnen gaan?" zeg ik als hij zich weer omdraait. Hij kijkt me raar aan. "Uit de regen?!" zeg ik als ik met mijn handen naar de lucht wijs. Ik zucht weer. Ik weet niet wat ik moet zeggen. Ik ben ten einde raad. Als hij niet zegt wat er is, dan doet niemand het. Mijn ouders houden ook stug hun mond.

"Jake, ik ben er klaar mee! Als je mijn vrienden niet kan accepteren, dan... kan ik jou niet accepteren." ik krijg tranen in mijn ogen toen ik het zei. Ik wil het terug draaien, maar misschien is het goed. Ik weet niet meer wat hij wil en daar kan ik ook niets mee. Ik draai me om en loop weg. Ik verwachte dat ik voetstappen zou horen en dat hij ook achter mij zou komen lopen. Maar het bleef stil. Je hoorde alleen de regendruppels die op de bladeren vielen, die op de grond vielen en wat daardoor een modderpoel werd. Verder was het stil, veel te stil.

Als ik de deur open doe, staat Alice al naast me met een dikke handdoek. Ze legt hem over mijn schouders, en probeert me te knuffelen. Maar ik ontwijk het. "Sorry Alice." fluister ik. Ik slenter door, ik kijk niet om naar mijn ooms en tantes, mijn opa en oma, mijn vader en moeder. Ik wil alleen zijn. Ik word van dit alles depressief.

Als ik in mijn kamer sta doe ik mijn deur op slot en laat me vallen op mijn bed. Ik leg mijn hoofd op mijn kussen en begin te huilen.

"Nessie? Mag ik binnen komen?" hoor ik mijn moeder roepen. Ik ga rechtop zitten. "Alleen als je me wilt vertellen wat er allemaal aan de hand is." zeg ik. Ze zucht. "Ik zal proberen wat ik kan vertellen. Wil je je deur open maken? Anders gaat hij waarschijnlijk stuk." zegt ze grinnikend. Ik sta op en open de deur. Als mijn moeder naast mij staat geeft ze me een knuffel. Ze gaat op mijn bed zitten. "Het is... Wat is er net gebeurt?" vraagt ze. Ik leg mijn hand op haar wang en laat zien wat er net allemaal gebeurde.

Ze zucht. "Niet verteld, fijn." mompelt ze als ze even naar buiten kijkt. "Wat niet vertelt?" vraag ik als ik naast haar kom zitten. Ze schud haar hoofd. "Lieverd, het is ingewikkeld." zegt ze. "Jah! Dat is lekker makkelijk! Ik wil gewoon weten wat er gebeurd!" roep ik boos. Ik sta op en loop door mijn kamer. Ik blijf staan bij een foto van Jacob. "Mam?" vraag ik als ik het foto lijstje pak en weer naast haar kom zitten. Ze knikt. "Wat is er lieverd?"

"Ben ik Jacob's verjaardag vergeten? Ik ben bang dat hij boos was, omdat ik het vergeten was. En aangezien iedereen hier is..." Ze kijkt snel weg. "Nee, dat is het niet. Het..." ze maakt haar zin niet af. "Wat, het?! Mam!" zeg ik als ik aan haar hand trek. "Hij viert zijn verjaardag niet." zegt ze dan snel. "Pfff, waarom niet? Iedereen viert zijn verjaardag." zeg ik dan. "Renesmee, Jake moet het zelf vertellen ik ga het niet doen!" zegt ze dan. Ik zucht. Als ik naar buiten kijk en Seth naar binnen zie lopen. "Maar hij wordt toch wel gewoon ouder?" vraag ik. Ik voel me nu nogal een nieuwsgierigaagje. "Want?" vraagt ze. "Hij ziet er niet oud uit. Net zoals de andere wolfen." zeg ik dan. Het lijkt net alsof mijn moeder niet weet wat ze moet zeggen. "ehuu... Hij heeft gewoon goede... dagcrème." zegt ze snel. Ik schiet in de lach. "Mam! doe normaal! Jake is een macho! Hij gebruikt geen dagcrème!" roep ik gierend van het lachen uit. Ze staat op en loopt naar de deur. Daar blijft ze staan. "Praat nog een keer met hem." zegt ze. Ik zucht. "Alsjeblieft? Het doet hem pijn als hij ruzie met je heeft. Hij houd van je." zegt ze dan sluit ze de deur. "Ik ook van hem." zeg ik dan. Ik weet dat ze het gehoord heeft ookal fluisterde ik.

Ik bijt nietLees dit verhaal GRATIS!