Prologue:

Pag-ibig. Or should I say Love.

Halos lahat ng tao sa mundo gusto makuha yan. Lahat ng tao gusto maramdaman yan.

Merong mga tao na sinasabing hinahanap nila.

Meron naman nagsasabihing nahanap na 'daw' nila.

Meron namang nahanap na talaga.

Pero ano nga bang saysay ng love sa buhay natin?

Okay, let's ask the question na nararamdaman ng tao pagdating sa pagibig.

Sinong gagawa ng Sweet things sayo?

Well, pwede naman akong bumili ng sarili kong Sweet Stuffs, katulad ng Chocolates ang Candies.

Sinong magpapasaya sayo sa time na malungkot ka?

It's simple. May mga kaibigan naman ako na handa akong pasayahin. Handa akong pasayahin to the point na handa silang patawanin ako to the point na kailangan may lumabas munang sipon sa ilong mo.

Sinong makakasama mo kapag wala ang mga kaibigan mo?

Sarili ko, pwede naman akong malibang magisa. Pwede naman akong manood ng movies and TV series.

Sinong magpapakilig sayo?

Umihi ka kikiligin ka na. Magbasa ka ng Story sa Wattpad na ang concept eh Rom-Com kikiligin ka na. Manood ka ng Anime kikiligin ka na. Manood ka ng Movies about Romance and Comedy, tumatawa ka na kikiligin ka pa. Saan ka pa? Oh? Diba? Ang daming pwedeng gawin na pwede ka ring kiligin. It's up to you kung alin jan ang gagawin mo. Effortless pa lahat ng yan, meaning, pwede kang kiligin ng walang ginagawang kabalbalan.

Pero sino naman ang magpaparamdam sayo ng Pagmamahal?

Nandyan ang mga kaibigan ko na pwede akong mahalin. Nanjan mga parents ko na handa mamatay para saken.

Pero, diba mas masarap yan mga yan kung sa isang taong special para sayo ang gagawa ng mga bagay na yan?

Ang that question is the only question I can't answer. Why? It's simple, I've never experienced being love and I've never experience LOVE.

Yan ang mga katagang sinasabi ko sa sarili ko nung time na hindi ko pa siya kilala. I mean, hindi ko siya kinikilala.

.

.

.

.

.

.

.

.

Hangang sa, isang araw Project kami by pair. At kung kailan handa ko nang panindigan lahat ng sinasabi ko, saka siya dumating.

"Paano ka sasaya kung hindi ka magmamahal?" sabi niya saken.

"Kaya kong tumawa magisa para sumaya." pero I only knew him that much, dapat hindi ko na pala siya chinalenge.

"Tumawa mag-isa? Edi baliw ka na pala?" banat ulit niya saken

"Baliw na kung baliw. What is it to you ba? If I don't want to experience Love then let me! It has nothing to do with you naman eh. At paano ako sasaya sa isang bagay na alam kong isa sa magiging dahilan kung bakit ako masasaktan? Isa sa dahilan, na kapag naranasan mo, alam mong may possibility na hindi ka na pwedeng sumaya." Aalis na ako pagkasabi ko niyan. Pero dahil hindi siya nagpapatalo. May pahabol pa siya.

"Then, let's have a deal then. Let me court you, then after courting you for two weeks, be my girfriend from one month." at dahil di rin ako nagpatalo

"Deal." maikli kong sagot bago ako tuluyang lumayo.

Hindi ko alam na sa simpleng pagsagot ko pala sa hamon niya gigimbal ang aking bakod na tinayo. Bakod na nagsasabing "I am Prone to Love, I can and will not Love"

I was wrong. Mali yung desisyon ko.

Hindi ko ginamit yung talino ko.

Nagpagamit ako sa Walang kwentang tadhana. Tadhana na gigimbalin ng Lahat saken.

Then after accepting that deal. I said to myself "Ang tanga tanga mo! Kung hindi mo sana tinaggap yun naging masaya ka sana!" Pero magiging masaya nga ba ako kung hindi ko tinangap yung walang kwentang Deal na yun? Magiging kuntento ba ako sa mga bagay na meron ako nung time na wala pa siya sa buhay ko? Kuntento sa buhay na walang Pagmamahal at walang nagmamahal? Kuntento sa mga bagay na kaya kong gawin? Kuntento sa mga bagay na sinasadya mong dumating, katulad ng happiness at kilig? Kuntento na walang nagmamahal sayo? Kuntento na wala kang minamahal? Kuntento sa ligaya na nadudulot ng kaibigan? Kuntento na maging Mag-isa?

Or do I want more?

Sakanya ko nalaman ang salitang, Katangahan. Sakanya ko napatunayan na hindi ka dapat nagdidisisyon ng hindi mo pinagiisipan ito ng mabuti.

Every desision has to come from your mind. Pero after mong dumating, I started using my mind and........

My Heart.

And I was a fool and used it not knowing the consequences of my actions.

Nalaman ko na lang na dumating na pala saken ang salitang LOVE in an unexpected way.

And that proves the motto of "Expect the unexpected"

-----------------

This is the story of how I found love in the most unexpected way. A love that proves my self reliance.

A love that told me to be Strong and to hold on.

The love that can never be broken.

------------------

A/N: Okay Try ko lang yung medyo serious na type of story. Thank you for reading po

Are you, The One? (On-going)Basahin ang storyang ito ng LIBRE!