Hoofdstuk 14: De eeuwige duisternis.

1.3K 103 13

Ik keek naar mezelf in de spiegel. Mijn warrige haar zat in een staat. Ik had een kort broekje aan, met een panty eronder. Op mijn witte shirt stond in omgekeerde letters stay weird. Mijn zwarte leren jack uit Londen maakte het plaatje helemaal af.

Je zou je vast afvragen wat een meisje zoals ik om twaalf uur ’s nachts op een zaterdag in deze kleren deed. Nou ja, ik had met Draco afgesproken. Hij wist een weg naar Zweinsveld en daar konden we eindelijk rustig praten. We hadden daar niet de kans voor gekregen in de uilentoren. Het ging namelijk ongeveer zo:

‘Dus, wat had je …’ vroeg Draco zodra ik binnenkwam.

‘Ha!’ schreeuwde Ron. Ik wist niet dat hij daar stond en aan Draco’s gezicht te zien hij ook niet. ‘Dus jullie daten wel?’

Ik barstte in lachen uit. ‘Wij?’ Toen werd ik serieus. ‘Nee, natuurlijk niet.’

Draco keek hem vuil aan. ‘Jij dacht dat ik met een Dreuzel om zou gaan?’

‘Oké, nu ga je te ver.’ Ron stapte op hem af, in zijn rechterhand zijn toverstok.

‘Ron, ron,’ probeerde ik hem te sussen. ‘Het is allemaal goed. Hij doet altijd zo.’

‘Neem je het nou voor hem op?’ Het was geen walgende toon in zijn stem. Het was nieuwsgierigheid.

‘Jeetje, denk je nou echt dat ik met hem iets zou hebben?’ vroeg ik. Mijn hoofd bonsde van de leugens en ik probeerde het niet door te laten schemeren. ‘Je zou toch niet denken dat ik jullie zo zou verraden?’

Nee, zeiden Rons ogen. ‘Dat betekent dus dat ik hem gewoon mag afmaken?’

‘Ja, dat mag je. Maar het lijkt me niet zo handig als je wilt dat je morgen niet op de trein naar huis zit. Ik weet niet hoe je moeder daarop zou reageren.’ Ik had Rons moeder nog nooit gezien, maar hij had zo veel over haar vertelt dat ze in een groep mensen haar nog steeds zou kunnen vinden.

‘Ja, Wemel,’ sneerde Draco. ‘Ik denk niet dat je ouders ook nog geld hebben voor een reis naar Beaubatons.’

 ‘Ga weg Malfidus,’ zei ik zacht en dreigend. Dit keer meende ik het.

Hij leek het te merken en in zijn weg naar de deur beukte hij tegen me aan. Onze handen gleden langs elkaar en ik voelde iets knisperen. Onze volgende afspraak.

Toen ik eenmaal alleen was, terug in de leerlingenkamer, maakte ik het papiertje open. Twaalf uur bij Jammerende Jenny. Trek wat leuke kleren aan, we gaan naar Zweinsveld. - D.

Dus nu stond ik hier. Ik probeerde de tijd te achterhalen en besefte me dat het al twaalf uur was geweest. Ik stal Harry’s onzichtbaarheidkleed en sprak een spreuk over me heen zodat niemand me kon horen. Zo ging ik op pad naar Jammerende Jenny’s wc.

‘Draco?’ fluisterde ik toen ik binnen kwam. Ik vergat eventjes mijn onhoorbare spreuk en ontdeed me ervan. Daarna deed ik mijn kleed uit.

‘Jeetje, Hermelien,’ zei Draco geschrokken. ‘Je liet me schrikken.’

Ik grijnsde. ‘Zoiets dacht ik al.’

‘Kom. Dan gaan we.’

We gingen door bepaalde gangen die ik me daarna niet meer kon herinneren. Ik vroeg me af hoe hij dit allemaal in zo’n korte tijd had gevonden, maar ik vroeg niets. Zijn warme hand brandde in de mijne en elke keer dat we oogcontact maakten, moesten we stoppen met lopen om weg te kijken.

‘Dus, waar gaan we heen?’ vroeg ik.

‘Ergens waar niemand ons zal vinden.’ Draco keek me geheimzinnig aan.

‘Toch niet het Krijsende Krot hè?’

 ‘Nee joh, wie denk je wel niet dat ik ben. Mijn eerste date meenemen naar een spookhuis.’

‘Dus dit is officieel onze eerste date.’

 ‘Ja, dat denk ik wel. Nadat we, nou ja, gezoend hebben.’

‘O, ja, over dat. We moeten betere plekken vinden om te verstoppen, want anders zal Ron ons steeds vinden.’

‘Oké,’ Draco knikte, ‘ik vind wel iets.’

Daarna viel ons gesprek stil en trok hij me mee de duisternis in. Zijn sterke hand rond de mijne vulde me met een gevoel van veiligheid en opeens maakte het me niet meer uit waar we heen gingen, al liepen we eeuwen door deze gang.

Sorry voor dit misschien een beetje saaie hoofdstuk. Ik vond gewoon alleen dat ik iets moest uploaden. Ik heb ook een nieuw boek dat wel helemaal van mij is. Ik wil graag van jullie weten wat jullie daarvan vinden. Binnekort up ik daar namelijk het eerste hoofdstuk.

Dit hoofdstuk is opgedragen aan XBlode_GirlX waar ik echt geweldige gesprekken mee heb. Als jullie ook met me willen chatten, stuur me dan gewoon een berichtje, ik vind het echt leuk om met jullie te praten, ook al gaat het over niets.

Dus sorry voor het lange niet uppen, maar ik had eventjes geen inspiratie. Laat me weten als je nog ideeën hebt voor Ron & Hermelien of Draco & Hermelien.

xx Alba

the Mudblood - deel 1Lees dit verhaal GRATIS!