5

224 14 7

Stark

Where am I?

Inilibot ko ang mata sa paligid. This place isn't familiar with me. Nanatili akong nakahiga sa sofa at ipinirmi ang sarili. May kirot sa aking sintindo.

I am sure that, this where I am right now, isn't the infirmary at school. Especially, a faculty nor an office, and my house.

Where the hell am I?

"How's life?"

Tila tinakasan ako ng aking kaluluwa sa gulat. Napatingala ako at nakaharap ko ang mukha ng lalaking bumabagabag sa isipan ko!

Nakadungaw siya sa ulunan ko. With inhibitions, I slowly sat up, not minding the struck of pain on my head. Mamaya ko na dadamhin ito.

Tahimik akong nakamasid sa kanya. Blangko ang ekspresyon niya habang pinagmamasdan ako ng maiigi. Para bang tinitimbang niya kung ano ang nararapat na gawin sa akin.

Questions filled my mind.

Is he going to kill me? I never said a single word eversince that incident happened!

Again, where am I?!

Sunod-sunod ito at hindi ko man lang maisa-wika. Something's stopping me to open my mouth, and it's because of his threat!

Wala sa sariling pinagdikit ko ng mariin ang aking labi at nag-iwas ng tingin.

"You silly girl," he uncrossed his arms as he open his thighs wide open and sat comfortably on the couch. His head cocked sideways just to stare at me.

"How's life?" inulit niya muli ang tanong. Nang hindi ako sumagot ay tumalim ang kanyang tingin ngunit huminga siya ng malalim at pumalatak. "You seriously took my word, huh?" napangisi siya at pinaglaruan ang kanyang labi.

"What a good kid, you are."

Nagkaron ng kinang ang kanyang mata at may nag-aambang mas malaking ngisi sa kanyang labi. Pumahalumbaba ito sa may sandalan ng sofa at ngumuso para pigilan ito ngunit hindi na niya napigilan, humagalpak ito sa tawa.

Tears were brimming on the corner of his eyes because of too much guffaws.

Sa sobrang lapit niya ay nakita ko na ang buong mukha niya. He... looked so dangerous. Even if the four corners of the room filled his fit of laughters, his aura seems heavy.

Nang huminahon siya ay iba na ang nasa labi niya ngayon. He's masking off the evil smile painted on his lips.

"I will fucking keep you," kumalabog ang dibdib ko sa sinabi niya. Namalayan ko na nasa tabi ko na siya, "You're naive, and it makes me want to taint you." hinawi niya ang buhok na nakatabing sa mukha ko at masuyong hinaplos ang aking pisngi.

Hindi man ako makapagsalita dahil sa takot ko sa kanya, I still had the will to do what I think is right.

Iniwas ko ang aking mukha at tumayo. Mabilis akong humakbang palapit sa pinto. It was ajar.

"You're not leaving this place unless I told you to do so."

Much to my dismay, he caught up with my pace. Automatically, the door shut forcefully.

Napalingon ako at nanlaki ang mata. 'Ni hindi niya iyon hinawakan! Nasa likod ko lamang siya at prenteng nakatayo roon.

Is he some kind of sorcerer?

Those moving shadows... is that one of there magics?

Marahas siyang bumuntong hininga tila naiinis na sa aking katahimikan. Wala man lang kasi siyang makuhang reaksyon mula sa akin. What? Kasalanan niya, tinakot niya ako. I still don't want to end my life.

"Hindi ka talaga magsasalita?"

Silence empowered the atmosphere.

Pansin kong mas lumamig ang temperatura sa buong silid. Napamaang ako at umatras nang mapansin kong papalapit na siya sa akin. Kinain ako ng kaba. Sobrang lakas at tindi ng paghuramentado ng puso ko sa aking dibdib. Kulang na lamang ay marinig niya ito!

Ano namang binbalak niyang gawin sa aking ngayon?

I gasped as the distance between us zeroed. Kagaya ng ginawa niya sa akin nang gabing iyon, isinandal niya ako sa pader at inipit ng kanyang katawan.

Sabi nila panlaban sa lamig ang init, ngunit kahit na tila napapaso ako sa init na sumisingaw sa kanyang katawan, ako ay pinanlalamigan pa rin.

"Speak," he whispered.

His fingers trailed down to my neck as he tilted it upwards. I met his piercing gaze focused on me.

I mustered up my guts to speak, "What do you want from me?"

"Nothing." he shrugged and posed a distance. Naglakad na siya pabalik sa couch na kinauupuan niya at umupo roon. "May nakita ka lang naman na hindi dapat makita ng mga ordinaryong tao kagaya mo."

"W-What?" gulantang kong wika. Ang pinaparanting niya ba'y hindi ako isa sa mga tao sa mundong ito?

"So tell me, what are you?"

"Ano bang pinagsasabi mo? I am a human! Hindi ko naman sinasadyang masaksihan ang mga aninong kumitil sa buhay ng inosenteng bata!"

"I don't care who died that night, I just wanna know, what are you? Are you one of us? Galing ka rin ba sa mundo ng mga Leiopre?"

"Leiopre? Tao ako! Hindi ako isang kakaibang nilalang na sinasabi mo. And besides, there's no other world. So please, tigilan mo na ako. My life's been tough and I don't want to carry more burden."

His aura darkened even more.

"Let's see..."

His hand held out infront as he motioned me to come near him, "If you're not what I think you are, maybe, I would just keep you in the dark."

There's something underneath his words. Those hidden meanings I couldn't decipher.

Nang hindi ako kumilos. Pumitik siya sa ere. Napahiyaw ako nang makaramdam ako ng pagkapaso sa aking braso, at binti.

"What's this?!"

"Stop, please..."

Dalawang anino ang kumontrol sa aking katawan. Sa kakapumiglas ko, doon ko napagtantong nasa harapan na ako ng estrangherong lalaki.

"If you don't want to go on my bad side, you better obey my orders."

"Why would I do that? May sarili akong buhay, so please... tigilan mo na ako. Hindi ako magsasalita, because the fact na hindi sila maniniwala and I won't even bother selling myself out- kung iyon lang din ang inaalala mo."

"Akin ka na," nangunot ang aking noo sa narinig. "Akin ka simula nang makita mo ang mga alaga ko. Run, I'll hunt you down."
Umiling ako at mapait na napangiti.

"I've got nothing to lose."

Napasinghap ako nang hilain niya ako palapit sa kanya at ikinulong sa kanyang bisig. Tumingala siya habang ipinulupot ang braso sa aking baywang.

"Yourself," he whispered as he slapped me with a stark reality of life.

Beneath ArcTahanan ng mga kuwento. Tumuklas ngayon