Hoofdstuk 12: Griffeltje gaat niet huilen als mensen haar Modderbloedje noemen.

1.5K 108 20

Vanaf nu zit er een volle enter tussen de regels. Dat vind ik mooier en overzichtelijker om te lezen.

Er gingen een aantal dagen voorbij waarin Draco en ik niet spraken. Ik wist alles te verwerken en te beseffen dat de enige vrienden die ik nu nog had Harry en Ron waren. En soms kon ik Draco best missen.

In die weken ving ik een aantal blikken van Draco Malfidus op. Op zulke momenten staarden we elkaar eventjes aan en sloeg ik daarna mijn ogen neer. Draco maakte rotopmerkingen tegen Ron en Harry maar had nog niets tegen mij gezegd. Ik wist niet of ik dat moest opvangen als een belediging of een compliment.

Ik liep door de gangen met een aantal zware boeken uit de bibliotheek en mijn schooltas volgeladen met perkament. Mijn armen vergingen bijna onder het gewicht.

Plots duwde iemand tegen me aan waardoor de boeken op de grond vielen.

‘Oeps, sorry Griffel,’ sneerde een stem.

Ik dook naar de grond om mijn boeken op te pakken zonder aandacht te schenken aan de stem. Toen ik de boeken eenmaal weer in mijn armen had keek ik op.

Draco.

‘Dat is misschien iets te veel, toch?’ vroeg Draco lachend aan Korzel en Kwast. Die grijnsden misselijk met hem mee.

Een golf van misselijkheid ging door me heen, maar ik besloot niet op hem in te gaan. ‘Je kan maar niet te vroeg beginnen met studeren.’ Ik knikte mijn hoofd brutaal naar rechts en keek naar zijn reactie.

Draco leek niet van zijn punt gebracht. ‘Zeker niet als een modderbloedje.’

Mijn mond viel open. Hij had me geen modderbloedje meer genoemd sinds de treinreis. Al waren we misschien geen vrienden meer,kwam dit toch hard aan. Ik dacht dat onze vriendschap hechter was dan dit.

Korzel en Kwast grinnikten om mijn gelaatsuitdrukking.

‘Ah, moet Griffeltje huilen als mensen haar zo noemen?’ zei Draco quasibezorgd. Hij wreef met zijn hand over mijn arm. ‘Maak je maar geen zorgen schat, ik heb wel meer te doen dan mijn tijd aan jou te verspillen.’

Ik tikte op zijn hand en hij trok hem geschrokken van mijn felheid terug. ‘Je voelt jezelf heel stoer zo, hè? Jij maar denken dat als je je zo gedraagt het me zal kwetsen. Daar heb je het fout. Ik zal niet gaan huilen omdat een of andere nutteloze Zwadderaar me een Modderbloedje noemt. Ik heb zelf ook wel meer te doen dan met jou spelen. Bijvoorbeeld je geheim niet aan het licht brengen.’

Draco keek me woedend aan. ‘Dat durf je toch niet.’ Maar het klonk aarzelend.

‘Och Draco,’ zei ik dissend. ‘Ben je nu bang. Luister goed, jij en ik weten allebei wat er gebeurd als je met me gaat vechten. Jij en ik weten allebei ook heel goed wat er gaat gebeuren als je mij of mijn vrienden iets aandoet. We weten ook allebei dat ik veel meer weet dat Harry of Ron, en dan wil ik mezelf niet verheven. Mij kan je niet uitdagen voor een tovenaarsbattle, want je weet dat ik toch zal winnen. Dus ik zou nu maar oppassen voor ik deze boeken op jullie hoofden af laat vliegen en jullie de komende zes weken in het ziekenhuis liggen.’

‘Ik krijg jou nog wel, Griffel.’ Draco draaide om en liep zijn vrienden achterna.

‘Ik kijk er naar uit!’ riep ik hem achterna.

Terwijl ik door liep naar de slaapkamers sprongen de tranen me in de ogen, maar ik bedwong ze. ‘O, wee als je morgen niet gaat spelen Harry!’ fluisterde ik zacht.

En Harry ging spelen. Ron en ik zaten als twee poedels op onze stoelen. We konden niet ophouden met trillen van de zenuwen. Als Harry dit nou maar ging halen.

Draco schopte Ron tegen zijn achterhoofd. ‘O, sorry Wemel ik zag je niet.’ Hij diste even door maar ik was te gefocust op het spel om te luisteren. Dat was misschien ook wel goed voor Draco, want anders was hij zeker weten dood geweest.

Harry greep de snaai.

Ik gilde van blijheid. ‘Ron! Ron!’ Ik zag hem nauwelijks. ‘Waar ben je? Harry heeft gewonnen. We hebben gewonnen. Griffoendor staat aan de leiding!’ Uit alle blijheid knuffelde ik Parvati die onder ons zat.

‘Ik moet met je praten,’ fluisterde Draco in mijn oor met een gebroken stem.

Ik stond in Jammerende Jenny’s wc met een déjà vu gevoel. Ik hoorde een deur dichtslaan en ik sloeg mijn armen opstandig over elkaar.

‘Wat had je me te vertellen?’ vroeg ik.

Draco keek me geschokt aan. ‘Het spijt me, van vandaag.’

Ik trok een wenkbrauw op. ‘Het spijt je?’ Ik lachte spottend.

‘Ja,’  zei Draco verward.

‘Je noemde me een Modderbloedje. Wanneer was het de laatste keer dat je dat deed?’

‘In de trein.’

‘Ja, inderdaad. Toen hadden we nog geen geschiedenis. We waren nog geen vrienden. We waren al helemaal geen vrienden geweest. Toen dacht ik nog niet: “Draco Malfidus zal me nooit Modderbloedje noemen”. Toen had ik nog geen verwachtingen van je.’

‘Hermelien, ik zei dat het me spijt.’

‘O, dus nu ben ik opeens weer Hermelien. Weet je Draco, laat maar. Ik heb hier geen zin in.’

Ik liep naar de deur, maar Draco greep mijn pols en trok me terug.

‘Oké, dan doe ik het in de moeilijke manier…’

Ik kon alleen nog maar denken aan hoe dicht bij zijn gezicht bij het mijne was.

A/N:

Oke, vergeet de promotie maar. Ik vond gewoon dat ik dit hoofdstuk eventjes moest plaatsen. Eigenlijk is het een soort cliffhanger omdat je niet weet wat er gaat gebeuren. Ik zelf ook niet. ik ben nog een beetje aan het twijfelen. 
Dit hoofdstuk is opgedragen aan pucksmink die bij het vorige hoofdstuk een geweldige comment gaf, waardoor ik bijna moest huilen. 
Comment en vote! 
Laat me weten wat je denkt wat er gaat gebeuren.

x Alba

the Mudblood - deel 1Lees dit verhaal GRATIS!