Bölüm 10: Ölümün Soğuk Pençeleri

60 5 1

Keanexl, Dodeik ve Masline'in yanına gitti. Etraf cesetlerle doluydu. Hepsi kana bürünmüştü. Bu savaş iki tarafı da yok etmişti. Masline dışında hiç bir gümüş diş kalmamıştı. Kurt adamların ise tamamının öldüğünü düşünüyorlardı. 

"Mağaranın tamamını araştırmalıyız," dedi Keanexl, boğuk bir sesle. Hançerlerini çoktan kılıflarını koymuştu. "Daha fazlası olabilir."

"Her zaman daha fazlası olacak." diye haykırdı Dodeik. "Kurt adamlar ölecek ama daha büyük ve daha kötü lanetler her zaman Brotah'ı tehdit edecek."

"Biz de elimizden geleni yapıp, onları öldüreceğiz."

"Nereye kadar? Daha şimdiden, yüzlerce suçsuz elfi öldürdük, onlar sadece şanssızlardı. El'Reth onları lanetlemişti. Onların yapabileceği bir şey yoktu."

"Onlar, daha masum elfleri öldürebilirdi. İşte anlayamadığın nokta burada. Onları suçlarına göre yargılamadık, tehlikelerine göre yargıladık."

"Gerçekten mi? Durmadan masum canlıları öldürecek miyiz?"

"Onlar masum değillerdi."

"Biliyorum!" diye bağırdı dodeik. "Ancak bir daha böyle bir katliam yapmadan önce kesinlikle gereğinden fazla araştırma yapmalıyız. Sen böyle biri değilsin. Kurt adamlara neden bu kadar fazla kin beslediğini bilmiyorum. Gerçekten sana ne yaptılar?"

"Yavaşlattılar."

"Gerçekten bu görevi o kadar çok mu önemsiyorsun? Kurt adamları öldürmeden de göreve devam edebilirdik. Böylece hiç yavaşlamazdık."

"Hayır, bu görev için değil. Geçmişte yaşadığım bir olay yüzünden onlara karşı bir kin besliyorum."

"O zaman bundan sonra böyle bir şey yapmayacağız değil mi? Pat diye, önümüze geleni kesmeyeceğiz, hiç bir şey hakkında bilgimiz olmadan birilerini öldürmeyeceğiz."

"Ben bir katil değilim. Sadece intikam istiyorum."

"Önüne gelen her şeyden intikam alamazsın. İntikamını gereken kişilerden almalısın."

"Biliyorum, ancak bu his, beni gerçekten de delirtiyor. Geçmişin gölgesinde yaşamaya devam ediyorum. İntikamımı alana dek bu böyle sürecek." dedi Keanexl ve lanetlilerin çıktığı tünellerden birine doğru yola koyuldu. Masline hızla ona yetişti ve ortadaki tünele girdiler. Dodeik ise diğer bir tünele girdi. Keanexl ve Masline kısa süre boyunca sessizce ilerlediler. Bu tünelde diğerleri gibi, biçimsiz ve karanlıktı. 

"Yaptıkların için teşekkür ederim." diyerek sessizliği bozdu Masline. "Laneti bitirmemize yardım ettin. Ancak bir sıkıntı var. Ustama ulaşamıyorum. Telepatik mesajlarım bir türlü ona ulaşmıyor."

"Döndüğümüzde ona ne olduğunu görürüz." diyerek tekrar sessizliği başlattı Keanexl.

Tünel en sonunda, iki yana doğru açılarak küçük bir oda şeklini aldı. İçeride ölü avcıların cesetleri üst üste yığılmıştı. El'Reth planını uygulamak için cesetleri buraya saklamıştı. Keanexl cesetleri inceledi ve işine yarayabilecek eşyaları cebine koydu. Sonrasında ise geldikleri yoldan geri döndüler. Dodeik onları bekliyordu.

"Girdiğim tünel oldukça büyük bir odaya açılıyor, odada bazı silahlar ve kitaplar var. Sanırım artık lanetli kalmadı."

"Peki diğer tünel?" diye sordu Masline.

"Boş yere bu koca mağarayı aramamızın hiç bir anlamı yok. O da aynı şekilde farklı tünellere ayrılacaktır ve bize zaman kaybettirecektir. Eğer onları aramak istiyorsak, ormana çıkmalıyız, gece oldu ve onların bulabileceğimiz tek yer orası."

Yüce Ağaç: ArayışBu hikayeyi ÜCRETSİZ oku!