Jomart's Unexpected Dissatisfaction To Dr. Tundangan

6 0 0

JOMART POINT OF VIEW

Palapit na ang sumapit ng araw ng Pasko. Halos nakapasok na ang mga panauhin ni Dr. Tundangan sa mansyon niya para maipagdiwang ang mabuting pagsasamahan nila sa kanya sa pamamagitan ng nabanggit na pana-panahong pangyayari nito.
Ang mga noche-buena at ang mga regalo ay nakapaghango na para sa kanila, dahil matagal nang pinaghandaan ni Dr. Tundangan ang mga bagay na pinaggagastusan, kahit na pinahalagahan ang kanyang katapatan sa sarili upang mapagtuunan ang pagkakatiwala sa isa't-isa. Naririyan din ang mga bata upang mapagpasaya naman din sa pagtitipon nito.

Samantala naman, habang sumakay ako sa kotse ng daddy kong si Fredoro Bernardino na dala pa ang nagawa naming regalo sa isang mahaba at matrapik na paglalakbay namin ay tila nararamdaman ang pagkatamlay ko na parang hindi na akong gumanang makapagdalaw sa mansyon ng bahay ni Dr. Tundangan.

"Okey ka lang ba, Jomart?" ang tanong ni daddy Fredoro habang nagmamaneho ng kotse namin.

"Opo," ang matipid na sagot ko.

Hindi ko talaga inaamin sa daddy ko kung ano ang iniisip kong saloobin ngayon na ukol sa ginagalawan at kinakapakanan ni Dr. Tundangan sa akin sa nakalipas na panahon, dahil ayoko ko talagang mag-aalala siya.

"Huwag kang mahinaan ng loob, anak," ang payo ng daddy ko, "na kung hindi ka na nga nahihiyang sa pakikitungo ni Dr. Tundangan sa 'yo, kailangan mong harapin na may tapat sa sarili n'yo."

Tama ang payo ng daddy ko, ngunit hanggang gaano nga ba kayang mapagpigil sa sarili ko na baka gusto ko siyang suwayin para matigil na ang palaging nakikisalamuha sa akin sa tuwing nakikipagkaibigan ko kay Gracielle?

************************

Makalipas ng ilang oras ay nakarating na kami sa tirahan ni Dr. Tundangan. At kahit na nakakabig na ng sasakyan ng daddy ko sa isang mararapat na pagtunton sa daan at palakad na kaming nakabitbit ng regalo namin, minsan ko ngang lumalalim ng pag-iisip ko....

"O, Jomart," ang bilin pa ng daddy ko, "agapan mo pa sa pagbitbit mo ng regalo natin sa kanila, baka madapa ka sa iniisip mo!"

"Opo, pasensya na," ang sagot ko.

Nang nakaabot na kami sa gate ng mansyon na bahay ni Dr. Tundangan ay tumuloy na kami sa loob. At nang ang daddy ko ay mapagkumusta pa sa mga panauhin at kay Dr.Tundangan, ako naman ay nakaupo lang ako nang mag-isa na para nga bang hindi ako maipagmamalaki sa kanila bagamat sa totoo lang ay iginagalang ko sa kanila. Si Gracielle naman ay abala na rin sa pagkumusta sa mga kaibigan at mga kaklase lalung-lalo na sa mga bata.

Dahil wala akong makaisip kung alin nga bang mapagkumusta ko sa kanila, napasyahan kong mapag-isa sa labas. At makalipas ng ilang minuto, si Dr. Tundangan ay kusang lumapit sa akin.

"O Jomart," ang sabi niya, "ba't 'di ka kaagad makapagpasaya sa salo-salo namin ngayon?"

Tila tumitindi na ang pagkakainis na nararamdaman ko. Handa ba akong sumuway sa kanyang naisin?

"Pwede po ba akong mapuna sa 'yo nang harapan?" ang sabi ko.

"Bakit naman?" ang tanong ni Dr. Tundangan.

"Sa palagay ko lang na para nga bang pinaglalaruan mo ang pakikisama ko kay Gracielle na anak mo," ang inis na sabi ko kay Dr. Tundangan, "kaya mula ngayon ay hindi na po kita masusunod ang kung anu-anong ibig mo akong maikilos nang tama sa kabila ng kahibangan mo!—"

"H'wag mo nang sabihin nang ganyan, Jomart!" ang sigaw ni Dr. Tundangan. "Nagtapat ko na kita nang matino, pero ngayon ibig mo ba akong bastusin—?!"

"Kahit na!" ang patuloy ng sigaw na sabi ko na may galit na nadarama ko. "Pwede po ba, itigil mo na ngang maitrato mo sa amin na pawang walang kabuluhan! Napapahiya na talaga ako! Gano'n din kaya na ginawa mo sa iba?!"

Hindi makasagot ni Dr. Tundangan sa akin. Pati ang mga panauhin, nanood pa ang paghaharap namin.

"Jomart?" ang hingala ni Gracielle sa akin. "Inaway mo ba ang daddy ko?"

"Pinapayo ko lang sa kanya," ang paliwanag ko kay Gracielle, "ngunit kahit na iginagalang ko sa kanya ay dapat siyang maiintindihan ang sariling ginagalawan natin na hindi dapat pinaglalaruan!" At lumakad na akong palayo sa kinatatayuan ni Dr. Tundangan.

************************

Nang naipagpatuloy ang pagsasalo-salo ng Noche Buena sa mga panauhin kay Dr. Tundangan, ang daddy kong si Fredoro ay hinihila sa akin palabas.

"Ano ka ba, Jomart?!" ang bulong na sigaw niya. "Nakakahiya naman dito, tapos natuto ka nang maghiganti kay Dr. Tundangan?!"

"Hindi po ako naghiganti sa kanya, dad," ang paliwanag ko, "kundi ipinagbilin ko sa kanya na h'wag na lang siyang ipaglalaruan ang mabuting pagkakaibigan ko kay Gracielle—"

"Ano?!" ang tanong niya. "Baka naman na inilihim mong makipagmahal nang malabis kay Gracielle, hindi ba?!"

"Hindi dad, h'wag mong sabihin sa inaaakala mo 'yan!" ang galit na sabi ko. "Sa totoo lang," ang patuloy na paliwanag ko nang magsimulang mag-iiyak ako, "lubos ko talagang ginagalang ang mag-aama nila. Sa tagal nang nagkasama ko nang tapat kay Gracielle nang minsan nang sumipot ng daddy niya sa amin, ang hindi ko alam kung paano ba ako mapipigilan at maiisibak ang labis na pakikisalamuha niya sa amin. At hindi ko rin alam kung ano nga ba ang tunay na kulay na inuugali niya ngayon. Ang iniisip ko kung tuluyang maghiwalay muna pansamantala kay Gracielle pansamantala, pero hindi ako kayang gawin ito na baka masaktan pa kami nang tuluyan."

Nang tumango na siya sa akin ay sabi niya, "Naiintindihan ko ang saloobin mo ngayon, ngunit may balak ka bang mailayo pansamantala kay Gracielle?"

"Hindi ko po alam, dad," ang sagot ko, "kaya susubukan kong magkita siya sa takdang araw, lamang kung mayroon kaming mailabas ang pagpapasya."

"O sige," ang sabi niya, "kaso sayang lang ang salo-salo dito, kung hindi mo sanang galitin si Dr. Tundangan."

"'Di na po bale, dad," ang sabi ko, "ang mabuti pa na umuwi na lang tayo ngayon."

Napakasakit tanggapin na tila ibig ko ngang magbitiw na ang mabuting pakikisama at pagmamalasakit ko kay Gracielle nang dahil sa labis na pakikisalamuha ng daddy niya sa akin, subalit hindi mawawala ang nararapat naming pagnanais na kailangang makapagtapos ang aming pag-aaral pati na ang iba't-ibang mabuting pangangailangan sa araw-araw. Subalit may paraan nga kaya na kailangang maipakita ang tunay na mabuting pakikipagkapwa namin sa isa't-isa? Kailangan nga ba kaming maitaglay ang pagpapaumanhin at pagpipigil sa sarili?

* * * TO BE CONTINUED * * *

Ang Tatay Kong Nakikisalamuha ng Boyfriend KoBasahin ang storyang ito ng LIBRE!