Στο ζενίθ....

1.5K 224 25

Ο Ανδρέας περπατούσε πάνω στα μαρμάρινα πατώματα αργά, μ'ένα ποτήρι ουίσκυ στο χέρι και ένα βλέμμα που σάρωνε τα πάντα στο διάβα του καθώς σήμερα, εδώ, βρισκόταν η αφρόκρεμα των ιατρών σ'ένα συνέδριο παγκόσμιο σχετικά με τον άνθρωπο και τις παθήσεις του σώματος και του μυαλού του σε σχέση με την εξωφρενική και εξουθενωτική εργασία που του επιβάλλει η σημερινή κοινωνία....

Και εκείνος ήταν ο κεντρικός ομιλητής στον τομέα της ψυχολογίας, και ένιωθε πως ξεπερνούσε σήμερα κάθε του προσδοκία, αφού για σχεδόν μία ώρα όλα τα βλέμματα θα ήταν πάνω του να ακούν και να αναλύουν τα επιστημονικά ευρήματά του. Και ήταν τιμή του καθαρά να μιλήσει σ'ένα τέτοιου είδους συνέδριο παρακάμπτοντας, με πρωτοβουλία των διοργανωτών,  άλλους πολύ παλιότερους και αξιότερους στον τομέα του...Σταμάτησε για λίγο σκεφτικός, απόλυτα ικανοποιημένος, παίρνοντας βαθιά ανάσα ανακούφισης καθώς τα όνειρά του γίνονταν πραγματικότητα, καθώς καταξιωνόταν σήμερα και έμπαινε με γοργούς ρυθμούς στο πάνθεον των αναγνωρισμένων επιστημόνων τούτης της χώρας....

Σταμάτησε για λίγο σκεφτικός, απόλυτα ικανοποιημένος, παίρνοντας βαθιά ανάσα ανακούφισης καθώς τα όνειρά του γίνονταν πραγματικότητα, καθώς καταξιωνόταν σήμερα και έμπαινε με γοργούς ρυθμούς στο πάνθεον των αναγνωρισμένων επιστημόνων τούτης της χώρας

Ουπς! Αυτή η εικόνα δεν ακολουθεί τους κανόνες περιεχομένου. Για να συνεχίσεις με την δημοσίευση, παρακαλώ αφαίρεσε την ή ανέβασε διαφορετική εικόνα.

Ενιωσε τώρα ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη και γύρισε να δει ποιος ήταν μα όταν το έκανε, γέμισε  δέος στην θέα του γεράκου πια μα πασίγνωστου επιστήμονα... Ενός από τους σημαντικότερους ψυχολόγους της εποχής του, δάσκαλός του κυριολεκτικά, που στεκόταν τώρα μπροστά του μ' ένα βλέμμα που φανέρωνε μόνο περηφάνια....

"Λοιπόν δρ Παπαλεωνίδα, τα Ελληνικά σου γονίδια διέπρεψαν και εδώ, στην καρδιά της Αμερικής και σε έφεραν σ'αυτή την μοναδική θέση αναγνώρισης που λίγοι, οφείλω να ομολογήσω έχουν έρθει....Μα σου αξίζει αγόρι μου, πραγματικά, γιατί γνωρίζεις όσο λίγοι την ανθρώπινη ψυχή, τα τραύματά της και πώς να τα επουλώνεις!" του μίλησε απλά, μ'ένα διάπλατο χαμόγελο στα χείλη τείνοντάς του το χέρι σε ένδειξη σεβασμού και απεριόριστης εκτίμησης...

Και εκείνος πραγματικά ένιωσε την καρδιά του τώρα να φουσκώνει από ικανοποίηση και έσκυψε ελαφρά να του δώσει μια αγκαλιά, αφού ήταν ένας από εκείνους στους οποίους χρωστούσε τις πολύτιμες γνώσεις τους....Και στην συνέχεια, ήρθαν στην παρέα τους και άλλοι από διάφορες άλλες ιατρικές ειδικότητες, δίνοντάς του επίσης συγχαρητήρια και λέγοντάς του διάφορες φιλοφρονήσεις, κολακεύοντας το "εγώ" του και επιτρέποντας για μια φορά και εκείνος να το απολαύσει! Μα ότι και αν του έλεγαν, κατά έναν περίεργο τρόπο τα λόγια του "δασκάλου" του κλωθογύριζαν διαρκώς στο μυαλό του, μην μπορώντας να τα αποβάλλει....

Ο Σωτήρας της Ψυχής μου...(TYS17)Όπου ζουν οι ιστορίες. Ανακάλυψε τώρα