Final-Part 1-Karanlık

8.5K 463 121

Hissettiğim acı artarken, gücümü toparlayıp ayağa kalktım. Ama gücüm birden kesildiğinde düşmemek için bir yere tutundum. Gözlerim yanıyor, bedenim titriyordu. Kendimi dinlendiriyor toparlamaya çalıştım, yapamadım. Dengemi kaybedip, yere yığıldım.

Bilincim yerine geldiğinde kendimde gözlerimi açacak güç bulamadım. Birileri konuşuyor ve ben hareket ediyordum. Neler olduğunu kavrayamadım. Gözlerimi bin bir zorlukla araladım.

"Bilinci yerine geliyor" dedi tanıdık olmayan bir ses.

"Ama zayıf, hadi acele edin !" dedi başka bir ses.

"Ailesine haber verdiniz mi ?" sesler beynimi tırmalıyordu sanki.

"Hastaneye geliyorlar"

"Zayn.." diye mırıldandım. "..Zayn ?" sesim oldukça alçak ve güçsüz çıkmıştı. Ben bu kadar güçsüz olamazdım. Gözlerimi açmaya çalıştım. Ve başardım. Başımda duran beyaz üniformalılar benimle ciddi bir şekilde ilgileniyorlardı. İçlerinden sarışın olan genç hemcinsim,

"Eşinizdi, değil mi ? Sizi hastanede bekliyor. Lütfen sakin olun. Rahatlamaya çalışın." dedi yatıştırıcı bir tonda. Zaten kımıldayacak halim yoktu.

...

Gözlerimi büyük bir canlılıkla açtım. Kendimi daha önceye göre daha dinç hissediyordum. Bana verdikleri ilaçlar -artık herneyse- beni oldukça iyi bir hale getirmişti.

Gözlerimi beyaz ağırlıklı odada gezdirdim. Zayn hemen sağımda durmuş, elimi tutuyordu. Onu böyle görünce gülümsedim. O da gülümsedi.

"Bizi korkuttun.." dedi gülümseyerek.

"Önemsendiğimi bilmek istemeştim" dedim. "..Annem.." dedim. Gözleri gözlerime getirdi

"Düşünme şimdi bunu, dinlenmene bak." dedi emredici bir tonda.

"Yapamıyorum..ona haksızlık ettim." dedim. Sesim üzgün bir tonda çıkmıştı.

"İyi de, bundan sonra kendine haksızlık yapman birşey değiştirmeyecek"

"Biliyorum" dedim gözlerimi kaçırarak.

"Annen, Susan, seni görmek istiyordu. Ben çıkayım."

"Biliyor mu şeyi ?" dedim ürkek bir sesle.

"Hayır, aramızda. Sadece sen, baban ve ben biliyoruz." Duyduğum cümle ile derin bir nefes verdim. Annemin bunu duyup üzülmesini istemiyordum. Ben kaldırabilirdim ama annemin bunu kaldırabileceğini sanmıyordum. Yıkılırdı.

"Tamam.." dedim "..gitme ama. Bekle dışarıda. Senin kokunu hissetmek istiyorum." Zayn'in gülümsemesi, beni de gülümsetmişti. Zayn yavaş adımlarla odadan çıktı. Kısa süre sonra da annem odaya girdi. Yüzünde ki endişe beni görünce, yerini bir gülümsemeye bırakmıştı. Hiç birşey sormadan, öylece yanımda oturdu. Bende hiç birşey söylemedim. Susarak özlem giderdik.

****

"...Yorgunluk diyelim.. Bir daha kendini bu kadar yorma. Seni yeniden burada görmek istemiyorum" dedi benimle ilgilenen doktor. Gülümsedim. Gerçekten de artık o yorgun halimden eser kalmamıştı.

Gerçek annemin öldüğünü öğreneli 24 saat bile olmadığını hatırlayınca, depresif ruh halim geri geldi. Bununla başa çıkmalıydım.

Babam çıkış işlemlerini halletmiş geriye sadece hastaneden gitmek kalmıştı. Annemle babamın tekrar el ele tutuştuğunu görünce gülümsedim. Anlaşılan küçük hastane maceram, birilerine iyi gelmişti.

Mrs. Malik (Zayn Malik Fan Fiction)Bu hikayeyi ÜCRETSİZ oku!