Ας πρόσεχα....

1.3K 209 24


Ο Ανδρέας είχε παραδοθεί στα χέρια της Μόνικας προσπαθώντας να συγκεντρωθεί στο αγαλμάτινο κορμί της, στα χάδια της που άναβαν φωτιές στο κορμί του, στον τρόπο που παθιασμένα τον φιλούσε και ετοιμαζόταν να του χαρίσει στιγμές ικανοποίησης και ηδονής...

Ω ναι, ήταν ακριβώς ότι είχε ανάγκη, να σβήσει τα πάντα απ'το μυαλό του, να μην θυμάται, να μην πονάει, μονάχα να επικοινωνεί με ό,τι ήξερε καλύτερα μέχρι τώρα. Με το κορμί του που ήξερε πάντοτε πώς να τον χαλαρώνει και να τον ηρεμεί από κάθε πίεση, κάθε άγχος, κάθε πρόβλημα που φαινόταν άλυτο στην διάρκεια της ημέρας. Αρκούσε τότε μια όμορφη γυναικεία συντροφιά για ν'απογειώσει την μέρα του και να την κάνει από απλή, καθημερινή, γεμάτη ρουτίνα, σε ένα ξέσπασμα πραγματικά λυτρωτικό!

Εγειρε πίσω το κεφάλι, άφησε όλο τον αέρα να βγει απ'τα πνευμόνια του αργά και αφέθηκε στις αισθήσεις να τον παρασύρουν μέχρι να μην έχει πια αντοχή....Ενιωθε τώρα τα μακριά μαλλιά της γυναίκας από πάνω του να χαϊδεύουν αργά το γυμνό του στέρνο, τα χείλη της να υγραίνουν πόντο πόντο το γυμνό του στήθος και τα χέρια της....ωω. αυτά τα χέρια έμοιαζαν έτοιμα να τον αναστήσουν και πάλι μετά από μια παρατεταμένη περίοδο αποχής για τα δικά του πάντα δεδομένα....Και καθώς έφταναν τώρα στην άκρη του φουσκωμένου παντελονιού του και άρχιζαν να βγάζουν ανυπόμονα την ζώνη του, τεντώθηκε ερεθισμένος και έσβησε από το μυαλό του κάθε άλλη σκέψη...

Εκλεισε τα μάτια σφιχτά και παραδόθηκε εντελώς στα ερεθιστικά της χάδια, απολαμβάνoτας στο έπακρο τις αισθησιακές της κινήσεις, ξεχνώντας τους πάντες και τα πάντα σε μια στιγμή!  Ενιωθε τα δάχτυλά της πάνω του να τον οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια ολοένα και πιο κοντά στο τέλος ενώ το στόμα της ήξερε καλά τί έπρεπε να κάνει για να τον τρελάνει....Αρχιζε να μυρίζει τώρα το άρωμά της , να νιώθει κάθε κίνηση του κορμιού της, να αισθάνεται την παρουσία της πάνω του και ξαφνικά, εντελώς αναπάντεχα η μορφή της Αγνής ξεπρόβαλλε απρόσκλητη μπροστά του κάνοντας τους χτύπους της καρδιάς του να εκτοξευτούν στα ύψη, το σώμα του να πονά από την άμεση ανάγκη του και το μυαλό του να παγώνει και μόνο στην μορφή της. Και τον κοιτούσε, να πάρει, και πάλι με αυτά τα μάτια τα πλάνα, τα γεμάτα υποσχέσεις, έτοιμη να τον ικανοποιήσει όπως εκείνη μονάχα ήξερε που τρελάθηκε στην στιγμή και έφτασε ένα βήμα πριν τελειώσει....Μέχρι που μια απότομη γυναικεία φωνή τον προσγείωσε απότομα στην πραγματικότητα....

Ο Σωτήρας της Ψυχής μου...(TYS17)Όπου ζουν οι ιστορίες. Ανακάλυψε τώρα