Hoofdstuk 8: Ik sta met Draco en Jammerende Jenny in een wc.

1.8K 105 12

Het leven op Zweinstein ging rustig door. Ondertussen waren er een aantal belangrijke gebeurtenissen zoals Harry’s eerste wedstrijd en Sneep die een raar been had. Draco leek er ook niet blij mee te zijn dat ik Sneep zijn spreuk (lees het originele boek pagina 141) had laten verpesten.
‘Het was juist leuk om Potter zo op die bezem te zien!’ zei hij. We stonden in Jenny’s wc. Ik snapte trouwens niet waarom we altijd in een wc waren.
‘Het is verboden, Draco,’ legde ik hem uit.
‘Ja, ja en mevrouwtje “ik breek nooit de regels” moest daar natuurlijk weer iets aan doen. Had je dat ook voor mij gedaan? Of voor iemand anders?’
‘Ja, natuurlijk!’
‘Kijk, Hermelien, ik vertrouw je. Het is dat dat niet tegen de regels is, anders waren we nooit vrienden geworden.’
‘Je bedoelt een Dreuzeltelg en een volbloed?’
‘JA!’
‘Nou Draco Malfidus, ik vraag me af welke jij de echte jij is. Die die je opzet als je Zwadderaars bij je zijn of die die je gebruikt als je alleen met mij bent.’
‘Ik ben beide.’
‘Dan lijkt het me logisch dat ik maar de helft van je leuk vind.’
‘Leuk? Als ik leuk leuk?’
‘Ach schei uit!’
Draco grijnsde en ik gaf hem een klein tikje op zijn arm.
‘Dus, hoe gaat het op school, mevrouw Griffel?’ Draco deed alsof hij een onzichtbaar brilletje goed op zijn neus zette.
‘Wel goed, meneer Malfidus.’ Ik kon het niet laten om te grinniken.
‘Ik zie je tijdens Toverdranken!’
‘Doei,’ zei ik.
‘Doei,’ zei Draco en hij gaf me een korte knuffel.
We hadden al meer van zulke gesprekken gehad. Zonder dat iemand het doorhad waren we vrienden geworden. We vertelden het tegen niemand omdat het bijna taboe was om als Griffoendor bevriend te zijn met een Zwadderaar. Daarom hielden we onze gesprekken geheim en spraken we af op rare plekken.
Ik liep terug naar buiten, waar niemand had gemerkt dat ik weg was.
‘Kom je mee naar Hagrid?’ vroeg Ron. Hij wees naar Harry die al op weg was naar het kleine huisje.
‘Ja, natuurlijk,’ zei ik. Het was de eerste keer dat ik naar Hagrid ging.
We renden Harry achterna die uit volle vreugde hard op Hagrids deur klopte.
Ik wist hoe Hagrid eruit zag. Ik had hem op de eerste dag van school al ontmoet en integendeel van Belinda, Parvati of Draco vond ik hem er juist vriendelijk uit zien. Ik wist dat hij Harry had opgehaald voor Zweinstein. Bij mij was het een andere tovenaar geweest. Haar naam was Dorothea Omber en ik had haar niet echt heel erg aardig gevonden. Zij mij trouwens ook niet.
Hagrid deed de deur open. Hij zag er ongeveer exact hetzelfde uit als toen ik hem voor het eerst zag; een enorm lichaam, een harige baard en ogen met pretlichtjes.
Zijn huis zag er anders uit als een zwijnenhok. Het bestond uit een kamer en het rook er naar doorgebakken krentenbollen. Aan het plafond hingen dode beesten, boven het vuur borrelde een koperen ketel en in de hoek stond een enorm bed. Het voelde direct als thuis.
Al snel kwam ik in ons gesprek erachter dat Harry erachter probeerde te komen wat er onder het luik zat. Er was namelijk een luik bij het monster waar we eerder waren gekomen toen we probeerden te ontsnappen van Vilder. Ik keek een beetje rond de kamer terwijl ik bij het gesprek probeerde te blijven.
 ‘Onzin,’ herhaalde Hagrid. ‘Sneep is een docent aan Zweinstein. Die doet zoiets niet.’
‘Waarom probeerde hij Harry dan te vermoorden?’ riep ik en ik had meteen spijt van mijn onbeleefdheid. Hagrid leek het niet te merken. Eerst zou ik Sneep hebben verdedigd, samen met Hagrid, maar nu ik had gezien dat hij Harry probeerde te vermoorden was ik daar heel anders over gaan denken. ‘Ik weet heus wel wanneer iemand een ander probeert te beheksen, Hagrid! Daar heb ik veel over gelezen. Je moet oogcontact houden en Sneep heeft niet één keer met zijn ogen geknipperd! Ik heb het zelf gezien!’
‘Jullie hebben het mis, zeg ik!’ zei Hagrid. Zijn hoofd werd rood van woede. ‘Ik weet niet waarom Harry’s bezem opeens zo raar deed, maar Sneep zou nooit proberen een leerling om zeep te helpen! Nou motten jullie es goed luisteren, alle drie - Julie bemoeien je met zaken die jullie niks aangaan. Da’s gevaarlijk. Vergeet die hond en vergeet wat ie bewaakt! Dat gaat alleen professor Perkamentus en Nicolaas Flamel wat aan -’
‘Aha!’ zei Harry. ‘Dus er is een zekere Nicolaas Flamel bij betrokken?’
Na één seconde oogcontact met Harry en Ron wist ik dat we meer gingen uitzoeken over Nicolaas Flamel. Zij wisten alleen niet dat ik die informatie wel degelijk met Draco Malfidus ging delen.

A/N:

Heey!
Was dit hoofdstuk leuk? Let me know. Comment en vote.
Dit hoofdstuk ik opgedragen aan SaraBookz omdat ze echt amazing schrijft. Ik hou van haar stories en ik hoop dat ze ooit de mijne zal lezen.
Psst hiernaast een Dramione foto. Ik heb hem zelf niet gemaakt, maar hij leek me wel leuk. Vanaf nu zal ik bij elk hoofdstuk een foto plaatsen.

x Alba

the Mudblood - deel 1Lees dit verhaal GRATIS!