Hoofdstuk 7: Ik krijg een geheim.

1.6K 102 2

Ik stond tegen de muur aangedrukt van angst terwijl om me heen van alles gebeurde. De trol probeerde me te vermoorden. Harry en Ron kwamen de meisjeswc binnengerend. Harry ging op de trol zitten en Ron sloeg de trol bewusteloos met zijn eigen stok. De leraren kwamen even binnenvallen.
‘Wat doen jullie hier in vredesnaam?’ zei professor Anderling. Ze was duidelijk woedend. ‘Jullie mogen van geluk spreken dat jullie niet dood zijn. Waarom zijn jullie niet in de slaapzaal?’
Ik liep naar hun toe. ‘Ze zochten mij, professor Anderling.’
‘Juffrouw Griffel!’
Ik krabbelde overeind en zocht naar een leugen om Harry en Ron te beschermen. Dit was mijn kans om vrienden te maken. ‘Ik was op zoek gegaan naar de trol omdat – omdat ik dacht dat ik hem in mijn eentje aan zou kunnen. Ik heb er namelijk veel over gelezen, snapt u? Als zij me niet hadden gevonden, zou ik er nu niet geweest zijn. Harry stak zijn toverstok in zijn neus en Ron sloeg hem bewusteloos met zijn eigen knots.’ Ik legde het hele verhaal langzaam uit en ik zag professor Anderlings gezicht langzaam veranderen.
Uiteindelijk kwamen we weg met een aantal punten erbij en een aantal punten eraf. Toen we weer terug in de Griffoendors kamer kwamen zeiden we alle drie “bedankt” en vanaf dat moment waren we vrienden. Onafscheidelijk, zoals ik altijd had gewild.

Ik stond op van de eettafel van Griffoendor. ‘Ik moet nog eventjes mijn tas pakken, ik ben hem vergeten.’ Ron en Harry keken me vreemd aan. We hadden nog zo’n twintig minuten pauze. Ik haalde mijn schouders op en liep weg.
Toen ik de gang op liep, botste ik tegen iemand aan.
‘Hé kijk uit!’ snauwde Draco Malfidus. Ik had hem al sinds ons gesprek in de meisjeswc niet meer gezien. Hij zag er slecht uit. Onder zijn ogen zaten dikke wallen die niemand opmerkte. Hij had duidelijk niet geslapen. In zijn gewaad zaten rare kreukels.
Ik keek hem verward aan. Tegelijkertijd werd ik ervan bewust hoe dicht bij hij stond en ik nam een stap achteruit. ‘Wat maakt jou zo chagrijnig?’ Mijn voeten namen een positie aan waarin ik zo kon weglopen, als ik dat nodig zou hebben.
In plaats van te antwoorden liep hij vlak langs me en fluisterde hij iets wat alleen ik kon verstaan. ‘We moeten praten.’
Ik liep ongegeneerd achter hem aan. We gingen een schoonmaak kast binnen en ik nam plaats op een prullenbak.
‘Wat had je me te vertellen?’
‘Mijn vader stuurde me vandaag een brief,’ begon Draco.
‘Ja, en? Dat doet hij toch wel vaker?’ zei ik en ik haalde mijn schouders op.
Draco gaf me een vernietigende blik. ‘Hij vertelde me over een plan van een Dooddoener. Je weet toch wel wat een Dooddoener is hè?’ Ik knikte geïrriteerd. ‘Hij vertelde me dat er dit schooljaar iets heel ergs gaat gebeuren. Nou, erg voor mensen zoals jij en ik, niet voor Dooddoeners. Hij vertelde me dat er een Dooddoener is die de Steen der Wijzen gaat stelen. En als dat gebeurt, dan komt Jeweetwel terug.’
Ik hapte naar adem. ‘Hoe weet je vader dat.’
Draco staarde naar de grond en wiebelde ongemakkelijk met zijn benen.
Ik had geen antwoord nodig en concludeerde: ‘Je vader is een Dooddoener hè?’
‘Ja, maar ik ben niet zo,’ zei Draco haastig.  ‘Je moet me vertrouwen Hermelien. Je kan dit tegen niemand zeggen. Zelfs niet tegen je goede vriendjes, Potter en Wemel.’
‘Wat is er mis met Harry en Ron?’ vroeg ik boos.
‘Je vergeet dat ze je in het begin van het jaar net zo hard haatten als alle anderen.’
‘Alle anderen?’
Draco sloeg zijn ogen ter hemel. ‘Zo bedoelde ik het niet. Je moet gewoon niet vergeten dat ze eerst net zo goed je vijanden konden zijn. Ze hebben je net zo hard laten stikken als andere mensen die precies hetzelfde deden, begrijp je me?’
‘Ja, ik begrijp je. Maar wat jij je niet beseft is dat zij me hebben gered van de trol.’
‘Ja, dat hebben ze. Alleen maar omdat jij zo dom was om achter die trol aan te gaan.’
‘Noemde je me nou net dom?’ Er sprongen tranen in mijn ogen.
‘Hermelien, beloof me alleen dat je mijn geheim niet verder verteld.’
‘Dat beloof ik,’ fluisterde ik en ik sloeg mijn ogen neer. Zo kon hij minder snel zien dat ik huilde.
Draco ging de schoonmaakkast uit en ik liet alles nog een keer bezinken.
Ik wist twee dingen zeker:
Eén: Draco vertrouwde me zo erg dat hij me dingen vertelde die zelfs Harry en Ron nog niet wisten.
Twee: hij wist maar al te goed hoe hij me pijn kon doen.

A/N:

Sorry sorry sorry, het is al weer super lang geleden. Het spijt me. Ik was op vakantie en ik had even geen inspiratie meer! I'm sorry!!! Bovendien was Pretty Little Liars te spannend. Ik vertel niet wie A is in seizoen 1 en 2. Ik ben nu in seizoen 3. Laat me weten wat jou favoriete serie is.
Dit hoofdstuk is opgedragen aan jolientje omdat ze gewoon een geweldige schrijfster is. Ik hou van haar verhalen.

Comment & vote please.

x Alba

the Mudblood - deel 1Lees dit verhaal GRATIS!