50 "Melek"

100K 3.8K 953

ASYA

"Yiğit?!" Telaşla bağırdım.

Yiğit çoktan üzerini giyinmişti ve dışarıya çıkıyordu.

"Sen evde kalacaksın, ben çok geçmeden döneceğim." Tam gidecekken kolunu tuttum.

"Olmaz!" Dedim. "Babamın neyi varmış, ne olmuş?" Yiğit derin bir nefes aldı.

"Bilmiyorum inan ki ama ciddi bir şey değildir. Sen ben gelene kadar sakin ol." Gözlerim dolarken üzüntüyle sevgilimin gözlerine baktım.

"Ben evde tek kalırsam deliririm." Dedim korkuyla. "Bende geleyim." Yiğit başını olumsuz anlamda salladı.

"Oralarda üzülmeni istemiyorum." Gözyaşlarım çoktan yanağıma ulaşırken içimde babamı kaybetme düşüncesi vardı. Eğer annem gibi o da giderse toparlayamazdım...

"Burada da üzüleceğim. Ya bebeğimize bir şey olursa, sende yanımda yoksun?" Dedim.

"Asya!" Dedi Yiğit ardından beni süzdü. "Gel haydi başımın belası." Yiğit bana yaklaşıp gözyaşlarımı sildi.

Birlikte odamıza çıktığımızda rahat bir şeyler giyinmiştim üstüme. Yiğit montumu bana giydirdi ve alnımı öptü.

"Ciddi bir şey yoktur eminim ki." Dedi ve ardından elini karnıma koydu. "Dedenize bir şey olmayacak, sakın korkmayın olur mu?" Burukça gülümsedim.

"Gidelim." Dediğimde başını salladı.

Birlikte odamızdan çıkarken çoktan dışarıya çıkmış ve arabamıza binmiştik. Yiğit çok hızlı bir şekilde arabayı sürüyordu.

İçimdeki korkuya engel olamıyordum. Annem aklıma geldikçe içim sızlıyordu, şimdi ise babamı kaybetmekten korkuyordum.

Üstelik daha torunundan bile haberi yoktu...

"Asya'm, ağlama." Yiğit elini dizime koydu.

"B-Bir şey olmaz değil mi?" Dedim çaresizce.

"Olmayacak güzelim." Yavaşça elimi alıp dudaklarına götürdü. "Sakin ol, tamam mı?" Dedi.

"Sakin olamıyorum!" Diye bağırdım. "Annemden sonra babamıda kaybedersem ben ölürüm!" Yiğit dizimi sıktı.

"Saçmalama!" Dedi sertçe.

"Ben çok korkuyorum!" Yiğit bana baktı.

"Ben yanında olduğum müddetçe hiçbir şeyden korkmayacaksın." Başımı cama çevirdim ve gözümden akan yaşları sildim.

Ona bir şey olmamalıydı...

Daha torunlarını görecekti, bu kadar erken bir şey olmamalıydı...

Gözyaşlarıma hıçkırıklarımda katılınca acıyla gözlerimi kapattım.

"Asya?" Yiğit'in sert sesiyle birlikte ona bakmadım.

Şu anda hiçbir teselli cümlesini kaldıracak hâlim yoktu.

"Sana söz veriyorum ki bir şey olmayacak. Korkma güzelim, baban daha torunlarının evlendiğini görecek." İç çektim.

"İ-İnşallah." Yiğit gaza yüklenirken ona baktım.

Çok ciddi duruyordu, mutsuz olduğu belliydi.

"Aşkım?" Bana baktı. "İyi ki yanımdasın." Elimi alıp dudaklarına götürdü ve ardından yola döndü.

Bir kaç dakika sonra hastaneye gelmiştik, arabadan hızla indik ve hastanenin girişine yürüdük.

Serseri Patronum Bu hikayeyi ÜCRETSİZ oku!