We zaten al weer twee maanden op Zweinstein. Dat bedacht ik me plots toen ik een datum op de brief voor mijn ouders schreef.
Op de dag van Halloween moest ik met Bezweringen samenwerken met Ron. Ik denk dat dat een van de grootste nachtmerries van heel Halloween was.
Professor Banning legde ons precies uit hoe het moest. Hij deed het zo correct dat het bijna saai werd.
Wingardium Leviosa!’ riep Ron en hij maaide met zijn lange armen.
‘Je spreekt het verkeerd uit,’ zei ik. ‘Het is Wing-gar-dium Levi-o-sa, met de klemtoon op “gar”
‘Doe jij het dan, als jij het zo goed weet!’
Dat soort dingen moet je nooit tegen mij zeggen. ‘Wingardium Leviosa.’ De veer kwam direct in de lucht.

Ik liep het lokaal uit. Het was - volgens mij - een leuke les geweest. Ik liep achter Ron en Harry.
‘Geen wonder dat iedereen een hekel aan haar heeft,’ zei Ron. De tranen sprongen me in de ogen. Ik wist meteen dat ze het over mij hadden. ‘Ze is onuitstaanbaar, echt.’
Ik hield het hier niet meer uit. De tranen rolden me over de wangen en ik rende van hen weg. Hoe kon het toch dat ze me zo erg haten? Ik had niets misdaan.
Ik snelde naar de dichtstbijzijnde meisjeswc. Eenmaal in een van de hokjes snikte ik het uit. Ik had geluk dat ik niet in de wc van Jammerende Jenny was gekomen.
‘Hermelien?’ vroeg de stem van Parvati.
‘Laat me met rust!’ snikte ik.
‘Kom je mee naar het buffet?’
Ik dacht aan Ron’s woorden. Geen wonder dat iedereen een hekel aan haar heeft. ‘NEE.’
‘Oké… Wil je dat ik weg ga?’
‘Ja,’ snikte ik.
Ik hoorde dat Parvati de deur van de wc’s achter zich dichtdeed.

Ik zat daar al ruim twee uur, dacht ik.
‘Hermelien?’
Ik herkende de stem niet en ik keek uit de deur. Had ik dat maar niet gedaan.
‘Je hebt gehuild, waarom?’ vroeg Draco.
Ik haalde mijn schouders op. Hij kon niet weten dat het was omdat Ron stomme dingen over me zei. En als ik hem moest geloven, deed de hele school dat. Ook Belinda en Parvati.
Ik veegde mijn tranen af en snikte.
‘Hé, kom eens hier!’ Draco nam me in zijn armen. Hij had een warm lichaam en zijn hard bonkte gematigd tegen zijn ribbenkast. Hij had geen sterk lichaam, maar het was normaal voor een jongen die ongeveer rond zijn leeftijd was.
‘Dankjewel…’
‘Geen probleem,’ mompelde Draco. ‘Zeg me nu eens, huil je om Harry Potter en Ron Wemel?’
‘Hoe weet jij dat?’
‘Ik hoor wel eens wat dingen. Maar wat Wemel zei, dat is niet waar. Niet de hele school haat je. Ik haat je niet en ik ben er vrijwel zeker van dat er een aantal meisjes bij jou op de slaapzaal jou ook wel mogen.’
‘Waarom haat jij Harry en Ron eigenlijk zo?’
‘Ze zijn Griffoendors.’
‘Maar je doet wel normaal tegen mij.’
‘Ja. Jij bent een aardige Griffoendor. Bovendien leid je me af van Korzel en Kwast.’
‘Weet je nu al hun voornamen?’ grinnikte ik.
‘Ja, Vincent Korzel en Karel Kwast.’
Ik kon het niet inhouden om te grijnzen. ‘Wow, dat zijn echt de meest over de wereld evil namen.’
‘Kijk, je lacht weer.’
‘Ja.’
‘Kijk Hermelien, het spijt me dat ik zo rot tegen je deed.’
‘Waarom deed je eigenlijk zo?’
‘Omdat je een Griffoendor is en we nooit vrienden kunnen worden.’
‘Waarom niet?’
‘Je stelt veel vragen, maar oké, omdat mijn vader me dat heeft verboden. Ik kan niet met Griffoendors omgaan en daar ongestraft mee weg komen.’
‘Wat als we het nou stiekem doen?’
‘Je bedoelt stiekem, als in “Niemand weet wat we doen want anders zijn we dood”-stiekem?’
‘Ja.’ Ik lachte.
‘Oké.’
‘Dan heb ik eindelijk een vriend waarbij ik zeker ben dat het wel echt een vriend is.’
Draco lachte ook. ‘Kom je mee naar de zaal?’
‘Nee, ik blijf nog eventjes hier.’

Ondanks Draco’s opfleurende woorden, kon ik het niet laten om te huilen. Harry en Ron. Ik wilde al vrienden met hen zijn sinds het begin van het schooljaar. En hoe lief Draco ook kon zijn - net - kon niemand me zeggen dat ik niet vrienden met hun wilde zijn.
Plots hoorde ik harde stappen. Het waren niet de stappen van een normaal mens, ze waren gegarandeerd groter.
Ik hoorde een klik en ik wist dat de deur op slot zat.
Ik ging het wc hokje uit.
Toen ik het beest zag gilde ik. Hoog en hard.
Het was een trol…

A/N:

Voor de lezers van Harry Potter is dit niet echt een cliffhanger, maargoed ik wilde hier wel eventjes stoppen. Het leek me we leen mooi einde.

Dit hoofdstuk is opgedragen aan PicadillyCircus omdat ze geweldige boeken schrijft en ik echt enorm moet lachen om haar humor.

x Alba
PS. Korte AN?Maybeee...

the Mudblood - deel 1Lees dit verhaal GRATIS!