Bölüm 1

3.8K 246 55

Bölüm 1

Uzun siyah saçlarını savurdu Enheduanna. Bu belki de son özgür kalışıydı. Gözlerini kapatarak sessizliğe verdi kendini. 

Bir prenses olarak geçireceği son gündü bu onun.

Şiirlerini Tanrıçalar için söyleyecekti artık. Tanrılara aşk şiirleri yazıp onları mutlu edecekti.

Asla bir erkeğe ait olamayacaktı, bunu biliyordu.

O artık Nanna tapınağının baş rahibesiydi.

Annesi Tashtulum yanına geldiğinde toparlandı. Annesinin ne kadar dindar olduğundan haberdardı.

"Gitmek için hazır mısın Enheduanna?" diye sordu Kraliçe Tashtulum tok bir sesle.

Enheduanna onun sarı saçlarına ve mavi gözlerine baktı. Ona hiç benzemiyordu. Babası gibi siyah saçlara sahipti Enheduanna.

Çocukken annesinin en azından mavi gözlerini almış olabilmeyi dilemişti.

Annesi ondan hala bir cevap bekliyordu.

"Hava bugün çok güzel." Demekle yetindi.

Tashtulum ona anlayışla gülümsedi.

"Bu havaya bir şiir yazmanı beklerdim."

Enhedunna'nın çocukluğundan beri kelimelerle arası iyiydi.

Gök yüzüne boş bir bakış attıktan sonra cevap verdi.

"Korkarım havanın güzelliğine uyan bir şiir değil."

Adeta mırıldanarak devam etti.

"Gölgeler yanaşıyor gün ışığına. Işık kararıyor benim yanımda."

Enhedunna, bu dizeleri daha önce aklına getirmemişti.

Tashtulum, kızına üzüntüyle baktı. 17 yaşındaki kızının hayat hakkında öğrenecek çok şeyi olduğunu düşünmüştü hep ama şimdi Enheduanna'nın kendisinden çok daha akıllı olduğunu görebiliyordu.

"Kardeşinin sana ihtiyacı var. Biliyorsun."

"Büyük Sargon'un oğlunun bana ihtiyacı var demek."

"Senin kaderin Tanrılar tarafından belirlendi. Ay Tanrıçası olmak senin kaderinde var. Tapınağı kontrol altında tutmak zorundayız."

Bu noktada Tashtulum sesini alçaltarak devam etti.

"Rimuş'un fazla kuvvetli bir kral olmadığı ortada. Baban gibi değil biliyorsun."

"Çoktan Adab şehrini düşmanlarımın yağmalanmasına izin verdiğini düşünürsek."

"Elinden geleni yapıyor." Dedi Tashtulum cılız bir sesle.

"Onu özlüyor musun?"

Tashtulum'un ağlamamak için kendini zor tuttuğu anlaşılıyordu.

Enhedunna annesine içi acıyarak baktı. 40 yaşında bile yoktu annesi ama kocasını kaybedişinin ardından sanki bin yıl yaşlanmıştı. Enheduanna onun sarı saçlarında beyazlar görebiliyordu.

"7 yıl oldu." Dedi sesi titreyerek. "7 yıldır onu özlemediğim tek bir gece bile yok. Çocuklarıma hamileyken rüyamda Tanrı Enlil'i görmüştüm. 7 yıldır her gece Tanrı Enlil'e kocamı rüyamda bir kez olsun göreyim diye dua edıyorum ama Enlil beni duymuyor."

"Sanırım Tanrılar bazen bizi görmezden gelmeyi tercih ediyor." Dedi Enheduanna dalgınlıkla.

Tashtulum, göz yaşlarını silerek kızına gülümsemeye çalıştı.

Akkad'ın PrensesiHikayelerin yaşadığı yer. Şimdi keşfedin