Φαινόμενο....

2.4K 296 14

Η Ελευθερία κοίταξε τον εαυτό της στον καθρέπτη σκεφτική, προβληματισμένη, ψάχνοντας ν'αναγνωρίσει κάτι στο βλέμμα της που να φανερώνει ελπίδα, χαρά, αισιοδοξία....Μα φαίνεται πως και αυτά έφευγαν μακριά της σιγά σιγά καθώς τα χρέη ολοένα και περισσότερο βάραιναν την πλάτη της, ξέροντας πως δεν υπήρχε κανένας στον κόσμο αυτή την στιγμή να μοιραστεί τα βάσανά της. Και ο Γεράσιμος, ο πρώην αρραβωνιαστικός της Αγνής, την πίεζε και αυτός διαρκώς να τον εξοφλήσει, παρότι κάποτε ορκιζόταν πως δεν ήθελε τίποτε από εκείνες έτσι και ο δεσμός του με την κόρη της δεν πήγαινε κατ'ευχήν.

Αχ, έπρεπε τότε ν'ακούσω το ένστικτό μου, να επιμείνω στην άποψή μου που διαρκώς έλεγε στον Γεράσιμο πως δεν ήταν σωστό να πληρώνει εκείνος! Γιατί αλήθεια δεν ήταν, να βρίσκεται χρεωμένος για κάποια που δεν ήξερε καν αν θα κάνει γυναίκα του! Και τώρα κοίτα κυρία Ελευθερία, κοίτα τα χάλια σου και βάλε μυαλό! κατηγόρησε και πάλι τον εαυτό της και έκανε ένα απλό κότσο εντέλει, παρότι αρχικά προσπάθησε ν'αλλάξει κάτι στον εαυτό της σήμερα.....

"Τελικά είχαν δίκιο χθες τα παιδιά πάνω στην μηχανή που τους εμπόδιζα και με είπαν θείτσα! Και λίγα μου είπαν έτσι μαραμένη που δείχνω....Μα, δυστυχώς....αυτή είμαι και δεν φαίνεται να μπορέσω ν'αλλάξω...." μουρμούριζε τώρα ασυναίσθητα και έφτιαξε ένα αυστηρό σινιόν, έβαλε το σε ίσια γραμμή, κομψό μα αυστηρό φόρεμά της, τα κλασσικά μαύρα της γυαλιά και ξεκίνησε να πάει στο λιμάνι για να προϋπαντήσει την κόρη της που σήμερα γυρνούσε από την κρουαζιέρα...

"Αχ κορίτσι μου! Ας είναι καλοτάξιδη από τώρα και στο εξής η ζωή σου, μόνο αυτό θέλω πια!" μονολόγησε και πάλι και ξεκίνησε συγκινημένη.

******

Η Αγνή, κοιτούσε μαγεμένη τα παράλια της Ρόδου κοντά στο λιμάνι λες και την έβλεπε για πρώτη φορά, καθώς οι αναμνήσεις και οι εμπειρίες που κουβαλούσε από αυτό το ταξίδι θαρρείς και την είχαν μετατρέψει σε μια άλλη γυναίκα. Γεμάτη αισιοδοξία, ζωντάνια, ξενοιασιά και ευτυχία που δεν θυμόταν ποτέ να είχε νιώσει....Και αυτό που αντίκριζε τώρα, αντικατόπτριζε τον ψυχισμό της κάνοντάς το και εκείνο να φαίνεται τέλειο και μοναδικό. Γύρισε και κοίταξε γεμάτη λατρεία τον άντρα δίπλα της και κράτησε την ανάσα της για μια ακόμη φορά, αφού το βλεμμα εκείνου ήταν καρφωμένο στο πρόσωπό της με μια ένταση που την έφερε σε δύσκολη θέση.

"Είναι η πόλη σου Αγνή.....Πώς νιώθεις λοιπόν που γυρίζεις πίσω;" μουρμούρισε δίπλα στο αυτί της με μια περίεργη νότα νοσταλγίας στην φωνή του, θαρρείς και εκείνος δεν ήταν ακόμη έτοιμος να γυρίσει πίσω....

Ο Σωτήρας της Ψυχής μου...(TYS17)Όπου ζουν οι ιστορίες. Ανακάλυψε τώρα