Proloog.

763 13 2


"Sophie!! Sophie!!" Ik negeer de stem. Ik stap op een steen en mijn voet verkramd. Auw auw! Daar lig ik dan.. Op de stenen.. Hij komt aan gerent en snel probeer ik op te staan. Als het me gelukt is kijk ik oog in oog met de duivel. Hoe heb ik het ooit, OOIT, zover kunnen laten komen?! "Tong verloren?" Zegt hij grijsend. "Wat moet je van me?" Dat weet je allang Soof. Het lijkt alsof hij mijn gedachten leest. "Dat weet je zelf. Nu heb ik je. Je bent van mij.." "Houd je bek en rot op!!" schreeuw ik. Het is te laat. Het is je eigenschuld Sophie. Nu ben je alles kwijt.

Verblind. (Voltooid)Lees dit verhaal GRATIS!