For every story tagged #WattPride this month, Wattpad will donate $1 to the ILGA
Pen Your Pride

proloog

80 1 0

Ik zag alleen wazige beelden. Flitsen van zwart en groen, en soms heel even wit. Mijn lichaam voelde zwaar. Het voelde niet beweegbaar. Het enige wat ik nog duidelijk kon plaatsen was dat ik een enorme stekende pijn in mijn rib, vlak onder mijn hals had. Het voelde alsof ik daar levend verbrand werd. Ik hoorde allemaal stemmen, fluisterend. Maar ik kon niet plaatsen wat ze zeiden. Soms zag ik hoofden die als flitsen weer waren verdwenen. Ik herinnerde me het laatste wat er gebeurd was en meteen overspoelde een gevoel van angst mij. Ik wist daardoor wat de pijn veroorzaakte en dat dit niet fraai was. Waarom waren ze niet naar een ziekenhuis gegaan. Dat hadden ze me immers beloofd. Ik kon mijn gedachte niet op een rijtje zetten. Het gevoel wat overheerste was paniek. Ik hoorde een stem in mijn hoofd die de hele tijd zei: dit is het einde, dit is het einde. Maar zo makkelijk wou ik niet opgeven. Met al mijn kracht probeerde ik bij bewustzijn te blijven. '..........dood?' hoorde ik. Ik schrok. Willen ze mij dood? Eerlijk gezegd zijn ze dan wel goed bezig geweest; Ik kon mijn lichaam niet meer bewegen, ik voelde een stekende pijn in mijn borst en mijn bewustzijn was nog minder dan mager. En toch had ik het wel op prijs gesteld als ze me gewoon in een keer hadden afgemaakt. Ik wilde schreeuwen, ik wilde vechten. Maar mijn lichaam was zo slap doch mijn stem zo schor. '.....zeker?' hoorde ik. Ik probeerde echt meer te verstaan maar de rest klonk als gebrabbel in mijn oren. Ineens voelde ik dat ik een klein plofje maakte waarna ik op een koude en zachte smurrie terecht kwam. Mijn lichaam werd zo koud, terwijl mijn borst loeide. Mijn lichaam was zo zwak dat mijn ademhaling minimaal was. Ik werd zo verdrietig toen ik wist dat het niet lang meer zou duren. Een warme hand gleed langs mijn wang en het leek alsof dat gepaard ging met een druppel. De pijn in mijn borst werd erger en erger, en mijn bewustzijn minder en minder. Ik voelde vier sterke handen die mij duwden en ik viel. Ik wist niet naar waar ik viel, maar ik viel. Op mijn weg naar beneden ontmoette iets scherps mijn gezicht met als gevolg een net zo een stekende pijn in mijn oog tot aan mijn jukbeen als in mijn borst. Even voelde het alsof niets erger kon en alsof het nu echt zou gebeuren maar ik verkeerde me ineens in koud. Alles om mij heen was ijskoud. En in dit koud was ik net een veertje en voelde ik de pijn in mijn borst, en in mijn gezicht langzaam verdwijnen. In dit koud hoorde ik alleen maar een zachte ruis en geen fluisterende stemmen. In dit koud voelde het veilig.

IcecoldLees dit verhaal GRATIS!