Wereld van Fae

16 1 0

'Anne Marie Simons, kom onmiddellijk naar beneden!' Zachtjes zuchtte Anne, voor ze haar boek dichtklapte en naar haar pleegmoeder ging. 'Moet je nou echt mijn volledige naam gebruiken mam?' 

'Je weet donders goed wanneer ik je volledige naam gebruik Anne! Ik had je taken gegeven!' 

Anne sloot haar ogen. De schelle stem van haar pleegmoeder deed zeer aan haar oren. Het sluiten van haar ogen werkte echter averechts aangezien het haar pleegmoeder meer redenen gaf om te krijsen. Waarom kon deze pleegmoeder niet net zo zijn als de anderen? Of op zijn minst relationeel. Anne liet het gekrijs over zich heen komen, wachtend tot haar pleegmoeder klaar was. Ze wist dat ze rustig moest blijven, voor het weer mis zou gaan in een pleeggezin. Als het nog een keer zou gebeuren zou de politie heus niet meer geloven dat het ongelukken waren.  

'Ga naar je kamer, ik wil je vandaag niet meer zien. Geen avondeten voor jou jongedame!' De maar al te bekende woorden waren eindelijk gekomen. 'Ja, mam,' mompelde Anne voor ze terug naar haar kamer ging. Eenmaal op haar kamer ging ze aan haar bureau zitten, ogen gericht op een tekening aan de muur.

Lieve moeder, ik weet niet wie u bent of waar. Eigenlijk weet ik niks van u, behalve het feit dat u mijn echte moeder bent. Maar ook weet ik dat u mij beschermt. Mag ik vragen waarom u 13 jaar geleden afstand van mij heeft gedaan? En waarom u niet terugkomt om mij op te halen? U weet dat ik het moeilijk heb in deze pleeggezinnen. Dat ik altijd in de problemen kom, dingen doe die ik niet zo bedoel. Wat als het weer gebeurd en de politie gelooft niet dat het een ongeluk was? Ik wil niet naar de gevangenis. Alstublieft moeder, geef me alsjeblieft antwoord.

Na haar gebed kleedde Anne zich om en ging ze naar bed. De antwoorden zouden niet komen als ze wakker was. Dit was in het verleden ook het geval geweest. Anne wierp nog een laatste blik op de tekening van haar moeder, hopend dat deze weer zou verschijnen in haar dromen.

Langzaam keek Áine om, opgelucht toen ze haar lichtpaarse doorschijnende vleugels zag. Ze wapperde er een paar keer mee om er weer aan te wennen. Het was al even geleden dat ze haar vleugels had gezien. 

Nu ze haar vleugels had wist ze wat voor tijd het was, tijd om haar moeder te zoeken. Ze sloot haar ogen om zich te concentreren op de omgeving, wachtend op een teken over welke kant ze op zou moeten. Na enkele minuten kwam het bekende gevoel, waarna Áine haar ogen opende. Al flapperend met haar vleugels liep ze zoals haar gevoel haar leidde. Eenmaal aangekomen op de locatie waar haar gevoel haar naartoe bracht bleef ze staan. Er was niemand hier, maar ze bleef op de open plek. Na een tijdje ging ze in het midden liggen met haar vleugels gespreid, in het zachte groene gras. Ze genoot van het warme zonlicht in haar gezicht, van het geritsel van de zachte bries in het bladerdek om haar heen. 'Hier zou ik altijd wel willen zijn, net zoals jij', fluisterde ze tegen een lichtblauwe vlinder die op een rode bloem op de open plek landde. Na deze vlinder kwamen er nog honderden lichtblauwe vlinders tevoorschijn, die net zoals hun voorganger op de rode bloemen in de open plek landden. Ook kwamen er een aantal witte vlinders, die op Áine's vleugels gingen zitten. Áine sloot haar ogen, genietend van het zonlicht en het getintel van de vlinders op haar vleugels.

Áine opende haar ogen. Verbaasd keek ze naar de lucht, gehuld in een oranje gloed. De zon was onder aan het gaan en het dalende zonlicht scheen door de bomen. De vlinders waren weg. 'Hm, ik moet in slaap zijn gevallen,' mompelde de jonge fae in zichzelf. Ze stond op en liep richting de bomen, weg van de open plek. Haar intuïtie zei haar dat ze uit het magische bos weg moest voor de nacht was gevallen. Naarmate het donkerder werd begon Áine harder te lopen. Toen ze weer op de open plek terecht kwam en het laatste zonlicht verdween raakte het meisje in paniek. Bij het verdwijnen van de laatste zonnestralen begon het harder te waaien. Áine hoorde de bomen fluisteren, het gerucht dat er nog iemand in het bos was verspreidde zich razendsnel. Als reactie volgden er vele geluiden, waarvan het ondertussen paniekerige meisje in elkaar kromp. In de struiken aan de rand van de open plek klonk geritsel.

Wereld van FaeLees dit verhaal GRATIS!