For every story tagged #WattPride this month, Wattpad will donate $1 to the ILGA
Pen Your Pride

Dromen

15 2 0

Ik zit in een veld, een granenveld om precies te zijn. Ik hoor iets ritselen naast me, ik pak mijn mes en val aan. Ik beweeg me heel snel en leg mijn mes op de nek van een klein meisje. Het is niet zomaar een klein meisje, het is mijn verloren zusje Lana, haar ogen zijn zoals die van de Eyomabalis 'Waarom val je me niet aan?' vroeg ik, ik kon me wel voor mijn kop slaan dat ik dat vroeg. En waarom had ik haar nog niet gedood? 

'Milan...' zei Lana snikkend.
'Laantje?' vraag ik voorzichtig.
'Ja ik ben het maantje.' Zonder naar mijn instikten te luisteren deed ik mijn mes in de schede en knuffelde haar. Ze voelde precies zoals ik me herinnerde, misschien iets groter, maar nog steeds mijn lieve kleine zusje Lana. En toen voelde ik weer de helse pijn, ik trek me terug uit onze omhelzing en kijk naar mijn schouder waar een bijt in zit..

Er schudde iemand aan mijn schouders en riep mijn naam. Ik snap niet wat er gebeurd maar ik voel een helse pijn, is dit hel? Heb ik daarom zoveel pijn, maar dit kan toch niet de dood zijn?
'Milan!' ik probeer mijn ogen te openen, het lukt niet echt. Ik blijf proberen en uiteindelijk lukt het me om mijn ogen te openen. Ik lig om de grond en ik voel een pijn die niet weg wilt gaan. Er hangt iemand over me heen, het is Mary, ze is in tranen. Ze kijkt me verbaasd aan.
'Jake bel nu voor hulp, hij leeft nog!' ik hoor Jake tegen iemand praten aan de telefoon.
'Ze komen er aan.' 
'Vermoord me voor ik een van hun word...' fluister ik.
'Nee! Nee Milan dat gebeurd niet, dat laat ik niet gebeuren!' roept ze boos.
'Ik wil niet zoals hun worden..' fluister ik bang.
'Dat gebeurd ook niet Milan! Geef niet op!' roep ze weer. Ik voel dat ik de strijd ga verliezen.
'Beloof me dat als ik een van hun word dat je me dan vermoord.' fluister ik vastbesloten.
'Milan dat kan ik niet...'
'Beloof het me nu!' zeg ik boos.
'Als zij het niet kan dan doe ik het Milan.' zegt Jake. Ik knik, en laat me gaan. Het word zwart en ik hoor nog net een ambulance aankomen, en dan hoor, zie of voel ik niets meer...

Ik word wakker in een normale kamer, tenminste normaal voor iemand die hier nog nooit is geweest. Ik lig in een kamer met zwart en witte muren, de vloer heeft zwarte tegels. Alleen het bed waarop ik lig laat zien dat ik in de ziekenhuis vleugel ben. Ik zucht en kijk om me heen, naast me staat een bank en daar ligt iemand op, eerst moeten mijn ogen even wennen maar dan zie ik dat het Mary is. Eerst vraag ik me af waarom ik opeens in het ziekenhuis lig, ben ik weer in een gevecht beland? Maar dan begint het me te dagen. Ik werd aangevallen door een Eyomabalise kat. Hoe kan het dat ik nog leef? 
'Mary?' vraag ik met een hese stem. Ze schiet omhoog en ziet mij kijken, eerst knippert ze een paar keer met haar ogen alsof ze het niet kan geloven, dan rent ze naar me toe en knuffelt me, als ik mijn armen om haar heen wil slaan worden mijn polsen tegengehouden door handboeien. Mary laat me snel en een beetje bang los.
'Wat..' zeg ik verbaasd. Ze slikt even en gaat dan snel de kamer uit. 'Mary?' ik kijk haar na, heb ik iets gedaan? Dan komen er opeens bewakers binnen die naast me gaan staan, dan komt er een dokter  binnen, ik kijk eens goed naar de bewakers en zie dat zei kunnen zien. 
'Wat is er aan de hand? Waarom zit ik vast?' vraag ik verbaasd.
'Dit is onmogelijk.' zegt de dokter bang, hij kijkt me bang aan.
'Wat is er meneer?' Mary gaat in de deuropening staan, ze heeft tranen in haar ogen. 'Mary gaat het wel? Wat is er? Waarom kijkt iedereen me zo bang aan?' ik raak een beetje in paniek.
'Hoe weet je mijn naam?' vraag ze nu boos 'Zit je in zijn hersenen, of maar voor de helft?' 
'Waar heb je het over?' ik ben nu echt bang 'Voor de helft, wat...' dan hoor ik opeens de dokter iets zeggen. 'Zei u iets?' vraag ik beleefd. Hij kijkt me aan alsof ik gek ben.
Waar heeft hij het nu over, deze is vast nog gedesorienteerd. Het is wel raar dat ik maar een oog kan zien, maar ja. Misschien moet dat nog komen. Het is wel raar dat hij haar naam weet.
'Tuurlijk weet ik haar naam nog, en wat bedoelt u met een oog.' de dokter kijkt me geschrokken aan.
'Hoe weet je..' Kan hij gedachten lezen?!
'Ik word gek!' roep ik uit. De bewakers richten hun geweren op me, ik verstijf en blijf stil liggen.
'Heeft iemand een spiegel?' vraagt Mary dan.
'Waarvoor meisje?'
'Dan kan hij het zelf zien.' de dokter houd een spiegel voor mijn gezicht en ik staar met verbazing naar mijn ogen.
'Dit is niet mogenlijk! Ik.. Dood me!' roep ik uit. 'Ik word een van hun! Waar is Jake, hij heeft beloofd me te doden als ik een van hun werd, Mary alsjeblieft vermoord me, dit wil ik niet!' vraag ik smekend. Ze kijkt me verbaasd aan, haar mond valt open.
'Waarom zou ze je vermoorden?'
'Dat heeft Jake beloofd! Alsjeblieft schiet me neer, het maakt niet uit wie het doet!' ik ben een en al paniek. Ik kijk de bewakers smekend aan, een van de bewakers is een vrouw en ze kijkt me medelevend aan.
'Alsjeblieft dit wil ik niet, ik wil niet als hun worden!' ik kijk haar smekend aan
'Waarom wil je dood?' vraag Mary opeens. 'En hoe weet je dat Jake Milan had beloofd dat te doen? Dokter ik dacht dat ze niets meer wisten van hun vorige leven?' 
'Misschien komt dat nog Mary, ik heb nog nooit een nieuw gezien, niemand eigenlijk.'
'Dan is het nog niet te laat, vermoord me!' roep ik bang uit, waarom wilt niemand naar me luisteren! Dan opeens komt Jake de kamer binnen. 
'Is hij wakker?' vraagt hij verbaasd aan niemand in het bijzonder.
'Ja, dat ben ik Jake! En nu moet je me vermoorden, ik word een van hun!' als ik op mijn knieën kon zou ik dat gedaan hebben. Jake kijkt me even aan, en ziet waarschijnlijk dat ik het meen. Zijn hand gaat naar zijn pistool, maar dan stopt hij.
'We moeten hem ondervragen.' zegt hij dan snel.
'Wat? Ondervragen? Waarover?' ik kijk hem vragend aan.
'Jake?' vraag Mary aarzeld.
'Mary misschien kunnen we hem laten zeggen hoe ze mensen kunnen veranderen in hun eigen soort, dan kunnen we ze misschien tegen houden.' ik hoorde logica in wat hij zei, dat zou ik zelf ook bedacht hebben.
'Dat zou ik ook hebben gedaan Jake, maar ik weet echt niks en ik snap dat dit nog al raar is voor mij nog het meeste maar ik voel me als mezelf.'
'Wat zou hij moeten weten Jake? Hij is alleen hier geweest, nergens anders, met wie had hij moeten praten?'
'Het kan gedachten lezen meisje.' de dokter legde extra veel nadruk op het woord 'Het' ik kon hem alleen maar aanstaren.
'Ik ben het nog steeds, ik weet niet hoe, maar nu ben ik nog mezelf. Oké wacht dan tot ik een van hun ben, dan kan je me ondervragen en dan me vermoorden. Alsjeblieft Jake.'
'Hoe weten we of je nog steeds jezelf bent?'
'Sluit me dan op, dan kan ik niemand pijn doen als het dan gebeurd en dan zit ik meteen vast. Dan ben ik geen bedreiging voor iedereen hier.' ik kijk naar het bed en ik voel een traan over mijn wang gaan. Mary wilt naar me toekomen. 'Nee, Mary, niet doen.' zeg ik zelf. 'Ik weet niet of ik mezelf nog in de hand heb, ik wil je geen pijn doen.' 
'Milan..'
'Dit is Milan niet meer! Hij wilt je overhalen om hem vrij te laten!' roept Jake, als ze weer naar me toe komt. Ik doe mijn ogen dicht en hoop dat ik haar niets aandoe.
'Mary alsjeblieft, ik wil je geen pijn doen.' fluister ik.
'Dat doe je niet.' fluistert ze terug. Ze maakt een van mijn handboeien los en dan de ander, ik pak de ijzeren kanten vast waar net de handboeien aan hadden gezeten. Ik houd ze stevig vast. 
'Milan?' vraagt ze nu bezorgd.
'Alsjeblieft maak ze weer vast, ik wil je geen pijn doen.' fluister ik nu echt in paniek.
'Milan, je bent nu los en je doet me niks aan. Milan kijk me aan.' zegt ze zacht. Ik doe langzaam mijn ogen open en ontspan een beetje. Ik kijk in haar ogen en zie vertrouwen, vertrouwen dat ik niet verdien, niet in deze staat. Ze pakt een van mijn handen vast en ze zorgt ervoor dat ik de ijzeren stang loslaat. Ik slik en kijk bang naar mijn handen, alsof ze elk moment uit zichzelf haar gaan wurgen, als er niks gebeurd laat ik langzaam ook mijn andere hand los. Op dat moment merk ik pas dat ik alleen in mijn zwarte leren broek lig. Ik zucht diep en trek dan langzaam de naalde die in mijn huid zitten eruit, dan sta ik langzaam op en voel opeens meer kracht in mijn benen. Ik voel me engergiek en wil een rondje rond het ziekenhuis rennen. 
'Ik heb veel energie.' zeg ik verbaasd.
'Veel energie hé?' zegt Mary lachend. Ze pakt mijn hand en wilt naar de deur lopen, maar de bewakers gaan voor haar staan.
'Het gaat nergens heen.' zegt de man, met een ijzeren gezicht.
'Dan gaan jullie toch mee, ik kan hem wel van me af houden als dat moet. Dat betwijfel ik ten zeerste maar oké.' De vrouw knikt.
'Hij doet haar geen pijn, dat weet ik zeker.' zegt ze dan.
'Het heeft geen wil, het zal haar pijn doen en haar dan veranderen.'
'Nee dat doet hij niet. Ik zie het in zijn blik.' ze glimlacht naar me, en ik glimlach aarzeld terug. 'Hij doet echt geen vlieg kwaad.'   
'Oké hij mag hier weg maar hij moet altijd bewakers bij zich hebben, altijd, en hij mag niemand aanraken.' ik kijk even sarcastisch naar Mary's hand, die nu met mijne vervlochten zijn. 'Laat het los jongedame.' zegt de man boos.
'Laat haar toch James.' zegt de vrouw lachend.
'Nee, ik neem geen risico's. Ik ben hier het hoofd van de bewaking en als het iets doet dan ben ik de klos. Dus laat het los, of ik doe het.'
'Probeer het maar.' zegt Mary uitdagend.
'Mary, ik wil geen problemen...' ik probeer haar hand los te laten maar ze laat me niet los, ze kijkt me lachend aan.
'Dit is zeker Milan.' zegt ze lachend, dan bedenk ik me dat ik dat altijd zeg als ze iemand uitdaagd en lach met haar mee.
'Wat is er zo grappig?' vraagt Jake verbaasd, maar dan begint het ook hem te dagen en krijgt hij een grijns op zijn gezicht. 'Oké dit is Milan.' zegt hij dan schoorvoetend.
'Eindelijk iemand die me geloofd.' zegt Mary. 
'Sorry man.' zegt Jake terwijl hij me een klap op mijn schouder geeft, normaal zou ik naar voren zijn gevallen door de kracht, maar nu blijf ik wonderbaarlijk staan. Mary trekt me mee naar de deur en neemt me mee door de bekende gangen naar buiten. Eenmaal buiten adem ik een keer diep in, we lopen naar het sportveld. 
'Mag ik even..' vraag ik aan Mary.
'Tuurlijk, probeer me maar eens bij te houden!' ze laat mijn hand los en begint meteen te rennen. Ik kijk haar heel even verbaasd na maar dan begin ik te rennen, ik begin lanzaam om mijn spieren op te warmen, zoals ik geleerd heb, maar al snel ren ik op volle snelheid, Mary is altijd de snelste van onze leeftijd geweest maar opeens haal ik haar in, ze begint sneller te rennen als ik haar voorbij ga en al snel gaan we nek aan nek. Ik kan niet sneller dan dit maar ik houd het langer vol dan zij. Na twee rondjes, atletiekbaan lengte, loop ik op haar uit, en als zij stopt van vermoeidheid na zeven rondjes ren ik er nog vijf door. Dan pas ben ik pas een beetje moe en val ik neer op de baan. Iedereen kijkt me verbaasd aan en ik kan alleen maar lachen. Dit is echt geweldig! Ik kijk even rond en zie nog een paar oefeningen die we moeten doen om in vorm te blijven, ik sta op en loop naar de gewichten. Eerst pak ik het gewicht wat ik altijd heb, dat is 40 kilo, maar ik voel al snel dat dat te ligt is, ik doe er nog tien kilo bij en dan begin ik het te voelen. Dan loop ik naar het freerun parcour, daar begin ik te rennen en al snel doe ik het zonder moeite. Dan loop ik weer terug naar Mary die nog steeds uitgeteld op de grond ligt, nu ben ik ook echt doodop. Ik val naast haar neer, en adem zwaar in en uit.
'Hoe.. kan.. het.. dat je.. sneller.. bent.. dan ik?' vraagt ze hijgend
'Ik heb.. geen idee.' zeg ik ook hijgend.
'Maar niemand is sneller dan Mary.' zegt onze coach opeens. Ik had hem niet gehoord. Onze coach heet Dirk, en hij is een echte bodyboulder. Hij helpt ons altijd met onze oefeningen, die moeten we elke dag doen als we hier zijn. Ik moet waarschijnlijk even uitleggen wat hier is, hier is een soort campus. Een campus voor zieners en voor de helpers van de zieners, hier worden we getraind om de Eyomabalis te kunnen vermoorden. We wonen ook hier als we niet op missie zijn, die missies kunnen een paar dagen of een paar maanden duren, op die missies worden we ergens in de wereld neergezet en daar moeten we dan Eyomabalis gaan vermoorden, en als er dan word gemeld dat we daar lang genoeg zijn geweest mogen we weer naar huis. Soms vermoorden we er een, maximaal twee per missie, en soms geen. Dus als je een mens of dier had vermoord krijg je een tattoo op je arm of op je nek of schouders. In elk land is een campus zoals deze, iedere ziener heeft een apartement, meestal alleen, maar ik ben een uitzondering, ik heb ervoor gekozen om met Mary en Jake een apartement te hebben. Het komt wel vaker voor dat een ziener met een helper in een appartement woont maar dan altijd maar met een, niet met twee zoals bij mij. 
'Zelfs ik ben niet sneller dan zij..' hij kijkt me verbaasd aan.
'Ik blijkbaar wel.' zeg ik lachend.
'En hoe gaat het met je? Ik hoorde dat je in het ziekenhuis hebt gelegen omdat een kat je had aangevallen. Ik weet dat je niet de beste bent, maar je kunt toch wel winnen van een kat?' vraagt hij sarcastisch.
'De kat was een van hun, en ja ik heb in het ziekenhuis gelegen. En zullen we weer gaan trainen.' vraag ik lachend, hij was een van de eerste mensen die ik hier vertrouwde.
'Laten we dat doen!' Dirk trekt me overeind en helpt dan Mary. Hij gaat met een stopwatsh staan bij het begin van de baan. Hij roept dat we moeten rennen, en samen rennen we, ik  houd haar met een beetje moeite bij. Een jaar geleden zou ik het niet eens geprobeerd hebben, maar door Dirk en de missies heb ik geleerd door te zetten zelf als het moeilijk word. We kwamen bijna gelijk binnen.
'Wauw, een persoonlijk record Milan, Mary jij was een honderste langzamer dan je persoonlijk record.' We gaan nog een paar rondjes en dan mogen we stoppen van Dirk. 

Eenmaal in ons appartement zeggen de bewakers dat ze bij de deur blijven om ons niet te storen.
'Oké, zullen we een film kijken?' vraag ik aan Mary, we zitten samen op de bank met een bak popcorn.
'Welke?' vraagt ze met een volle mond, ik lach.
'Wat dacht je van: 'Het kietelmonster!' ik leun naar haar toe en begin haar te kietelen, ze begint hard te gillen. Zonder waarschuwing komen de bewakers binnen, James trekt me meteen van Mary af en wilt me al in de boeien doen. 'Wat...' begin ik.
'Ik wist dat je voor problemen ging zorgen.' ik verstijf.
'Hij deed niets!' roept Mary uit als de vrouwelijke bewaakster naar haar toe wil. 'Hij kietelde me sukkels!' roept ze boos uit. Ze loopt naar James toe, en trekt me van hem weg, dan beseft ze dat mijn handen geboeid zijn.
'Geef haar de sleutels James.' zegt de vrouwelijke bewaaktster. 'Er is hier niets aan de hand.'
'Dat doe ik niet Nicoline. Het is een gevaar voor haar en ze heeft het niet eens door. Ze heeft gevoelens voor dit ding en daarom kan ze niet rationeel nadenken.' Ik kijk naar Mary, ze heeft een blos op haar wangen, dat staat haar zo schattig. Ik schud even met mijn hoofd, schattig echt? James zij dat ze gevoelens voor me heeft, dat hoeven geen vlinders te zijn (ik bedoel dat ze verliefd op me is, al had je dat waarschijnlijk wel begrepen) dat kunnen ook beschermende gevoelens zijn, zoiets als dat ik haar broer was. Ik weet niet wat mijn gevoelens voor haar zijn, waarschijnlijk daar tussen in. 
'James..' zei Nicoline waarschuwend, ze kijkt eerst even naar mijn verbaasde gezicht en daarna naar Mary die haar schoenen heel erg interessant vind.
'Oh.' zegt James ongemakkelijk 'Kom op! Hij heeft het zelf ook wel gezien, dat zie je aan de manier dat hij naar je kijkt Mary.' hij kijkt naar mij en zijn ogen worden groot 'Sorry ik houd mijn mond.' Ik kijk hem niet begrijpend aan.
'Zou iemand me willen vertellen waar dit over gaat?' vraag ik geïrriteerd.
'Dit hoeven wij niet te zeggen.' hij gooit de sleutels naar Mary die ze netjes opvangt. Ze maakt mijn handen los, en gooit de sleutels en de boeien terug naar James. 
'Waar gaat dit over Mary?' vraag ik nu bezorgd, ze wilt me niet aankijken.
'Laten we gaan James.' Nicoline staat al bij de deur, en ze lopen samen de kamer weer uit. Als ze weg zijn, kijk ik weer naar Mary. 
'Weet jij waar dat overging?' vraag ik bezorgd nu, ik zie dat ze bijna gaat huilen.
'Nee.. Ik bedoel ja.. eehh' zegt ze stotterend.
'Wat is het nu?' vraag ik lachend, er komt een glimlach op haar gezicht maar daarna kijkt ze weer serieus.
'Ja, ik weet waar dat overging.' zegt ze met een blos op haar wangen.
'Wil je het me vertellen?' vraag ik nieuwsgierig.
'Ehhh..'

De Wezens (On Hold)Lees dit verhaal GRATIS!