3

11 1 0
                                                  

Zo hebben Alex en ik elkaar ontmoet. Door het raam wat onze vriendschap liet opbloeien, en mij huisarrest voor de rest van mijn leven heeft gegeven. Vanaf die ene avond begon onze vriendschap te groeien als kool. We gingen naar dezelfde school, gingen op dezelfde tijd naar bed en stonden op dezelfde tijd op. Hij was de eerste glimlach van mijn dag en de laatste ''welterusten.'' Ik hield van hem, ik had nog nooit een beste vriend gehad zoals Alex. Hij was de grappigste, domste en raarste persoon uit mijn hele leven. En ik vond hem perfect.

Vrijdag, 7 december 2014

Ik zit voorovergebogen over mijn wiskundeboeken. Mijn ogen glijden langs de regels met teksten. Wiskundige formules. Zuchtend sla ik mijn pen met een klap op het hout van mijn bureau. Hopeloos laat ik mijn hoofd in mijn handen zakken. Ik ga niet slagen als het nu al begint met worstelen tegen een paar pagina's papier. Ik schrik uit op mijn gedachten door zacht getik tegen mijn raam. Het is vast een vogel of zoiets. Zonder ook maar mijn hoofd op te tillen gooi ik met een zwaai mijn wiskundeboek naar het raam, wat met een harde klap het glas raakt en op mijn vloerbedekking belandt. Ik luister aandachtig naar de stilte die mijn wiskundeboek heeft gebracht. Het getik is gestopt..

Tik.

Met een ruk draai ik mijn hoofd naar het raam, maar er is niks te zien. Tik. Gefrustreerd duw ik mezelf omhoog en loop met grote passen naar het raam. Beneden, op mijn dak staat Alex. In zijn ene hand bewapend met steentjes, in zijn andere hand twee blikjes cola. Ik kan niet anders dan glimlachen. Zijn warrige haar, zijn twijfelachtige lach, zijn baseballjack strak dichtgeritst, de wolkjes lucht die zijn mond verlaten bij elke ademhaling. Kort knikt hij naar het raam. Doe open. Ik draai de sleutel van mijn raam om en schuif het glas piepend omhoog. Voorzichtig laat ik mijn hoofd voorbij het kozijn hangen. 'Hey Keener.', klinkt er grinnikend van beneden. Ik glimlach breed. 'Hey.' Uitnodigend steekt Alex de blikjes cola in de lucht. 'Zin in?', ik laat mijn blik kort naar mijn wiskundeboek glijden, en dan weer terug naar Alex. 'Ja. Ja ik kom.'

Alex duwt vriendelijk het ijskoude blikje in mijn hand. Ik sla mijn jas iets verder dicht terwijl ik mijn voeten stevig op de dakpannen neerzet. 'Hoe gaat het met wiskunde?', vraagt Alex plagend. Ik neem een slok en schud kort mijn hoofd. 'Als-je-blieft zeg. Hou op.' Alex laat zich langs mijn muur op het dak zakken en warmt vlug zijn handen op. 'Oké, oké.' Hij laat zijn vingers door de sneeuw op de dakpannen glijden. Het is een koude winter hier in Canada. Plots vertrekt de glimlach van Alex' gezicht. 'Hey, Becky?', zijn stem klinkt schor. Ik frons lichtelijk. 'Ja?', Zijn vinger maakt kleine cirkels in de sneeuw. 'Heb je toevallig deze kerst iets te doen?' zijn ogen klimmen omhoog naar de mijne. Zijn dat tranen? Ik staar verward in zijn ogen. 'Euh.. naja met de familie of bedoel je dat niet?' Alex slikt duidelijk en laat zijn blik weer afdwalen naar de bossen. 'Ja, dat bedoel ik.', hij zet het cola blikje naast hem neer en wrijft zijn handen warm aan zijn besneeuwde spijkerbroek. Ik laat me naast hem zakken. De sneeuw smelt onder mijn kont. 'Waarom vroeg je dat Alex?', vraag ik plots. Ik ben zelf even overdonderd als hij. Het floepte er sneller uit dan gedacht. Alex schud glimlachend zijn hoofd en neemt snel een slok van zijn cola. 'Nee, niks. Laat maar.' Ik wil er verder op ingaan, maar voor ik weet duwt Alex zichzelf omhoog. 'Hey, het spijt me maar ik moet echt gaan.', verward hijs ik mezelf ook omhoog langs de bakstenen. 'Maar..' Alex zwaait glimlachend en klimt behendig terug naar zijn eigen raam. 'Ik spreek je nog wel weer Keener.'

Ik glimlach terug.

'Ja. Ik spreek je nog wel weer.'

UnpluggedWhere stories live. Discover now