2

14 2 0
                                                  

Met een zwaai gooi ik de deur van mijn kamer open. Een muffige lucht glijdt door mijn longen. Met een kreun zet ik een van mijn verhuisdozen op de beige vloerbedekking en loop naar het raam. Piepend schuif ik het omhoog, waardoor de koele wind tegen mijn huid aanslaat. Mijn raam heeft uitzicht op het de rode bakstenen muur van de buren. In het midden van de muur zit ook een raam, precies zo één als die van mij. Kort werp ik een blik naar binnen, wat eruit lijkt te zien als een jongensslaapkamer. Pfieuw. Ik ben toch niet het enige kind in dit land. Met een vlotte handbeweging draai ik mijn haar op in een paardenstaart en keer me weer naar de verhuisdoos. Becky serieus? Zoveel rotzooi? Net als ik wil beginnen met uitpakken, hoor ik een nieuwe stem achter me. 'Hey Keener!', sist iemand vanachter het raam. Met een ruk draai ik me om naar het raam. Aan de overkant hangt een jongen op zijn raamkozijn. 'Nieuw hier?', op zijn gezicht staat een brede glimlach. Kort haalt hij zijn hand door zijn donkerblonde haren. Ik knik snel. Zijn witte tanden zijn bijna oogverblindend. Met een soepele beweging zwaait hij zijn benen over het raamkozijn en laat zich op het platte dak voor hem zakken. 'Wat doe je?', sis ik verbaasd. Grinnikend kruipt hij over het dak naar mijn raam. Hoopvol kijkt hij omhoog. 'Kom je naar beneden of kom ik naar boven?'

Ik laat me langzaam aan het raamkozijn naar beneden zakken. Onder me voel ik de handen van de jongen op m'n heupen. 'Laat maar los.', glimlacht hij kort. Twijfelend laat ik los en ik moet moeite doen om niet te gillen, maar ik word al snel opgevangen door de jongen. Becky? Wat doe je? Je kent deze jongen niet eens! 

Kort deins ik achteruit. Vriendelijk steekt de jongen z'n hand uit. 

'Alex.', glimlacht hij breed. Ik pak voorzichtig zijn hand vast. 

'Becky.' 

De jongen laat zich langs mijn muur naar beneden zakken totdat zijn kont het dak raakt. 'Leuke naam.', zegt hij terwijl hij voor iets reikt in de jaszak van zijn bruine jack. Ik kijk op van Alex en laat mijn blik om me heen glijden. Aan de rechterkant is de weg, aan de linkerkant een dennenbos. 'Keener.', seint hij me kort. In zijn hand heeft hij een flesje Cola. 'Wil je pop?', biedt hij vriendelijk aan. Ik pak het aan en neem snel een slok. Ik voel hoe de ijskoude cola door mijn slokdarm heen stroomt. Vlug trek het flesje van mijn mond. 'Doe je dit vaker?', vraag ik terwijl ik naar het raam knik. Alex schudt kort zijn hoofd. 'Naar de buren? Nee. Op het dak? Ja.' Ik geef het flesje weer terug en laat me nu ook langs de muur naar beneden zakken. 'Er woonde hier altijd een oude vent.' Er schiet een korte glimlach over mijn gezicht. 'Dus, Becky.', begint Alex. Kleine wolkjes damp verlaten zijn mond als hij praat. 'Vertel iets over jezelf. Ben je Canuck?' Ik glimlach verward.

 'Watte?', Er klinkt kort gegrinnik van Alex. 'Nee, dus.', zijn blik dwaalt af naar de sterrenhemel boven ons. 'Laat me raden, je bent Brits?', zijn stem heeft iets schors. Ik draai mijn gezicht naar hem toe, maar zijn blik staat vastgenageld aan de hemel. 'Hoe wist je dat?', vraag ik verward. Alex neemt nog een slok van zijn Cola. 'Je manier van lopen, je kledingstijl en bovenal; je accent.' Ik laat mijn blik langzaam naar beneden glijden. Mijn zwarte broek blend bijna in met de donkere dakpannen. Voor de rest draag ik witte sneakers en een simpel, wit T-shirt. 'Wat is er mis met mijn kledingstijl?' Alex' blik verlaat de hemel en draait zich nu naar mij. 

'Er is niks mis mee, op het feit na dat je op dit moment doodvriest, of niet?', zijn helderblauwe ogen weerkaatsen het maanlicht. Pas nu realiseer ik me dat hij gelijk heeft. Ik vries dood. Ik lach ongemakkelijk. 'Sinds wanneer hebben alle Canadezen gelijk?', Alex haalt grinnikend zijn schouders op en doet vlug zijn jack uit. Met een zwaai gooit hij het om mijn schouders. 'Ik weet het niet, Keener. Zeg jij het maar.' Ik wil het jack teruggeven, maar Alex wijst het gelijk af. 'Als je hem uitdoet geeft mijn moeder me nog is een klap omdat ik niet zo met meisjes om moet gaan.', grinnikt Alex luidt. Ik glimlach kort. Alex duwt zichzelf omhoog en trekt mij met een ruk mee. 'Ik help je het raam weer in. Voordat je ouders denken dat je ontvoerd bent door een wilde bruine beer.'  Vlug maakt Alex een kommetje met zijn handen. Grinnikend zet ik mijn voet erin. 

'Je bent ook een bruine beer.'

UnpluggedWhere stories live. Discover now