twentyone pills

195 31 0
                                                  

Ξαπλωμένη στο πάτωμα πήρα το τελευταίο χάπι, το εικοστό πρώτο και δευτερόλεπτα αργότερα κλείσανε τα μάτια μου. Πρώτα θα κοιμηθώ, μετά θα πεθάνω, έτσι είχα ακούσει και διαβάσει και ευχόμουν να ισχύει γιατί ήμουν τόσο κουρασμένη απο αυτήν την ζωή, που απλά ήθελα να κοιμηθω για πάντα, να τελειώσουν ολα.

Τα βήματα των φίλων μου γίνονται όλο και ποιο γρήγορα αλλά ο δρόμος μέχρι το σπίτι τους δεν τους έχει φανεί ποτέ τόσο μεγάλος. Προχωράνε χωρίς σταματημό παρόλο που τους λιγοστεύει η ανάσα. Όλοι τους πονάνε στα πλευρά και ο κρύος αέρας που εισέρχεται στα πνευμόνια τους είναι σαν χιλιάδες μικρές βελόνες που τους τσιτόνουν στους πνεύμονες και με κάθε τους βήμα τους κόβεται περισσότερο η ανάσα. Δάκρυα κυλάνε στα μάτια τους ενώ τρέχουν στους δρόμους και εύχονται να μην είναι αργά, γιατί κανένας τους δεν μπορεί να φανταστεί μια ζωή χωρίς την Αφροδίτη.

Μια αισθητή αιωνιότητα αργότερα φτάνουν επιτέλους μπροστά στο σπίτι τους, κανένα φως δεν ανάβει, η μόνη τους ελπίδα είναι το δωμάτιο μου γιατί το παράθυρο μου δεν φαίνεται απο τον δρόμο. Ανεβαίνουν τρέχοντας τα σκαλιά και καθώς τρέχουν βγάζει ο Γιώργος τα κλειδιά του απο τις τσέπες του, μπροστά στην πόρτα του πέφτει, τρέμει τόσο πολύ που του είναι αδύνατο να πετύχει την κλειδαρότρυπα.

21 χάπιαΌπου ζουν οι ιστορίες. Ανακάλυψε τώρα