sixteen pills

179 30 0
                                                  

Παίρνω το δέκατο έκτο χάπι βρήζοντας τον εαυτό μου, γιατί δεν θέλω οι φίλοι μου να έχουν ενοχές για τον θάνατο μου, γιατί δεν το αξίζω.

''Σε παρακαλώ Γιώργο ηρέμησε'' απελπισμένα προσπαθούσε ο Άλεξ να ηρεμήσει τον Γιώργο που τρέχει ανήσυχος πάνω κάτω στο λεωφορείο. Για αυτόν ήταν λες και το λεωφορείο κινείται σε slowmotion ,και μπορεί να ήταν σταλήθεια έτσι, γιατί κάθε δευτερόλεπτο μετράει.

''Γαμώ το δεν θέλω να την χάσω'' φώναξε και έπεσε στην μέση του λεωφορείου στο πάτωμα κλαίγοντας και κρύβοντας το πρόσωπο του με τα χέρια του. Αν δεις λίγο και τους δυο θα μπορούσες να πεις οτι μοιάζουν πολύ, αγανακτισμένοι, απελπισμένοι, με δάκρυα στα μάτια και το κεφάλι κριμένο στα χέρια τους, κλαίνε και οι δύο για τον ίδιο λόγο, την ζωή που η Αφροδίτη θέλει να πετάξει...αλλά ο Γιώργος κλαίει γιατί θα το κάνει και η Αφροδίτη γιατί θέλει να είναι πάλι όλα όπως παλιά.

21 χάπιαΌπου ζουν οι ιστορίες. Ανακάλυψε τώρα