Hoofdstuk 2, 'The darkest nights expose the brightest souls'.

104 7 0

''Was weer een heerlijke avond. Ook al was Carter echt veel te dronken.'' Reece draaide de verwarming van zijn kleine auto een stukje hoger. Ik rilde van de kou. Ik lachte om Carter. We reden Adelaide haar straat uit. ''Ben benieuwd wanneer er nou eindelijk iets tussen Carter en Hazel gaat gebeuren.'' Reece grinnikte. ''Ik zou het in ieder geval erg leuk vinden,'' knikte ik. Zuchtend staarde ik weer naar buiten. We reden het bos weer in en ik leunde met mijn hoofd tegen het koude raam. Ik sloot mijn ogen en dacht na over alles wat de afgelopen dagen was gebeurd. Ik dacht na over Nathan, mijn vader en mijn vrienden. Langzamerhand begon ik weg te dromen. Ik kon altijd heerlijk slapen in de auto. Plotseling remde Reece hard en hij schreeuwde het uit. We slipten over de weg. Ik greep me vast aan de stoel. We gleden over de gladde weg richting de rand van de weg waar we moeizaam maar met een harde klap tot stilstand kwamen in een greppel. Mijn hoofd was hard tegen het raam aan gekomen tijdens de slippartij. Er vormde zich een druppel bloed op mijn voorhoofd, langzaam liepen de druppels in een lijntje naar beneden. De achterkant van de auto klapte tegen een boom en opnieuw klapte mijn hoofd tegen het raam. Ik schreeuwde nu hard. Van de pijn en van de schrik. ''Pen, Pen! Gaat het? Het spijt me zo ontzettend erg! Er stond iets op de weg!'' Reece draaide zich naar me toe. Hij greep mijn schouders vast terwijl ik maar bleef rillen van de schrik. Voorzichtig en met moeite bracht ik zijn naam uit. Hij pakte mijn gezicht vast met beide handen en hij trok mijn gezicht dichter naar hem toe. ''Het komt goed. We leven nog. Het spijt me echt heel erg. Er stond een beest op de weg. Ik ga even de schade bekijken. Ik ben zo terug. Hier heb je een doekje voor het bloed op je voorhoofd. Blijf rustig zitten,'' ratelde Reece aan één stuk door. Hij was duidelijk geschrokken. Ik schudde wild van nee. ''Ik ga mee.'' Door het raam zag ik dat er een dikke laag mist om ons heen lang. De omgeving werd verlicht door de volle maan, lantaarnpalen leek ons dorp wel niet te kennen. Reece zuchtte diep en stemde uit eindelijk in als ik hem beloofde om bij hem te blijven. Snel maakte ik mijn gordel los en ik stapte rustig de auto uit, mijn hoofd deed veel pijn. 

Even later stonden we samen naar de achterkant van de auto te kijken. De achterkant was tegen een boom aan geklapt. Ik was geschrokken van de enorme deuk in Reece zijn kleine autootje. ''Godver,'' mopperde Reece. Ik vlocht mijn vingers door de zijnen. Dankbaar knikte hij. ''Gaat het Pen?'' fluisterde hij. Ik ging dichter tegen hem aanstaan terwijl ik rilde van de kou. ''Reece maak je geen zorgen om mij. Jouw auto is momenteel het slachtoffer.'' ''Maar je hebt een behoorlijke klap tegen je hoofd gehad Penelope...'' Op dat moment stokte mijn adem in mijn keel omdat ik een groot gestalte op vier poten op de weg zag staan. Twee helder blauwe ogen leken me recht aan te kijken door de mist. Ik kneep in Reece zijn hand en verbaast keek hij langs me heen naar het gestalte. Ik stond tussen het gestalte en Reece in. ''Wat is dat?'' siste Reece. ''Duidelijk geen konijn....'' bracht ik uit. De ogen bleven me aanstaren. Ik voelde Reece rillen van angst naast me. Op de een of andere manier stelden de twee blauwe ogen mij alleen maar gerust. Ze leken vertrouwd. ''Stond dat op de weg?'' Reece knikte. ''Ik geloof dat het een wolf is.'' ''Ik wist niet dat we hier wolven hadden,'' flusiterde Reece. Ik liet zijn hand los en ik stapte in de richting van de wolf. Ik nam kleine stappen en probeerde geen geluid te maken, ik wilde de wolf niet wegjagen. ''Wat doe je?'' siste Reece op een waarschuwende toon. ''Ik ga even kijken.'' Ik stapte de berm uit het asfalt op. Reece volgde me op een paar meter. Ik had door dat hij bang was. De wolf bewoog niet, hij bleef staan, zelfs toen ik zo dichtbij was dat ik hem aan kon raken bewoog hij niet. Voorzichtig stak ik mijn hand uit terwijl ik mijn adem inhield. De wolf kwam een stap naar me toe en rook aan mijn hand. Daarna keken de blauwe ogen op. Ze keken langs me heen in de richting van Reece. Reece zag er erg bang uit. De wolf kneep zijn ogen samen. ''Volgensmij is de wolf geen fan van mij...'' fluisterde Reece terwijl hij een stap naar achter zette. ''Rustig blijven,'' siste ik. De wolf stapte langs me heen met sierlijke stappen in de richting van Reece. Hij gromde zachtjes. Reece deed nog een stap naar achter. Plotseling struikelde hij over een boomwortel en alles gebeurde opeens snel achter elkaar. Met een klap belande Reece met zijn rug op het bladerdek. Mijn hoofd begon nog meer pijn te doen en ik begon duizelig te worden. De wolf sprong bovenop Reece en voordat ik het wist werd het zwart voor mijn ogen. 

bite me (nederlands)Lees dit verhaal GRATIS!