Hoofdstuk 43

1.8K 131 44

'Mag ik al kijken?' Vraag ik, terwijl ik een beetje ongeduldig aan Niall zijn handen begin te trekken. Ik hoor hem zachtjes lachen. 

'Nog niet liefje, maar we zijn er bijna.' Ik zet langzaam nog een stap naar voren en houd een van mijn handen voor me uit zodat ik zeker weet dat ik nergens tegenaan loop. Niall en ik hebben samen besloten dat het beter is als we samen een huis hebben, en aangezien we het een beetje overdreven vonden om een nieuw huis te kopen, kom ik in zijn huis wonen. Mijn huis hebben we te koop gezet en Niall heeft me ervan verzekerd dat hij snel verkocht zal worden. Hij heeft me vanmorgen mee genomen naar zijn huis en gezegd dat hij een verrassing had. En nu sta ik hier, midden in Niall's huis, met handen voor mijn ogen, te zoeken naar wat de verrassing dan wel niet mag zijn. Ik adem diep in en oud en hoor hoe Niall een deur opendoet. 

'Hier is het,' Fluistert hij in mijn oor waarna hij voorzichtig nog een stap naar voren zet. Hij haalt langzaam zijn handen van mijn ogen en ik doe ze langzaam open. Ik moet een paar keer knipperen om te wennen aan het licht maar als ik eindelijk de contouren van meubels begin te herkennen, valt mijn mond open. Mijn ogen volgen elk detaille in de kamer. Ik weet niet hoe hij het heeft gedaan, en al helemaal niet wanneer, maar Niall heeft een babykamer gemaakt, een prachtige kamer die precies groot genoeg is. Er staat een bedje naast het kleine raampje aan de linkerkant van de kamer, aan de rechterkant staat een kleine kast en op de grond ligt een tappijt. Ik draai me om en vlieg Niall in zijn armen. Ik hoor hem lachen. 'Vind je het mooi?' Vraagt hij. Ik knik in zijn nek en knuffel hem alleen maar meer. 'Mooi zo,' Zegt hij lachend. Hij houdt me vast en ik voel hoe hij mijn haren kust.

'Maar, wanneer heb je dit gedaan?' Vraag ik hem als ik langzaam los laat. Een grote glimlach is nog steeds verspreid over mijn hele gezicht als ik hem aankijk. Hij kijkt even naar beneden en trekt zijn schouders op. 

'Liam en Harry hebben een heleboel gedaan, en elke keer als ik tijd had hielp ik ook mee.' Zegt hij. Ik knuffel hem nog eens en hij houdt me stevig vast. 

'Het is prachtig, dankjewel.' Zeg ik. Ik knijp mijn ogen dicht. Het is alsof er een warme vlaag van geluk door mijn hele lichaam spoelt. Het kamertje is absoluut prachtig en ik kan niet geloven hoe hij dit voor elkaar heeft weten te krijgen. 

'Wil je taart?' Vraagt Niall ineens, die opweg is naar de keuken. Ik begin te lachen en zak wat dieper weg in de bank.

'Taart?' Vraag ik verbaasd. Niall draait zich om naar me en knikt. 

'Taart, ja. Wil je?' Ik zucht diep en begin te lachen. 

'Omdat je zo aandringt.' Zeg ik. Niall glimlacht naar me en loopt de keuken in.Het is alsof zijn huis meer als thuis voelt dan mijn eigen huis ooit heeft gedaan. Het is hier zo veel gezelliger en zo veel warmer. En het is niet zo dat ik me in mijn eigen huis nooit thuis heb gevoeld, het is alleen dat ik weet dat hier is waar ik hoor. Mijn huis was veel te groot, en zeker als ik me bedenk dat ik werkelijk altijd alleen was. En daarbij; in mijn huis liggen veel te veel herinneringen waar ik liever nooit meer aan herinnert wil worden. Het is de juiste beslissing geweest om hier te gaan wonen, we hadden niet in mijn huis moeten gaan wonen.

Ik schrik op als ik de voordeur open hoor gaan en probeer te kijken wie het is. Maar Niall heeft zijn bank zo neergezet dat je niet kunt zien wie er in de gang staat. Ik hoor iemand zijn voeten stampen op de deurmat en probeer me te bedenken wie het is, wat natuurlijk onmogelijk is. Ik blijf naar de deur van de huiskamer staren totdat ik zie wie het is. Na een paar seconde zie Louis zijn enthousiaste gezicht in de deur opening verschijnen. 

'Kijk eens wie we daar hebben!' Roept hij blij uit. Hij loopt op me af en knuffelt me half. 'Goedemiddag mevrouw Horan,' Zegt hij met een knipoog. Ik duw hem lachend van me af. 

'Louis!' Hoor ik Niall zijn vrolijke stem vanaf de keuken waarna er een bordje op de grond valt. Louis begint te lachen en loopt de keuken in. 'Mate!' Roept Niall blij. Ik hoor Louis lachen en komt vrolijk de kamer weer in komt lopen. Hij gaat naast me zitten en kijkt me aan. 

'En, hoe gaat het met de kleine?' Vraagt Louis terwijl hij naar mijn buik kijkt. Bijna automatisch leg ik mijn handen over mijn buik heen. 'Ik word oom!' Roept hij blij uit. 

'Sam je moet weten dat ik echt van je hou,' Zegt Niall ineens. Ik kijk op van mijn telefoon en lach naar hem. Louis is al een tijdje geleden weg gegaan. 

'Ik hou ook echt van jou, Niall.' Zeg ik met een brede glimlach. Hij strekt zijn armen en pakt me vast. Ik leg mijn hoofd op zijn schouder en houd hem stevig vast. Het is alsof alles aan deze dag perfect is, alsof alles op zijn plaats valt en ik weet dat het wel goed zal komen. 

'Ik beloof goed voor je te zorgen, altijd. En ik zal je nooit achter laten. Je moet weten dat je speciaal bent, Sammie. En ik wil niet dat iemand je ooit nog zo veel pijn doet.' Ik doe mijn ogen dicht en houd hem nog steviger vast dan dat ik al deed. 

'Dankjewel,' Fluister ik. We blijven even zo zitten, zonder iets te zeggen. Zijn warme knuffel laat me weten dat hij meent wat hij net zei. Ik schrik op als mijn telefoon af gaat. Eigenlijk wil ik niet loslaten, ik zou, als ik zou kunnen, Niall voor altijd willen vasthouden en nooit meer loslaten. Het is alsof hij begrijpt hoe ik me voel als niemand anders dat kan. Ik zucht diep en laat hem langzaam los. Hij lacht breeduit naar me en pakt mijn hand vast. 

'Met Sam,' Zeg ik langzaam. Het is even stil aan de andere kant van de lijn totdat ik een vrouw hoor praten. 

'Mevrouw Finley?' Vraagt ze. Ik knik en het duurt even voordat ik me realizeer dat ze het niet kan zien. 

'Ja, ja, mevrouw Finley.' Zeg ik. Ze is even stil en ik kan horen hoe ze een schrift openvouwd. 

'Mevrouw Finley, u spreekt met het London Bridge Hospital,' Ik voel hoe mijn hart een essentiele slag overslaat en moet happen naar adem. 'U heeft een DNA-test laten doen en de uitslag is bekend.' Zegt ze, alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Ik zak wat dieper weg in de bank en probeer op adem te komen. Niall gaat tegen me aanzitten en probeert te horen wat er wordt gezegd. Ik zou heel graag iets tegen deze vrouw zeggen nu, ik zou heel graag haar willen vragen of ze het voor haar wilt houden want als ik eerlijk ben wil ik het niet weten. Of eigenlijk; ik wil het alleen weten als het kindje van Niall is, als het van Mike is kan ze het voor zich houden. 'Gefeliciteerd, mevrouw Finley, het DNA komt overeen met het geteste DNA.' Het lijkt alsof mijn longen weer lucht krijgen en ik krijg tranen in mijn ogen als ze de woorden uitspreekt. 

'Dankuwel.' Fluister ik door de telefoon. Voordat ik doorheb wat ik doe hang ik op en kijk ik Niall aan. Ik kan het niet helpen en voel hoe tranen over mijn wangen lopen. Niall kijkt me bezorgd aan en veegt de tranen een voor een weg. 

'Liefje wat is er aan de hand? Wie was dat?' Vraagt hij. Ik schud mijn hoofd en verberg mijn gezicht in zijn shirt. 

'Niall, je bent de vader van ons kindje.'

Oke ik kan echt niet geloven dat dit verhaal nu is afgelopen, ik heb er zo veel plezier aan gehad en het was geweldig om hier aan te schrijven. Daarbij; zonder jullie was het me nooit gelukt. Ik wil iedereen die dit leest duizend keer bedanken want jullie zijn allemaal geweldig, dit verhaal is iets waar ik zo veel plezier aan heb gehad en dat is mede dankzij jullie. 

Als jullie nog vragen hebben, over het verhaal of over personages of gewoon aan mij dan kun je dat vragen in de comments en dan zal ik nog een hoofdstuk updaten met de antwoorden :)

Nog maals; iedereen enorm bedankt het was geweldig om dit te doen en ik kan niet geloven dat dit het dan was. Jeetje zeg haha :)

I LOVE YOU ALL SO MUCH

~  EMMA

Without you [Niall Horan]Lees dit verhaal GRATIS!