Hoofdstuk 28

107 10 6

*     Deel 40

Geschrokken keken we naar de kwaadaardige, zwarte Amber. Ze was nu echt slecht geworden. Haar gitzwarte jurkje wapperde zachtjes in de wind die alleen rond haar leek te waaien.

“Amber...” fluisterde ik zachtjes.

Maar blijkbaar was het toch hard genoeg om het door Amber gehoord te worden. Dat merkte ik aan het feit dat zodra mijn woorden nog maar uitgesproken ik een snauw terug kreeg.

“Wat?!” snauwde ze me vinnig terwijl haar ogen op onweer stonden.

Even stond ik met een mond vol tanden haar aan te staren. Amber daarin tegen glimlachte spottend naar me. Ze stond me openlijk uit te dagen en ze wist hoe hard ik dat haatte. Ik moest al mijn wilskracht behouden om haar nu niet ter plekke te gaan aanvallen.

“Ach, weet mijn kleine Robintje niet meer wat ze moet zeggen? JE VERDIENDE LOON!” riep ze.

“Je bent gemeen, brutaal en vreselijk onbeschoft.”

Langzaam begon ik te koken van woede. Hoe durfde ze dit over mij te zeggen? Niemand zegt zoiets over mij zonder ermee weg te komen. Het kon me nu helemaal niet meer schelen wie ze was, eraan zou ze! Ik zou haar op haar woorden terug laten komen. Haar laten smeken dat ze nooit iets gezegd had.

“Ik snap niet hoe die lieve, zwakke Amber om jou kon geven. Je bent helemaal niets waard”, vervolgde Amber.

“Oké, that’s it! Je bent nu absoluut te ver gegaan!” riep ik kwaad.

Ik stapte dreigend naar voren met gebalen vuisten. Mijn lichaam stond gespannen door alle woede die zich opborrelde in mijn lichaam. Amber daarin tegen bestudeerde nonchalant haar zwarte nagels alsof wat ik deed helemaal geen indruk maakte op haar en ze haar tijd alleen maar verdeed met een stel kleuters. Die gedachten maakten me nog kwader.

“Oh, en wat ga je daar tegen doen?” vroeg ze ongeïnteresseerd.

“Red Transformation! Rainbow powers!”

Ik had de woorden eruit gegooid voor ik het goed en wel besefte, maar gaf nu eerlijk toe, als jij kwaad was deed je ook dingen zonder het zelf te willen. Ongeacht de persoon waar je tegen op stond.

“Dit ga ik er tegen doen”, antwoordde ik poeslief terug.

En het volgende moment... stormde ik op haar af. Mijn snelheid nam snel aan en het zou niet lang duren voor ik als een lichtflits op haar af zou stormen en haar een kopje kleiner zou maken. Ik voelde mijn krachten in me opbundelen en was van plan die maximaal te gebruiken tegen haar.

“Red Sword!” riep ik toen ik halverwege was, op het punt dat ik bijna op topsnelheid was.

Ik legde de laatste meters naar Amber af en wilde haar op haar inslaan met mijn zwaard toen Kilian mij riep en tegen hield.

“Redgirl! Als je het waagt om Amber te vermoorden dan...! Ze is je vriendin. Je zou haar nooit pijn kunnen doen, toch?!”

Trillend liet ik mijn armen zakken. Ik stond net voor haar te kijken in haar glazige, zwarte ogen. Het was eng hoe goed ik mezelf kon zien reflecteren in haar ogen. Ik zag een meisje staan met zwarte haren en daarin een rode lok te fonkelde als vuur. Mijn kleren, mijn felrode hemd en mijn gitzwart korte broek reflecteerde kleurig in haar zwarte ogen. Nu zag ik ook pas hoeveel vlekken ik er wel niet in had zitten. Maar uiteindelijk straalde alles rondom me macht uit.

Hij had gelijk. Verdomme! Ik kon Amber niets aandoen, ze was mijn vriendin. En hoe graag ik ook wou dat ik haar haar woorden kon laten terugnemen. Ik kon het niet... Althans niet op deze manier. Telkens als ik mijn arm omhoog wou heffen om een genadeslag te brengen kwamen de beelden weer terug van de lachend, vrolijke Amber. De Amber die ik mijn vriendin noemde.

Verdomme Killian, waarom moest je nu net weer gelijk hebben? Amber lachte zachtjes, door de kleine overwinning die ze behaalt had zonder iets te moeten doen. Serieus, dat lachje van haar begon op mijn zenuwen te werken. Iemand moest haar het zwijgen op leggen!

“Zij kan mij geen pijn doen, maar ik wel.”

Ze strekte haar hand uit naar ons en een krachtstoot slingerde me door de lucht tot ik tegen een boom tot stilstand kwam. Het was net alsof ik een pluimpje was en ze helemaal geen moeite moest doen om mij zomaar eventjes omver te slingeren... De groep hapte naar adem en ik hoorde een aantal mensen verschrikt ‘Redgirl!’ roepen.

Kreunend stond ik op en stormde weer op Amber af. Het kon me niet schelen dat ze mijn vriendin was. Dit was mijn vriendin niet! Een vriendin zou niet zomaar haar vriendin tegen de boom slingeren. Een vriendin zou geen gemene dingen tegen haar vriendin zeggen. Niet op die toon tenminste. Ik slaagde een soort oerkreet en stak mijn zwaard vooruit, in de hoop haar te kunnen spiesen als een saté. Opnieuw werd ik tegen een boom aan gesmeten. En opnieuw stond ik weer op om op Amber af te stormen. Na zo’n 20 keer een knuffel van een boom te hebben gehad moest ik leunen op mijn zwaard van vermoeidheid. Ik hapte letterlijk naar adem en mijn rug vermoordde me na al die ontmoetingen met de boomstammen.

“Och, wat zielig nu. Is mijn lieve Redgirl nu al moe?” vroeg Amber alsof ze het tegen Robintje had.

Lachend schudde ze haar hoofd.

“Hoe zwak moet de rest dan wel niet zijn, als ik jou na vier keer al kan uitschakelen?” vroeg ze zich hardop af.

Ik rechtte mijn rug en keek haar kwaad aan.

“Laat twee dingen duidelijk zijn, ‘prinses’”, spotte ik.

“Ten eerste was het geen 4 keer en ten tweede heb je me nog niet verslagen!” “En wij zijn niet zwakker dan Redgirl!” “Mond houden, Gabriël!” zeurde ik.

Ik wilde weer op Amber af rennen, maar mijn lichaam werkte niet meer mee. Ik kon niets meer doen, behalve naar de zwarte Amber staren. Haar hand was naar mij uitgestrekt en ik begreep nu dat ze mijn lichaam in haar macht had. Ze bewoog haar vinger en of ik het nu wilde of niet, en dat wilde ik niet, mijn vingers strekten zich en mijn zwaard kletterde doelloos op de grond.

“Blue Magic Tranformation! B-Blue Spirit!”

Vanuit mijn ooghoek zag ik de getransformeerde Kilian op ons af stormen.

“Heart Sword!”

Diep van binnen zuchtte ik en rolde met mijn ogen. Dacht hij nu echt dat hij zo Amber kon verslaan, als ik het al twintig keer had geprobeerd.

Kilian rende met grote snelheid en leek niet van plan te zijn om te stoppen. Maar dat was maar schijn, want op het laatste moment remde Kilian af en kwam twee centimeter voor Amber tot stilstand. Hij trok in een onverwachtse beweging Ambers arm naar beneden en ik werd tegen de grond gesmeten. Waarom is de natuur zo hard? Amber had blijkbaar haar controle over mijn lichaam verloren toen Kilian aan haar arm trok.

Ik krabbelde overeind en pakte mijn zwaard van de grond. Tijd voor een nieuwe strategie. Terwijl Amber bezig was om Kilian met een aantal bomen kennis te laten maken.

“Stoppen, Amber!” probeerde ik zo dreigend mogelijk te klinken.

Amber draaide zich om naar mij en Kilian, die toevallig net door de lucht vloog, landde met een harde smak tegen een boom aan en daarna met een doffe klap op de grond. Nu ik volledig Ambers aandacht had pakte ik mijn kans en begon aan mijn nieuwe tactiek.

Red Light!”

Het felle rode licht uit mijn handen waren gericht op Ambers ogen, in de hoop haar te kunnen verblinden. Maar dat gebeurde niet...

Er ging een golf van rood licht door Ambers lichaam heen. Ze stak haar arm weer uit en even vreesde ik dat ze mijn lichaam weer over wou nemen. Maar niets was minder waar. Uit haar hand kwam een rode laserstraal die me, alweer, tegen de grond werkte. Even werd het zwart voor mijn ogen en ergens heel ver weg hoorde ik de rest van de groep transformeren.

Rainbow MusicLees dit verhaal GRATIS!