Επιστροφή στο παρελθόν....

Ξεκινήστε από την αρχή

Και τί πιο όμορφο από το να προσφέρεις σ'ένα τέτοιο νοσοκομείο! σκέφτηκε θλιμμένα.... Με μία μονάχα διαφορά, πως πρώτα έπρεπε να το μάθουν για να μπορούν έπειτα να ...συμβάλλουν! Και άρα κατέληγε και πάλι στην ίδια διαπίστωση....Επρεπε πάση θυσία να βρει τρόπο να το διαφημίσει μα όχι άμεσα αλλά έμμεσα, περνώντας ταυτόχρονα το μήνυμα πως εδώ, όλοι βοηθούν και κανένας δεν κοιτάζει να εκμεταλλευθεί μια κατάσταση.....σκέφτηκε μπερδεμένος και έγειρε την πλάτη του πίσω στην μεγάλη δερμάτινη πολυθρόνα προσπαθώντας να ξεπιαστεί, έπειτα από 15 σχεδόν ώρες απανωτών συναντήσεων και συσκέψεων.....

Και τότε, το βλέμμα του έπεσε άθελά του στις φωτογραφίες που εμφανίζονταν τώρα μία μία στην οθόνη του υπολογιστή του και εναλλάσσονταν διαδοχικά μπρος στα μάτια του σαν τρέιλερ αναμνήσεων ....Τόσες αναμνήσεις, τόσες δεκάδες παιδιά, τόσα όνειρα που τελικά πραγματοποιήθηκαν μα και κάποιες δυσάρεστες περιπτώσεις που δυστυχώς η ζωή τους είχε άκαρδα κόψει το νήμα!.....Αναστέναξε κουρασμένα και έκανε να σηκωθεί έτοιμος να επιστρέψει στο πρόσφατα ανακτηθέν διαμέρισμά του, μα με την άκρη του ματιού του είδε τώρα μια φωτογραφία που τον έκανε να μείνει ακίνητος, συνειδητοποιώντας πόσο παλιά μα και πολύτιμη ήταν.

Γιατί σ'εκείνη την μικρή σχεδόν φθαρμένη φωτογραφία, φαινόταν ο ίδιος και ένα μικρό στρουμπουλό κοριτσάκι, χωρίς μαλλιά, μα με δυο υπέροχα πράσινα μάτια που φώτιζαν όλο το πρόσωπό της. Και εκείνο, μ'ένα χαμόγελο μέχρι τ'αυτιά και έχοντας τυλίξει τα χέρια της γύρω του, του έδινε ένα φιλί στο μάγουλο κάνοντάς τον να χαμογελάσει πλατιά. Γιατί ήξερε πως εκείνη την στιγμή εκανε ένα αθώο όνειρό της πραγματικότητα, οργανώνοντας ένα "γάμο" με γαμπρό εκείνον και την ίδια νύψη....

"Για φαντάσου! Την είχα εδώ και δεν το ήξερα!" μουρμούρισε ξαφνιασμένος, νιιώθοντας την ίδια στιγμή την καρδιά του να γεμίζει αγαλλίασση, αφού τούτο το μικρό κορίτσι ήταν μια από τις αποδείξεις πως στην ζωή πρέπει να παλεύουμε, να μην τα παρατάμε και με ελπίδα, πίστη και αισιοδοξία να προχωράμε μπροστά όσο δύσκολα και αν φαίνονται όλα τριγύρω. Και εκείνη, τα είχε καταφέρει! Στ' αλήθεια αυτή η φωτογραφία και άλλη μια στην ηλικία των 12 ετών που του είχε στείλει η μητέρα της, ήταν η τρανή απόδειξη πως εκείνος άξιζε να προσπαθεί! Για όλα εκείνα τα παιδιά που είχαν μια τρελή επιθυμία και που αν εκείνη γινόταν πραγματικότητα, μπορούσε να τα οδηγήσει με τρόπο μή κατανοητό ακόμα, στην ίασή τους. 

Κάθισε και πάλι στην καρέκλα του απότομα, βυθίζοντας για μερικά δευτερόλεπτα το βλέμμα του πάνω στην "παγωμένη" από τον ίδιο φωτογραφία πάνω στην οθόνη του υπολογιστή, συλλογισμένος, μα πάνω απ'όλα έκπληκτος που τόσο καιρό δεν είχε σκεφτεί την ιδέα που περνούσε τώρα από το μυαλό του σαν αστραπή γεμίζοντάς τον με δεκάδες όμορφα συναισθήματα..

Μα βέβαια! Αυτό ήταν! Πώς, στην ευχή,  δεν το είχε σκεφτεί τόσο καιρό; Η λύση ήταν εδώ, μπροστά του μέρες τώρα και εκείνος ο ηλίθιος απλά....την αγνοούσε! πετάχτηκε πάνω τώρα σαν ελατήριο κατενθουσιασμένος και άρχισε να καταγράφει ένα ένα τα ονόματα των παιδιών που παρουσιάζονταν μπροστά του σ'αυτό το περίεργο κολλάζ αναμνήσεων.....Οσων τα είχαν καταφέρει τουλάχιστον και δεν είχαν υποκύψει στην αρρώστια.....σκέφτηκε θλιμμένα τώρα και διαπίστωσε πως ο αριθμός όσων τα είχαν καταφέρει -ευτυχώς- ήταν πολύ παραπάνω.....

"Αγνή......Αγνή Τζωρτζάτου....Ναι, έτσι την έλεγαν...." μουρμούρισε σιγανά, μ'ένα θριαμβευτικό χαμόγελο ν'απλώνεται σιγά σιγά στο πρόσωπό του μόλις η φωτογραφία της επανήλθε και πάλι στην οθόνη του υπολογιστή του....Αραγε τί να κάνει; Πού να βρίσκεται; Πόσο εύκολο θα είναι να την εντοπίσω; άρχισαν οι ερωτήσεις να τον βομβαρδίζουν μα δεν δείλιασε στιγμή όσες δυσκολίες και αν έμοιαζαν να υπάρχουν. Γιατί ο σκοπός του ήταν ιερός και δεν υπήρχε τίποτε και κανείς, που θα μπορούσε να τον σταματήσει....

"Και τώρα κύριε Παπαλεωνίδα, μετά από αυτή την λαμπρή, καταπληκτική ιδέα, νομίζω χρειάζεσαι ένα ζεστό ντουζ, ένα ποτήρι καλό κρασί και φυσικά....μια γυναικεία παρέα να σε ηρεμήσει!" αποφάσισε ικανοποιημένος και κάλεσε αμέσως στο κινητό την Σοφία, την γυναίκα που εδώ και 8 μήνες ήξερε καλά πώς να το καταφέρνει....Γιατί αύριο, ξημέρωνε πραγματικά μια πολύ ενδιαφέρουσα μέρα....

Γεια σας και πάλι! Λοιπόν, τί λέτε για τον πρωταγωνιστή μας, πώς σας φαίνεται; Δεν έχει βέβαια ιδέα για το τί τον περιμένει, έχει άλλωστε την Σοφία

Ουπς! Αυτή η εικόνα δεν ακολουθεί τους κανόνες περιεχομένου. Για να συνεχίσεις με την δημοσίευση, παρακαλώ αφαίρεσε την ή ανέβασε διαφορετική εικόνα.

Γεια σας και πάλι! Λοιπόν, τί λέτε για τον πρωταγωνιστή μας, πώς σας φαίνεται; Δεν έχει βέβαια ιδέα για το τί τον περιμένει, έχει άλλωστε την Σοφία.....Για να δούμε!

Περιμένω τα σχόλια σας, τα αστεράκια σας και για όσους δεν με ξέρετε, να σας δω και στις άλλες μου ιστορίες αν σας ενδιαφέρουν που είναι το "Καλοκαίρια του Ερωτα", "Μόνο Μαζί Σου Μπορώ" και "Τίμημα" !!!

 Φιλιά πολλά σε όλους!

Ο Σωτήρας της Ψυχής μου...(TYS17)Όπου ζουν οι ιστορίες. Ανακάλυψε τώρα