Καλλιτέχνες

94 20 7

Νομίζω ότι χανόμαστε.

Και είμαστε τόσο λίγοι, γαμώτο.

Διαβάζουμε βιβλία και χανόμαστε.

Ακούμε μουσική και χανόμαστε.

Γράφουμε ποίηση και χανόμαστε.

Πίνουμε και χανόμαστε.

Καπνίζουμε και χανόμαστε.

Μέσα στον πανέμορφο καπνό που σχηματίζει ξανά τον κόσμο.

Χανόμαστε.

Και είμαστε τόσο νέοι.

Κι ας το ξεχνάμε.

Θέλουμε να γίνουμε αυτοκαταστροφικοί ποιητές.

Αυτοκτονικοί καλλιτέχνες.

Ανθρωποι που έχουν καταρρακωθεί από το μυαλό τους και μένουν ζωντανοί λόγω της τέχνης.

Ανθρωποι τρελοί που αλλάζουν τον κόσμο αλλά δεν προλαβαίνουν να το δουν.

Πολλές φορές κλείνουν τα μάτια.

Αν υπήρχαν θαύματα ένα από αυτά θα ήταν η επιρροή τους.

Ευφυίες που αγνοούν την υπεροχή τους και γι' αυτό παραμένουν τόσο ξεχωριστοί.

Ομορφα πλάσματα οι καλλιτέχνες.

Δημιουργούν την ομορφιά μέσα από την ασχήμια.

Γιατί δεν το βλέπουν;

Χανόμαστε, όμως.

Τώρα το βλέπουμε.

Και γινόμαστε σταδιακά καλλιτέχνες.

Γιατί δεν αλλάζουμε τον κόσμο;

Γράφουμε ποίηση αλλά δεν είναι γλυκιά.

Είναι ψυχρή και βίαιη και νιώθουμε ότι προσπαθεί να μας πνίξει.

Τα σκίτσα μας είναι σκοτεινά. Μαγνητίζουν το φως και το εξαφανίζουν. Απεικονίζουν άγριες μορφές.

Δεν αλλάζουμε εμείς τον κόσμο.

Ο κόσμος αλλάζει εμάς.

Αλλά δε θα μείνουμε αρκετά ώστε να το δούμε.

Χανόμαστε. 

Drunk Poetry for Miserable ArtistsΔιαβάστε αυτήν την ιστορία ΔΩΡΕΑΝ!