2013 - de verandering

16 0 0

Uitgeput, verslagen en ten einde raad. Zo keerde ik terug van een experiment met jongeren uit de bijzondere jeugdzorg. De locatie was Nadrin, een naam die nog steeds natrilt in mijn hersenen als een bespookte gemeente. Eentje zonder menselijkheid. Een spookbeeld dat nadien bevestigd werd omdat één van de bands die ik volgde er een horrorvideo was gaan opnemen.

Maar dat eerste deel van mijn, toen nog prille, leven wil ik niet bespreken. Het was afwerken van karma, voor zover je gelooft in karma of niet. Toch gaat dit verhaal over reïncarnatie, over het steeds opnieuw ervaren van situaties tot je er voldoende uit geleerd hebt. Ik wou die eerste 50 jaar van mijn leven achter mij laten. Langzaam kroop ik uit een enorme put, depressie beheerste mijn leven in 2013. Maar je komt er sterker uit, je moet door het sluik kruipen om de zon terug te zien.

Gelijklopend met mijn modderpoel, ging de wereld voor een zoveelste keer ook door een grondige metamorfose. Slijk met geschiedkundige waarde als daar zijn Trump en Poetin, Assad en IS, dat soort slijk hertekende de wereld waarin we nu, anno 3013 leven. Waarden en normen zouden nooit meer dezelfde zijn, slijk werd de norm. Ik voelde toen al aan dat je als mens in je hart zou moeten kiezen. Mijn keuze was de weg van openheid, menselijkheid, beschikbaarheid, ecologisch evenwicht, dienstbaarheid maar vooral de eenzaamheid in de massa.

Dit concept van 'loner' kwam sterk opzetten. We kenden het toen al in de vorm van 'lone wolf', wat een Hell's Angel is zonder club. We kenden het als nieuwe term voor de terroristen zonder actiecel. Voor mij was het een manier om de kater van het eerste hoofdstuk van mijn leven te verwerken. Ik ben tweeling van horoscoop. Nog zoiets waar je in gelooft of niet. Ik niet dus... Wel dat stukje dat ik helemaal pas in de beschrijving van het tweeling-zijn. Ik heb een balans nodig tussen twee kanten in mijn leven.

Ik ben programmeur van software. En ik ben schrijfster. Linker- en rechterhersenhelft die op de één of andere bizarre manier in balans komen. Beide activiteiten kan ik alleen doen met behoud van contacten met de maatschappij. Je staat aan de kant, je kijkt toe, je neemt op en af en toe stuur je bij. Dat is de taak van de heremiet, de moderne loner. Ik ben ook een 'nomad'. Heb nooit kunnen aarden op één plaats, ben steeds verhuisd als een plaats te vertrouwd werd. Maar als 'loner' kan je maar best 'nomad' zijn.

Sinds 2013 ben ik ook anarchist en minimalist. Mijn zoon heeft mij leren roepen tegen het televisiescherm. Het uitroepen van woede en frustratie over onrechtvaardigheid, geweld, corruptie maar vooral over hypocrisie, helpt mij om mijn balans te houden. Het scherm is een metafoor en als loner doe ik er niemand kwaad mee. Met dezelfde zoon ben ik sinds 2013 in minimale modus gegaan. Alles wegdoen wat je niet nodig hebt. Alles reduceren tot het niveau dat je zegt: 'ik ben gelukkig met hetgeen ik heb'. En dan niets extra willen, geen streven meer naar het materiële. Tenzij... het bijdraagt aan je geluk. 

En geluk heb ik gevonden als trotse bezitster van een motor. Eerst een lichte, dan een zwaardere. De loner is een lone wolf geworden. Ik ben geen lid van een motorclub, rijdt alleen over de Vlaamse wegen, heb geen bevestiging nodig van anderen over hoe mooi, etc. Ik geniet van elke minuut op dat ding. De vrijheid, het geluid, het trillen onder mij, de baanvastheid, de bochten, de wind, het ruwe.

Sinds 2013 ben ik dus een minimalistische, anarchistische, nomadische, motorrijdende loner. In de duizend jaar daarop volgend ben ik dit gebleven. Sterker nog, dit heeft mij het (voorlopig) eeuwige leven verschaft.

3013Read this story for FREE!