51

1.6K 50 0
                                                  

Pov Martijn

Hoopvol kijk ik Annick aan. Ze begint te glimlachen en voor ik het weer staan haar lippen op die van mij. Verbaasd leg ik mijn handen op haar bovenarmen en glimlach tegen haar lippen. Is dit een ja of een nee? Een afscheidskus of..? Ik weet het echt niet.

Ze trekt terug en kijkt verlegen weg. "Is dit een ja?" Vraag ik zacht. Ze knikt langzaam en bijt op haar onderlip als ze mij weer aankijkt. "Echt?" Glimlach ik breed. Ze knikt, "maar op één voorwaarde." "Ja, dat is?" Vraag ik. "Als je dit nog een keer flikt, ik maak je kapot," zegt ze en houdt haar lach in. "Ga ik niet doen, ik meen het," zeg ik. Ze knikt gelijk. Ik sla mijn armen om haar heen en duw haar naar achter zodat ze op de bank ligt. Ze giechelt even, ik heb haar zo erg gemist. Ik druk een kus op haar wang en kijk haar aan. "Ik heb je zo erg gemist," fluister ik. "Ik jou ook," fluistert ze en haar blauwe ogen beginnen te twinkelen. Ze is echt nog steeds zo mooi. Ik druk een kus op haar lippen en zucht tevreden.

"Wanneer moet je weer weg?" Vraagt ze dan. "Dinsdag," zeg ik. Ze knikt, "voor de BRIT's toch?" Ik knik. "Je bent genomineerd voor..? Sorry heb niet echt gekeken," zegt ze onschuldig en glimlach verlegen. "Maakt niks uit. Ik ben voor niks genomineerd, ben geen Brit. Maar mag er gewoon bijzijn en een plaat draaien," glimlach ik. Ze knikt bedenkelijk, "naja ook leuk." Ik knik, "en daarna de Oscars." "Jesus. Met wat?" Vraagt ze verbaasd. "Best documentary, academy award for best sound mixing en dat hebben we Juul met best costume design," zeg ik en haar ogen beginnen de twinkelen. "Die ene, van de tour?" Vraagt ze compleet verbaasd. Glimlachend knik ik. "Holy shit. Dit had ik serieus niet verwacht. Is hij zo goed in de smaak gevallen?" Praat ze in één stuk door. "Jupp, beste bezocht documentaire in de bioscoop. Tuurlijk gaan er films eroverheen, maar het scheelde niet veel of ik had ze allemaal ingehaald," zeg ik en lach verlegen. "Ik ben blij voor je," zegt ze glimlachend en kijkt naar de klok aan de muur. Ik druk een kus op haar wang en kan niet stoppen met glimlachen. Ik ben zoo blij.

"Het is half zeven," zucht ze, "en moet eten kopen want heb geen zin in thuisbezorgd." "Oh," zeg ik zacht. Ze kijkt me weer aan, "dus we gaan lekker naar de Appie." Ik zucht met tegenzin, "moet het?" "Je mag mee, het hoeft niet. Het zou wel heel gezellig zijn," zegt ze en kijkt me hoopvol aan. "Ik ga mee," zeg ik. "Okay. Letgo." Gelijk probeert ze te ontsnappen, maar het lukt niet echt. "Martijn," zucht ze geïrriteerd. "Ja," zeg ik niks vermoedend. "We moeten gaan, dus," zegt ze en maakt bewegingen met haar handen dat ik weg moet. Ik sta op en zij staat ook op. We lopen naar de gang en ze trekt haar jas aan. "Gaan we met de auto of lopend?" Vraag ik als ik mijn Nikes aantrek. "De Appie is om de hoek, dus lopend," lacht ze een beetje. Ik knik en trek mijn jas ook aan. Ik wacht totdat ze haar schoenen aanheeft en glimlach als ze mij aankijkt.

We lopen het appartement uit, naar het trappenhuis. "Maar heb je in die twee jaar ook van iemand anders gehouden?" Vraag ik nieuwsgierig en onzeker. "Ja, nou ja, mijn ouders. Maar niet van een andere jongen ofso," vertelt ze zacht. Ik knik. "Jij?" Vraagt ze zacht. "Nope, ik zat met mijn hoofd bij jou," glimlach ik. Een bescheiden glimlachje ontstaat op haar lippen en verlegen kijkt ze weg. Ik pak haar hand vast en druk een kusje op haar wang. "Hallo," zegt de conciërge vriendelijk als we langs zijn bureau lopen. "Hey," zeg ik en glimlach even. "Hi," zegt Annick zacht en we lopen naar buiten. "Hij is echt vriendelijk," zeg ik dan. "Klopt," zegt ze.

We lopen de Appie binnen en Annick pakt een mandje. "Wat wil je eten?" Vraagt ze terwijl ze ook een scanner pakt. "Geen idee, doe maar iets makkelijks," zeg ik en haal mijn schouders op. "Ik weet niet of ze dat hebben hoor," zegt ze droog waardoor ik grinnik. "Kies iets," zegt ze en kijkt mij aan. "Pasta?" Vraag ik na een tijdje nadenken. Ze knikt, "sure," en loopt weg. Ik loop achter haar aan, ze heeft haast ofso..? "Heb je haast?" Fluister ik als ik naast haar sta en mijn kin op haar schouder zet. "Ja," fluistert ze en pakt iets uit een schap. "Waarom?" Fluister ik weer. "Iedereen kijkt naar ons en ik kan daar niet tegen," fluistert ze en loopt weg. "Oowh," mompel ik en pak haar hand weer vast. Ze vlecht onze vingers met elkaar en doet haar capuchon op.

A Beautiful Flight ft Martin GarrixWaar verhalen leven. Ontdek nu