47

1.5K 53 2
                                                  

Pov Annick

We lopen over Schiphol Plaza, we moeten de trein halen die nu vertrekt. Ik haal mijn OV langs het incheck punt en ren met mijn tas snel van de trap af. Ik ben moe, maar ik moet die trein halen want ik heb geen zin om nog een uur te wachten. "Annick hou die trein..!" roept Martijn volgens mij, maar de helft versta ik niet eens. Ik ren de intercity binnen en kijk naar naar de trap. Martijn en Louis rennen met hun koffers naar beneden waarna ze de trein inrennen. Julia struikelt bijna over haar voeten, maar haalt het toch. "Vrijwillige work out. Wie doet t nou?" Hijgt ze. "Wie gaat er nou om vijf uur in de nacht met de trein reizen?" Vraag ik chagrijnig en ga ergens in de trein zitten. Al heb ik zes uur geslapen, ik ben dood moe.

Martijn komt naast mij zitten en ik kijk hem aan. "Oeh, bitch face on the point," zegt Juul en glimlacht. "Echt, ik zweer: je gaat dood vandaag," zeg ik geïrriteerd. "Okay," zegt ze en gooit haar armen in de lucht voordat ze gaat zitten. "Moet je morgen, nou zo, werken?" Vraagt Louis. "Jupp," zeg ik normaal en leg mijn hoofd op de schouder van Martijn, hij ruikt nog steeds zo lekker. Ik vind t wel prima om met de trein te reizen, alleen niet nu. "De vlucht was zo chill," zeg ik. "Maar, never gonna sit again in Economy Class. Je hebt amper ruimte," zegt Martijn dan. "Niet zeuren, we hadden meer ruimte dan de andere mensen," zeg ik gelijk. "Alsnog. Zo krap en je kan niet eens normaal liggen," zucht hij. "Maar dankjewel dat ik op je plek mocht zitten," gaapt Louis. "Geen probleem," zegt Martijn.

Eindelijk zijn we aangekomen in het appartement van Julia en Louis. Het duurde even, maar we zijn er. "Doe alsof je thuis bent. Pak gewoon eten uit de kast als je trek hebt. Maar geen sex," zegt Julia en kijkt Martijn en mij aan. "Whoa, tuurlijk niet. Wat denk jij? Reden nummer twee om je te doden," zeg ik gelijk. "Ja, reden nummer één," imiteert Martijn mij. Ik duw hem weg van mij en hij lacht. "Zo praat ik niet," mompel ik. "Jawel," glimlacht hij. Ik slaak een zucht en schop mijn gympen uit. "Ik ga slapen. Adios," mompel ik en loop naar de logeerkamer. "Slaap lekker," zeggen ze waarna ik hetzelfde terug mompel. Ik trek mijn yoga pants uit en ga onder de dekens liggen. Slaap lekker en adios!

Na een korte nachtrust, word ik wakker. Ik adem diep in en uit. Hoofdpijn. Fijn op de vroege ochtend van vrijdag zeventien februari. Naast me hoor ik iemand ademen, wat? Ik kijk naast me en besef dat ik niks kan zien in het donker, gaat lekker Annick. Op mijn buik liggend, pak ik heel onhandig mijn telefoon waarna ik hem aanzet. Ik schijn het licht op de persoon naast me en zie Martijn vredig liggen. "What?" Vraag ik verbaasd, "hoe?" Indrukwekkend kijk ik naar hem, mijn mond valt open. Sinds wanneer ligt hij naast me? Sinds wanneer kunnen we überhaupt samen in één kamer zijn? Oh wacht, het is weer een soort van goed tussen ons. Ik schud mijn hoofd en sta voorzichtig op. Martijn, please wordt niet wakker. Ik loop de kamer uit en kijk verbaasd op als de lichten in de woonkamer aanstaan.

"Hola Nicki," zegt Juul terwijl ze naar de tv kijkt. "Hoe weet je dat ik het ben?" Vraag ik hees en haal mijn hand door mijn haar om het te fatsoeneren. "Omdat het sowieso niet Louis kan zijn, hij loopt anders en Martijn die zou in de kamer blijven," grinnikt ze en kijkt me aan. "Ik ben echt klaar wakker. Niet normaal erg," zeg ik en ga naast haar zitten. "Same. Te veel in het vliegtuig geslapen," zucht ze. Ik knik, "hoe laat is het?" "Kwart over zeven," zegt ze. "Oh okay," zeg ik waarna ze heel dom knikt. "Maar je hebt Martijn zn sweater aan. Hoe zit het nu tussen jullie?" Vraagt ze geïnteresseerd.

"Nou eh, ik heb hem soort van vergeven zonder dat hij echt heeft vertelt waarom," zeg ik zacht en kijk onzeker weg. Ik weet gewoon nu al wat haar reactie is. "Wat?" Fluistert ze hard, "je weet wat hij heeft gedaan hè?" Ik knik, "ik wil nog praten. Maar hij was onder invloed door alcohol. Dat mens voerde hem gewoon dronken. En ja, dan ben je niet meer helder." "Alsnog Annick," zucht ze. "Laat het. Ik ga echt goed met hem praten," zeg ik. "He does care about you," zegt ze waardoor mijn wangen beginnen te gloeien. "Ik meen het. Toen jij met Brooklyn aan het praten was bij de show, hij keek zo jaloers naar jou en hij kon maar niet stoppen met praten over je. En in het vliegtuig, hij wilde per se naast je zitten omdat hij het goed wilde maken. Eigenlijk is t een enorme sukkel, maar hij geeft om je," vertelt ze en staat op, "wil je thee en hoe laat moet je weg?" "Juul, te veel vragen in één. Maar ja graag en ik ga over een half uur weg," grinnik ik. Ze knikt en vult de waterkoker. "Je zit er wel fancy bij," knikt ze. "Dank je," glimlach ik sarcastisch en rol mijn ogen. Ik hou echt van dit appartement, jammer dat ze gaan verhuizen..

"Hey," hoor ik hees. Ik kijk op en zie Louis gapend, met zijn hand halend door zijn haar, de woonkamer binnenlopen. "Hey Lou," zegt Juul en glimlach, och ze is altijd vrolijk. "Hoi," zeg ik droog en kijk naar ze. Louis loopt naar haar toe en slaat zijn armen om haar. Hij geeft haar een kus en loopt iets naar voor waardoor Juul naar achter loopt. Hij geeft haar een aantal kusjes achter elkaar voordat Juul zwaar glimlacht. Ik zucht even, ze zijn gewoon zulke goals. Vroeger waren ze dat al, maar nu nog steeds. Waarom was ik dit gewoon niet met Martijn? Waarom moest die aardappelzak per se vreemdgaan?

"Ho, niet te veel kleffen. En anders, ga naar je kamer," zegt de stem van Martijn ineens als hij naast me staat. Ik schrik even, die had ik niet gezien. "Kan je ook wat te eten maken?" Vraag ik. "Ik?" Vraagt Juul. "Nee, eh, het gasfornuis," zeg ik droog. "Owh," mompelt ze. Ik geef mezelf een facepalm en hoor Louis en Martijn lachen. "O my god! Julia! Tuurlijk heb ik het tegen jou," zeg ik dramatisch. "Ik heb alleen afbakbroodjes met chocopasta of pindakaas," zegt ze. "Vind t helemaal prima. Zolang ik maar iets kan eten voordat ik kan gaan," zeg ik en steek mijn duim op. "Moet je weg dan?" Vraagt Martijn gelijk. Ik knik, "werken." "Oh, hoe laat?" Vraagt hij. "Moet over een half uurtje weg," zeg ik en knik. Hij draait zich om naar de keuken en vraagt: "kan ik ook mee? Sorry Juul en Lou, dan gaan we een andere keer inpakken voor de verhuizing.."

Ik schud gelijk mijn hoofd. "Eh.." mompelt Juul en kijkt mij aan. Ik maak een kruis met mijn armen en schud mijn hoofd. Louis legt zijn hand voor zijn mond en kijkt mij aan alsof hij zo in zijn broek gaat plassen door het lachen. Met spastische bewegingen probeer ik duidelijk te maken dat hij absoluut niet mee mag. "Ja hoor," glimlacht Juul en ik kijk haar aan, serieus? Martijn draait zich om en ik glimlach naar hem waardoor Louis het uitproest en begint keihard te lachen. Kijk hij mag wel mee, maar ik heb geen zin nu.

Martijn en ik staan voor de poortjes van het station. "O my god. Wacht," zeg ik en ren naar een oplaadpunt. "Wat?" Vraagt Martijn als hij naast mij staan. "Het is spitsuur, dus super druk. En aangezien ik geen zin heb in mensen die ons aan lopen te staren en geen zitplaatsen. Gaan we het effe lekker anders doen," zeg ik en upgrade mijn OV kaart naar de eerste klas inplaats van de tweede klas. "Jij ook?" Vraag ik. "Eh ja, dat is wel handig," mompelt hij en geeft zijn kaart aan mij. Ik doe precies hetzelfde bij hem en we lopen naar de trein toe.

"Je had gelijk," zegt hij als er superveel mensen staan te wachten op de trein naar Utrecht centraal. "Tja, ik kan het nu wel ondertussen inschatten," zeg ik en haal mijn schouders op. Een paar meisjes kijken naar ons, 'onopvallend'. Nou doe vooral de moeite om het zo te doen. "Maar waar werk je?" Vraagt hij en gaat met zijn rug naar de meisjes toestaan. "Bij de dierenarts," zeg ik. "Dat weet ik ook wel, maar bij welke?" Vraagt hij. "Hmm, dat vertel ik nog wel," zeg ik en de trein stopt voor ons. "Annick, vertrouw je mij niet?" Vraagt hij zuchtend als we naar binnen gaan. "Jawel," zacht zucht ik, nou eigenlijk niet meer na je actie. Hij knikt langzaam, "maar.." "Maar ik heb vandaag geen zin als je langskomt want ik moet echt werken. En kan echt geen afleiding gebruiken," maak ik mijn zin snel af voordat we gaan zitten. Hij knikt, "snap ik."

Ik weet echt niet meer wat ik moet doen. Ik bedoel, het is zo raar om weer bij hem te zijn. Het voelt goed, maar toch ook weer niet. Het liefst heb ik hem de hele dag bij me en wil ik hem knuffelen. Maar ik kan het niet.. voor alles wat hij mij heeft aangedaan. Ik wil gewoon weer zijn zoals twee jaar geleden, gewoon.. weer Antijn. Maar iets in me houd me tegen, het wil niet. Ik zucht en ga onbewust meer tegen hem aanzitten. Net zoals in het vliegtuig, weer a beautiful flight, want het was een mooie vlucht. Het is een soort van weer goedgekomen tussen ons. De eerste keer hebben we elkaar ontmoet en nu is het na een ruzie weer goedgekomen. Wat hebben we met vliegtuigen? Maar goed, kan ik gewoon normaal tegen hem doen of moet ik bitchie zijn? Ik weet het niet. Moet ik hem straffen - niet in de verkeerde manier - met hem gewoon afwijzen of hem weer toelaten in mijn leven?

"Eh, ik moet nu echt gaan," zeg ik haastig als we voor Utrecht centraal station staan, "om vijf uur bij de Bagel & Beans. Dan ben ik er." Hij knikt en ik loop haastig weg. "Annick!" Roept hij en ik kijk achter me. Hij rent naar me toe en drukt een kus op mijn wang, "veel succes en plezier vandaag." Versteld kijk ik hem aan terwijl ik zo erg de neiging krijg om hem te kussen. Nee Annick! Je moet echt gaan! "Eh, dank je," stotter ik blozend en loop snel weg, naar de dierenarts. Okay, ik heb echt nog steeds gevoelens voor hem en wil hem toelaten in mijn leven, again. Ik kijk weer achter me en zie hem daar nog steeds staan. Hij zwaait bescheiden en ik bijt glimlachend op mijn lip. Nee, het gaat niet echt goed met mij.

I kinda love him.. I guess..

A Beautiful Flight ft Martin GarrixWaar verhalen leven. Ontdek nu