TELMAF/15

61.4K 2.1K 406

(Düzenlendi)

Kızların bana seslenmesiyle daha yeni yeni girmeye başladığım uykumdan kalktım. Yattığım yerden gözlerimi açtım ve bana seslenen kızlara

'' Bir uyutmadınız '' diye yakındım. İrem yatağın yanına oturdu ve

'' Uyumanın sırası değil de ondan kalk şimdi '' dedi ve üzerimde ki ince pikeyi açtı. Derin bir nefes aldım ve yatakta doğruldum. Sırtımı başlığa yasladım. Ecem de ayak ucuma oturdu. 

'' Ee ne oldu '' dedim. Ecem bana bakıp

'' Asıl ne olduğunu söyleyecek olan sensin '' dediğinde göz devirdim ve

'' Bir şey olmadı yani bunun içinse lütfen beni rahat bırakın uyuyacağım '' dedim ve gözlerimi kapattım. İrem

'' Ezgi '' dedi ondan neredeyse ilk defa duyduğum çok az da olsa sert  ses tonu ile. Gözlerimi açıp kafamı ona çevirdim ve

'' Efendim '' dedim. İrem sabır diler gibi bana baktıktan sonra

'' Abartmadın mı aşağıda biraz '' dedi. Kafamı sağa sola salladım ve

'' Hayır '' dedim. İrem kaşlarını kaldırıp

'' Emine çok üzüldü ama '' dediğinde sinirle ona baktım. O beni ne hale getirmişti ben onu mu düşüneceğim. 

'' Siz de oradaydınız kızlar '' dedim ikisine de bakış atarken

'' Emine o an aklımı öyle bir karıştırdı ki ne düşüneceğimi sapıttım belki de ilk defa bir erkekten etkilenmiştim ama o da Emine sayesinde yok oldu '' dediğimde İrem ilk önce tepki vermesede sonra gülümsedi ve

'' Sen Rüzgardan mı etkileniyorsun '' dedi. Yutkundum ve

'' Yani bilmiyorum sadece bana her yaklaştığında kalbim çok hızlı atmaya başlıyor bende etkilendim olarak algıladım ama ona aşık değilim sadece etkileniyorum biraz ama bundan sonra o da olmaz '' dedim. İrem ilk başta sırıtsa da sonradan suratını astı. Ecem konuştu bu sefer

'' Emine neden öyle dedi bilmiyorum ama Emine'yi en iyi biz tanırız biliyorsun. O her açıdan düşünen biri ve Rüzgar'ın da amcan için senin peşinde olduğunu düşünmüş olabilir '' dedi. Söylediklerinde haklıydı Ecem ama şöyle bir sorun var ki bunu Rüzgar'ın yanında demesi ve benim aşırı tepkim yüzümden ortalık karışmıştı. Aslında olayı abartmaya bilirdim. Normal karşılamazdım ama sadece ortaya atılan bir düşünceyi gerçek gibi düşünüp tepki koymamalıydım. Ecem'e bakıp

'' Abarttım demi sonuçta Emine fikrini söyledi ama benim aklıma o an Emine'nin Rüzgardan hoşlana bilmiş olabilmesi geldiği için öyle bir şey dediğini düşündüm '' dedim. Ecem kafasını salladı sonra ise İrem'e bakıp bana döndü.

'' İlk başta bizim de aklımıza ilk gelen oydu ama sen yukarı çıktıktan sonra Emine kendisi söyledi zaten 'sadece düşüncemi söyledim ben' diye '' dedi. Yanaklarımı şişirip serbest bıraktım. Yine haksız duruma düşen ben oldum ve yine özür dilemesi gerekende benim. Emine'yi arasam özür dilesem. Ama bir kerede o gelip özür dilesin. Aklımı karıştıran o. Rüzgara da kesin olmayan bir şey yüzünden  tepki koymuştum hatta daha bir çok şey demiştim. Elimi alnıma koydum ve ovuşturdum. Öylece karşımda ki kapıya bakarken

'' İkisi de gitti mi? '' diye sordum. Eğer gitmedilerse bile bir şey yapamazdım. Burada özür dilemesi gereken kişi hem bendim hem Emine.

Özür dilemeye ilk o gelecek ki bende dileyeyim. Yok artık ilk önce benim özür dilemelerim. Rüzgar ise , onu bilmiyorum aslında ne yapacağımı. Üzmüştüm onu da ama elimden bir şey gelemezdi o an beni kandırdığını düşünüyordum. Ama şimdi ise mantıklı düşününce öyle bir sonuca ulaşamıyorum ama tam tersi bir sonuca da ulaşamıyorum. Rüzgar için tam ortada ki çizgideyken Emine için ona daha yakın olan çizgideydim ama ona tamamen yakınlaşmam için ilk önce o özür dilemeli. Derin bir nefes alıp verdim.

İLK AŞK {TELEFON SAPIĞIM} Hikayelerin yaşadığı yer. Şimdi keşfedin