...Το γράμμα...{19}

1.3K 168 14

Ένας έρωτας που δεν έχει την αίσθηση ότι είναι αιώνιος, δεν άρχισε ποτέ.
André Frossard, 1915-1995, Γάλλος πολιτικός και δοκιμιογράφος

Εφιάλτες...

Είχε περάσει ένας μήνας από τότε που η Ρενέ και ο Νόα είχεν αποκαλύψει τα συναισθήματα τους και ήταν ένας πολύ ωραίος μήνας.
Η Ρενέ είχε ένα χαμόγελο συνεχώς χαραγμένο στα χείλη της,η ευτυχία που ένιωθε κοντά στον Νόα και αυτό το μικρό πλασματάκι που μεγάλωνε και μάθαινε μέρα με την μέρα καινούργια πράγματα,ήταν αμέτρητη.Η ευτυχία αυτή δεν μπορούσε να περιγραφεί με λόγια,ότι και να έλεγε λίγο ήταν,όμως στο πίσω μέρος του μυαλόυ της,τα βράδια που ξάπλωνε δίπλα από τον Νόα που κοιμόταν και την κρατούσε στην αγκαλιά του σφιχτά,ένιωθε πως θα ερχόταν η στιγμή που θα τα έχανε όλα.
Θα έχανε τον Νόα,το χαμόγελο του,τα τρυφερά χάδια του,τα γαλάζια μάτια του που φλεγόντουσαν από τον πόθο κάθε φορά που κοιτιόντουσαν και ακόμα πιο πολύ φοβόταν μην χάσει αυτό το μικρό πλασματάκι που είχε αγαπήσει με όλη της την ψυψή.Και ήταν αβάσταχτο να τους χάσει,η σκέψη αυτή της έφερνε ανακατοσούρα.
Έβλεπε την Αμέλια να την χαιρετάει και στο χέρι της να κρατάει την Αλίσια που την κοιτούσε κλαμμένη,να προσπαθεί να ξεφύγει από το κράτημα της χωρίς αποτέλεσμα και έπειτα να τρέχει ο Νόα να σώσει την μικρή του και η αμέλια να τον παγιδεύει...
Κάθε φορά που έβλεπε αυτόν τον εφιάλτη πεταγόταν ιδρωμένη και τρομαγμένη,όπως τώρα...
Τσίριξε και πετάχτηκε φοβισμένη από το κρεβάτι.Το σώμα της έτρεμε και τα μάτια της δάκρυζαν..
«Μωρό μου;»μουρμούρισε νυσταγμένα ο Νόα και την έσφηξε στην αγκαλιά του δίνοντας της λίγο κουράγιο.
«Πάλι όνειρο;»η Ρενέ ξέσπασε σε αναφηλητά.
Ο Νόα επί κάτι εβδομάδες την έβλεπε που δεν κοιμόταν σωστά και ξυπνούσε τρομαγμένη,αλλά δεν είχε τολμήσει να την ρωτήσει,το μόνο που είχε ξεκλέψει από τα χείλη της ήταν πως έβλεπε έναν εφιάλτη.Εκνευρίστηκε που δεν μπορούσε να την βοηθήσει και την έβλεπε τρομαγμένη συνεχώς.
«Νόα πες μου πως δεν θα φύγεις,δεν θα με αφήσεις,πες μου πως δεν θα χάσω την Αλίσια;»
Είπε μόλις κατάφερε να ηρεμήσει,ο Νόα της χαμογέλασε γλυκά και άφησε ένα τρυφερό φιλί στα χείλη της σφιγγοντας την πάνω του.
«Όσο ζω δε θα σε αφήσω ποτέ!Μεγάλα λόγια,αλλά θυμάμαι τον παππού μου να μου λέει πως αν ένας έρωτας δεν έχει την αίσθηση πως είναι παντοτινός,δεν είναι έρωτας!»η Ρενέ τον κοίταξε εκστασιασμένη.
«Φοβάμαι μην σε χάσω...»παραδέχτηκε«Νόα...θέλω να μου κάνεις έρωτα..»
Εκείνος της χαμογέλασε και την άρπαξε στην αγκαλιά του δίνοντας διάσπαρτα φιλιά στο πρόσωπο και τον λαιμό της.Πέταξαν τα ρούχα τους ανυπώμονα και ο ένας χάθηκε στον κόσμο του άλλου.
Τα σώματα τους γίνανε ένα,το ίδιο και ο χτύπος της καρδιάς τους.
«Σε αγαπώ Ρενέ..σε αγαπώ περισσότερο και από την ζωή μου.Άργησα να το παραδεχτώ αλλά είναι αλήθεια.»της ψυθίρισε και εκείνη ένιωσε να χάνετε στο παραμύθι που οι δυό τους είχαν δημιουργήσει...

Σαν το καλό κρασιΔιαβάστε αυτήν την ιστορία ΔΩΡΕΑΝ!