Άστρο της αυγής

7 1 0
                                          


Καλό ξημέρωμα.

Και νόμιζα - η ανόητη- πως θα μπορούσα να ζήσω μακριά σου.

Ό,τι ήταν εύκολο να συνεχίσω, ενώ δε θα με περίμενες στο τέλος του διαδρόμου.

Όλο αυτό, είναι ένα βουνό αποκομμένο, και μένα -στην αρχή- μου φάνταζε πεδιάδα.

Πίστευα ό,τι ήμουν δυνατή, σαν του γερακιού το πέταγμα, αλλά έμεινα σπουργίτι.

Αγάπησα ενός αλήτη τη καρδιά, μα έγινε κομμάτια η δικη μου.

Μοιάζεις με τον άνεμο, όλο ταξιδεύεις...

Και εγώ, ένα πολύχρωμο φτερό....

Μόνο όταν με χάνεις με γυρεύεις...

Μαζί με το λυκόφως έρχεσαι, αλλά με τον αυγερινό, μου φεύγεις.


Στέφη Καββαδά

ΚαρουζέλΌπου ζουν οι ιστορίες. Ανακάλυψε τώρα