TELMAF/4

75.9K 3.3K 511

 (Düzenlenmiştir)      

Gözlerimi birkaç kez kırptım açmadan önce. Sonra gözlerimi açtım ve etrafıma baktım. Hastane odasında olduğumu anladığımda hemen yataktan kalktım ve ayağa kalktım. Bir anlık başım döndü ama kendimi hemen toparladım.

Annem... Annem nasıldı? Onun yanına gitmeliydim hemen. Odanın kapısını açtım ve dışarı çıktım. Etrafa göz gezdirdiğimde hastane koltuğuna oturmuş olan Eseri gördüm.onu takmadan kapıyı kapattım ve hızlı adımlarla doktorun odasını aramaya başladım. Eser umurumda değildi. Neden beni bayıltmışlardıki? Benim annemin yanında olmam lazımdı. Doktorun odasını ararken arkamdan 

'' Ezgi '' diye Eser seslendi. Hızla ona döndüm. Sinirimi daha sonra çıkaracaktım ondan. Şuan önemli olan annemdi. Yanıma geldiğinde

'' Annem nerede '' diye sordum. Bakışlarını kaçırdı ve

'' Acil kana ihtiyacı vardı senin kanın uyuşmadı ama bizim adamlardan birinin ki uydu kan verdiler '' dedi. Benim kanım babamın ki ile de uyuşmamıştı. Bu içimde büyük bir şüphe oluştursa da saçmaladığımı fark ettim. İlla ki uyuşacak diye bir şey yoktu. Gerekirse hepsi farklı bile olabiliyordu.  

'' Annem nerede?'' diye sordum hemen.

'' Gözetim altında tutuyorlar '' dediğinde kaşlarımı çatıp

'' Neden '' dedim. O da bilmiyorum dercesine omuz silkti ve

'' Bilgim yok '' dedi. Ona sinirli bir bakış attım ve tekrardan doktorun odasını aramaya başladım. Koridorun sonuna gelirken Eser de peşimdeydi. Doktorun odasını gördüğümde kapıyı tıklatma gereği duymadan içeri girdim. Doktor masasından başını kaldırıp bana baktı. Beni görünce yerinden kalktı ve

'' Buyurun oturun '' dedi. Hızla gösterdiği yere oturup

'' Annem neden gözetim altında '' dedim. Doktor gülümsedikten sonra

'' Aslında gözetim altından çıkardık kendisi gayet iyi sadece kan kusması olduğu için bir kaç şüphemiz vardı '' dedi. Kaşlarımı çattım ve

'' Ne şüphesi '' dedim. Doktor yüzünde ki gülümsemeyi silmezken

'' Kanser olabileceği gelmişti aklımıza ama öyle bir şeye rastlamadık anneniz taburcu olabilir '' dedi. Mutlu olmuştum. Annem iyiydi ya çok şükür. Ayağa kalktığımda doktor da kalktı ve elime bir kağıt verdi.

'' Burada annenizin yapması gerekenler ve yapmaması gerekenler var alkol kesinlikle kullanmamalı ve düzgün beslenmeli '' dedi. Doktora gülümsedim ve

'' Merak etmeyin siz '' dedim. Doktorda gülümsedi. Önüme döndüğümde Eser bana bakıyordu. Ona sinirli bakışlarımı attım yime ve odadan çıktım. Beni bayıltmaması gerekiyordu. Özür dilediğini hatırlıyorum ama annemin yanında olmam lazımdı. Ama ben onun yüzünden annemin yanında olamamıştım. Neyse ki kötü bir şeyi yoktu. Doktorun verdiği kağıdı incelediğimde onun dedikleri haricinde bir kaç şey daha yazıyordu. Kağıdı cebime koydum ve annemin odasını aradım. Bulamadığımda arkamı döndüm ve Esere düz sesimle

'' Annemin odası nerede?'' dedim. Eliyle iki kapı ilerde ki odayı gösterdi. Onu umursamadan gösterdiği kapıdan içeri girdim. Annem gözleri açık bir şekilde tavana bakıyordu. Sanırım canı sıkıldı hastanede. Yanına yaklaştığımda beni fark etti ve

'' Kızım '' dedi. Yanına gidip elini tuttum ve

'' İyisin değil mi kraliçem '' dedim. Kafasıyla onayladı ve

'' İyiyim tatlım merak etme '' dedi. Yüzüme onun sesini duymanın verdiği mutlulukla gülümseme yerleştirdim.

'' Çok korktum anne'' dediğimde annem eliyle yüzümü avuçladı ve

İLK AŞK {TELEFON SAPIĞIM} Hikayelerin yaşadığı yer. Şimdi keşfedin