Final

1.3K 119 36

5 hafta sonra.

Bebek odasında sessizlik vardı. Bebeklerinin uyuması için dakikalarca uğraşmışlardı. Sonunda yavaş yavaş uykuya dalan Emine'yi seyrediyordu Defne. Ömer de yanındaydı. İkisinin de gözlerinden uyku akıyordu resmen. Defne hala karnının boş olmasına alışamamıştı.

Tamamen uyuduğuğuna emin olduklarında odadan çıkarken adım atmayacaklardı neredeyse. Defne sessizce odanın ışığını kapattı. Odadan çıktıklarında derin bir oh çektiler. Ömer fısıldayarak konuştu.

"Defne telsizi açtın mı?"

"Açtım açtım."

Kendi odalarına geçtiklerinde yatağa yerleştiler. Ömer konuştu.

"Aşkım acaba erken mi ayrı odada uyuttuk biz?"

"Yoo. 3 hafta dolmak üzere."

"3 haftalık bebekler ayrı odada kalabilirler diye kural mı varmış?"

"Ay bilyorum. Yanlış mı yapıyoruz ki? Bak şimdi ya..."

Defne ayağa kalktığında Ömer kolundan tuttu.

"Dur dur. Zor uyudu. Uyandırma. Yarın yanımızda uyur."

"Ya gece birşey olursa?"

"Olmaz. Yan yatırdık zaten. Karnı tok. Gazı yok. Altı temiz..."

"Of Ömer ya içime kurt düşürdün."

"Tamam gel telsiz açık zaten."

Telsizi eline alıp sesini yükseltti.

"Bak sesini de açtım."

Kendine çekip sarıldı.

"Uyuyalım hadi."

"Ama beni uyku tutmaz."

"Defne sen çıt sesine uyanan birisin. Telsizi mi duymayacaksın? Uyu hadi."

Defne gözlerini kapattı. Uyumaya çalıştı ama aklı kızında kalmıştı. Üfleyip yatakdan kalktı. Ömer kaşlarını çatıp sorarcasına baktı.

"Emine'yi getireceğim. Rahat edemedim."

Ömer gülüp ayağa kalktı.

"Gel hadi. İnşallah uyanmaz."

"Ekip işi bu. Sessiz olursak uyanmaz."

Odadan çıkıp kızlarının odasına girdiler. Defne sessizce ışığı açtı. Ömer Emine'nin yanına gidip kontrol etti. Defne de yanına geldiğinde Ömer dikkatlice kucağına aldı. Emine kıpırdanınca hiç ses çıkarmadan ilerledi Ömer. Odadan çıkıp kendi odalarına geldi. Yataklarının yanındaki beşiğe yavaşça yerleştirdikden sonra Defne kızına baktı.

Tekrar yataklarına yerleşip sarıldılar. Bu sefer uyumayı başardılar...

💫💫💫💫

Sabah ilk Defne uyandı. Ömer'i rahatsız etmeden yatakdan kalktı ve kızının yanına gitti. Hala mışıl mışıl uyuyordu.

Odadan çıkıp çalışma odasına ilerledi. Bu mutlulukla ayakkabı çizerse ortaya çıkacaklar konusunda hiçbir fikri yoktu

Kalemlerini ve kağıdını çıkardıkdan sonra ilk çizgiyi attı...

1 saat sonra Ömer kucağında Emine ile çalışma odasına girdi. Emine başını Ömer'in omzuna yaslamış, minik ellerini ise göğsüne koymuştu.

"Günaydın sevgilim. Biz geldik."

Defne ayağa kalkıp hayranlıkla bakarken konuştu.

"Günaydın. Ömer... İyi ki varsın."

NABER BARMEN? Bu hikayeyi ÜCRETSİZ oku!