- 1 -

47 6 6

Het tikken van regen op de ramen had de afgelopen uren onophoudelijk aangehouden. De kamer werd nu en dan verlicht door bliksemschichten. Bliksemschichten die de stapelwolken die dreigend boven de stad hingen lieten oplichten. Het was een trieste avond en dat paste dan weer zeer goed bij mijn emotionele status. De bodem van de wijnfles was bijna in zicht en ook de verschrikkelijk saaie talkshow die al een uur opstond was bijna afgelopen. Ik staarde ernaar, soms ving ik wat op, dan vluchtten mijn gedachten weer een tijdje weg. Langzaam blies ik de rook van mijn sigaret uit en keek hoe hij richting het plafond kringelde.

Het gebeurde exact acht maanden en drieëntwintig dagen geleden, dinsdag. Als ik terugkijk op de periode daarvoor kan ik best tevreden zijn. Ik stond er goed voor. Sommigen zagen het als een benadering van perfectie. Maar wat is perfectie? Voor het blote oog zat ik misschien wel aardig in de buurt. Ik had een vriend. We waren iets meer dan een week verloofd. Elk moment van die verlovingsdag stond in mijn geheugen gegrift. Hoe hij, zoals het hoort, op één knie ging na een romantisch dinertje in ons favoriete restaurant. Hoe hij die fonkelende ring aan mijn vinger schoof en me passioneel kuste. Elk moment. We spraken geregeld over kinderen. Beide naderden we al stilaan de dertig dus lang wachten zat er niet echt meer in. 

Beide wisten we dat we veel zouden moeten opofferen als we werkelijk voor kinderen zouden gaan. Ik maakte lange, vermoeiende dagen en voor mijn vriend was het niet anders. Opofferingen waren onvermijdelijk maar het zou het waard zijn. Mijn vriend werkte in een groot architectenbureau in Antwerpen. Ik niet ver daarvandaan als advocate. Ik kluste ook geregeld bij als model, hoewel dat door mijn leeftijd en kinderwens niet meer lang zou duren. Al leefden we in de stad, we hadden een prachtig alleenstaand huis gevonden in een tamelijk rustige buurt. Misschien naderde het wel perfectie. Maar wat is perfectie?

Ik had al maandenlang last van vermoeidheid, moeite met mijn ademhaling en dergelijke. Eerst trok ik me er vrij weinig van aan maar het groeide uit tot een enorme hindernis in mijn dagelijkse leven. Daarbij zag ik er vaak enorm bleek uit en mijn eetlust verdween als sneeuw voor de zon. Ik had al weken geen opdracht meer gekregen van het modellenbureau maar ook nog geen mededeling dat ik beter kon stoppen. Na een paar weken of maanden kwamen meerdere kwaaltjes aanzetten. Blauwe plekken zonder reden, pijnsteken zonder oorzaak. De pijn werd erger met de dag en ik begon steeds ongeruster te worden aangezien ik aan geen enkele oorzaak kon denken.

Acht maanden en drieëntwintig dagen geleden. Even daarna werd het te veel. Ik werd midden in de nacht wakker door een stekende pijn in beide bovenarmen. Als botte messen die zich in mijn vlees boorden en er in gingen wroeten. Ondraaglijke pijn. Ik belde een taxi aangezien mijn vriend op zakenreis was en liet me naar de spoed brengen. Bloedafnames en dergelijke testen. 'Geen probleem, niets aan de hand', zei de dokter die nacht, hoewel ze me wel naar de reumatoloog doorverwezen. Reuma, ik had altijd het idee gehad dat dat iets was voor oude mensen, echt oude mensen.  

Pillen op de badrandWaar verhalen leven. Ontdek nu