21

2K 77 3
                                                  

Pov Louis

Die zin: "Je kan mij op dit moment niet helpen. Ga naar Kiki ofso" uit Julia's mond, liet mijn hart breken. Ze moest eens weten hoe graag ik bij haar zou willen blijven, haar zou willen steunen en haar in mijn armen willen troosten als ze verdrietig is. Maar alles heb ik verpest met mijn jaloezie. Waarom moest ik nou weer met Kiki klef doen..? Ik zag in Julia dr ogen dat ze het niet leuk vond. Wat ik eigenlijk bedoelde is dat we allebei een liefde voor fotograferen hebben. Niet liefde voor elkaar, tuurlijk niet.

Julia loopt weg en Annick staat daar verslagen, verbaasd en gebroken. Door die vent die haar probeerde aan te randen, is alles omgeslagen. De sfeer, mijn gevoelens, Annick's bui. Zo zie je maar weer, sommige mensen kunnen echt dingen verpesten.

Gebroken ga ik weer op de bank zitten en kijk verward rond. Heeft ze me net afgewezen? Heeft ze dat net duidelijk gemaakt? "Nee, het is okay. Ik snap het," hoor ik Annick zeggen. Ik kijk op en alles is een waas door mijn tranen. "Nog een keer sorry. Tijn, je speelde echt geweldig. Ik bel je vanavond. Guys, dankjewel voor alles. Het was echt geweldig, maar ik moet achter Juul aan," zegt ze, "Louis sorry." Ik schud mijn hoofd, "het is niet jouw schuld. Nou, ga achter Julia aan voordat ze weg is." Mijn stem slaat over en ik barst in tranen uit. Julia is weg en ik heb geen idee wanneer ik haar weer zie. Of ik haar überhaupt wel weer zie.

Pov Annick

Ik stap de bus uit en ren naar het huis van Julia en dr ouders. Gehaast bel ik aan en wacht ongeduldig totdat één iemand open doet. Wat er is gebeurt, is niet zo maar wat. Ik weet niet of haar ouders het weten, of ze überhaupt hier is geweest. Een rilling gaat over mijn lichaam, het is koud.

"Annick," zegt Blake. "Mag ik alsjeblieft naar binnen?" Smeek ik. Verward houdt hij de deur verder open en ik loop gelijk langs hem heen naar binnen. Ik hoor Zoe lachen, ik denk dat ze hier niet is geweest.

"Annick, lieverd. Gaat het?" Vraagt Zoe gelijk als ik in de woonkamer sta naast de bank. "Nee, is Juul hier geweest?" Vraag ik en veeg de tranen weg die op mijn wangen liggen. "Juul? Nee. Ze was toch bij jou? Wat is er?" Vraagt ze gelijk bezorgd en Will zet zijn glas wijn neer op de tafel. "Die van Groningen was er en die begon haar aan te randen. Maar Louis was er op tijd bij. En ze ging weg en we weten nie waar ze is," ratel ik in één stuk door terwijl ik enorm in paniek ben. "Wat? Is de politie geweest?" Vraagt Will gelijk. "Ja, gelijk. Ik heb ze gebeld en hij is weg. Maar geen idee waar Juul is," zeg ik in paniek. "Jesus," zegt hij. "Ik kan kijken waar ze is," zegt Blake gelijk. "Ga kijken," zegt zijn moeder gelijk en komt naast ons staan.

"Ze is ergens en ze beweegt," zegt Blake echt heel dom. Ik sla hem en zijn moeder pakt zijn telefoon af. "Waar gaat ze naartoe?" Fluistert ze niet begrijpend en volgt het stipje op het scherm. "Schiphol," zegt Blake zacht, "ze gaat naar Schiphol." Met grote ogen kijk ik hem aan, "wat gaat ze doen?" Voor ik het weet heeft Zoe de telefoon aan haar oor. Gespannen kijk ik haar aan, zal ze opnemen? Ik weet dat ze met rust gelaten wilt worden, maar dit is niet chill. "Lieverd?" Zegt ze zacht. "Mam," hoor ik haar gebroken zeggen. "Waar ga je naartoe?" Vraagt haar moeder bezorgd voordat ze wegloopt. "Ah fuck," mompelt Blake.

•~•

De volgende dag is er nie beter op geworden. Niemand weet waar ze is, ja haar moeder. Maar die wilt het niet zeggen. Het is nu zes uur ofso, en ik lig nog steeds in bed. Ik ben moe en heb geen fut. Ik ben net wakker geworden, tja ik leef nog steeds op LA tijd, zo snel kan ik me weer niet aanpassen..

Ik neem mijn telefoon op als er ge-FaceTimed wordt. Zachtjes zucht ik en maak snel een knot in mijn haar terwijl hij aan het verbinden is. Wie belt er eigenlijk? Daar heb ik helemaal niet naar gekeken met mijn domme slaap kop. Hij wordt verbonden en ik kijk ernaar.

"Hey cutie," zegt de stem waardoor mijn glimlach groeit. "Hey Tijn," zeg ik hees en schraap mijn keel. "Net wakker?" vraagt hij en grinnikt. "Ja, nou een uurtje geleden. Zoiets," zeg ik en kijk hem aan via het scherm. Hij knikt. "En jij bent zeker al in de Rai?" vraag ik glimlachend. "Jupp, ik heb er echt zin in," zegt hij enthousiast en loopt over het veld waar iedereen staat tijdens de show. "Mooi zo, gisteren was het echt gaaf. Het is zo anders met oudere publiek," grinnik ik en gaap. "Ik moet nu alleen op mijn woorden letten, denk," zegt hij twijfelend. "Tja," zeg ik serieus waarna hij ook een serieus gezicht trekt. Ik lach om zijn gezicht en hij kijkt mij verbaasd aan.

"Het gaat ook nooit goed komen met jou, he," zegt hij en schudt zijn hoofd. "Nou bedankt," zeg ik en glimlach breed. Hij lacht en kijkt weg. Eigenlijk, misschien wel heel eigenlijk, wil ik naar hem toe. Ik wil een knuffel. Wacht, ik ga zo wel gewoon douchen en dan trek ik zijn sweater aan. Goed idee Annick.

"Hmm, hoe gaat het met Louis?" vraag ik als hij moet ophangen, maar ik wil niet dat ie gaat. Snap ik ook wel, we zijn al een uur aan het facetimen. "Naja, liefdesverdriet," zegt hij en gaat ergens op zitten. "Awh, sneu," met ik met medelijden. "Zn eigen schuld, maar ja, wel sneu," zegt hij. Ik knik begrijpelijk. "Heb je al iets gehoord van Juul?" vraagt hij zacht. "Nope, haar moeder wilt niet zeggen waar ze is en ze reageert niet op mij. Mama zegt dat ik haar even met rust moet laten, maar ze is er niet en ik ben bezorgd," mompel ik en kijk naar de muur tegenover mij. "Snap ik, maar ja," zegt hij begrijpelijk. "Ik wil het aller beste voor haar en ik wil niet dat ze zich klote gaat voelen," zeg ik zacht. "Babe, laat haar. Ze laat echt wel iets van haar horen," zegt hij en er ontstaat weer een glimlach op mijn lippen, alleen maar door het woordje 'babe'.

"Babee," zeg ik. "Jaa," zegt hij. "Watse roept jee," ga ik door als ik Watse hoor op de achtergrond. "Jaa," zucht hij, "ik bel vanaaf nog wel even." Ik knik. "En hup, aankleden moe'je. Ga eten en doe iets nuttigers dan op bed liggen." "Ja papa," grinnik ik en ga zitten. "Goedzo, kind," zegt hij trots en ik grinnik. "Veel plezier vanavond en succes," en glimlach weer. "Zal ik doen en dank je," zegt hij. Ik zwaai en hij tuit zijn lippen nog voordat hij ophangt. I really really love this boi named Martijn Garritsen.

A Beautiful Flight ft Martin GarrixWaar verhalen leven. Ontdek nu