Not so boring as it looks like.

607 9 1

Hee allemaal,

Dit is mijn eerste verhaal dat ik er op zet. Ik hoop dat jullie het leuk vinden. En ik wou effe melden dat ik normaal nooit over vampiers schrijf. Maar ja als ik één keer een verhaal in mijn hoofd heb moet het er uit. Ik ben niet anti-vampier ofzo. Maar toch effe melden dacht ik.

Zouden jullie alsjeblllllllieft willen zeggen of je het leuk vind????

Not so boring as it looks like.

Donderdag 9 februari 2012.

Lief dagboek,

Waarschijnlijk klinkt dit raar en dan bedoel ik: zelfs voor mij raar. Alles is veranderd sinds ik de laatste keer in jou heb geschreven. En met alles bedoel ik dan ook echt alles. Haha dubbel op ik schreef twee keer: en dan bedoel ik.. :) Maar ik dwaal af en dat was niet de bedoeling. Eeh, ja hoe ga ik dit vertellen? Ik denk dat ik maar begin met alles dat het zelfde is gebleven: ik praat nog steeds te veel over mezelf, ik hou nog steeds van lezen en verhalen schrijven. En als je dat niet meerekent dan ben ik heel erg veranderd. Ik het meisje dat altijd bijzonder wilde zijn, nou ja laat ik maar zeggen dat ik ongeveer mijn zin heb gekregen… Oké iets te veel puntjes naar mijn smaak maar het is ook niet leuk om het spannendste als eerst te vertellen.

Eeh, even de draad kwijt .. oh ja.

Het meisje dat houd van boek lezen en lui zijn, het meisje dat niet houd van sport. Het meisje dat boeken las over vampiers, weerwolven en onmogelijke krachten. Nou dat meisje is er nog wel maar wel heel anders. Ik maak nu deel uit van wat mij altijd geweldig en ik had gelijk het is geweldig! Anders, ik heb het in al mijn vorige dagboeken geschreven, waarom ben ik niet anders. Ik las boeken en werd er door beïnvloed, zoals met dat boek over Casters, de hoofdpersoon schreef gedichten in boekjes, ik deed het ook. Ging het over vampiers… dan wenste ik dat ik er één was. Alleen de weerwolven lieten me vrijwel koud.. koud, vrij toepasselijk. Voor een buitenstaander lijkt dit vast wartaal en daarom is het ook alleen voor mij bedoelt. Nou ja, ik stop maar weer eens, heb namelijk nog een drukke nacht voor de boeg.

Snel loop ik de trap af en daar zitten ze allemaal: mijn complete nieuwe familie. Ik ga bij ze aan tafel zitten en kijk ze allemaal even aan. Na ongeveer een halve seconden staat onze “vader” op. ‘Oké, ik wou al bijna zeggen eet smakelijk maar aangezien we zelf het eten nog moeten gaan halen… Nou ja in ieder geval, ik wou vanavond in tweeën splitsen: Isobel en Amy met mij mee en dus gaan automatisch Blake, Jordan en Laura in de andere groep.’ Er klonk een diep gegrom uit de keel van Jordan en iedereen keek in een flits naar hem. ‘Wat is er Jordan? Niet blij met je jachtpartners?’ ‘Dat boeit me niet zo veel, maar ik denk niet dat het me lukt om ze hier te brengen daarvoor heb ik veel te veel dorst!’ Justin (ook wel zogenaamd onze vader) keek even gepikeerd. ‘Oké dan mag iedereen er eentje voordat we thuis zijn om de ergste dorst te stillen omdat we anders nog ruzie krijgen als we terug komen en ik kan het nu even niet gebruiken dat we een anders huis moeten gaan zoeken.’ Yes denk ik, en iedereen is het met me eens want ik hoor opgewonden gefluister. Gefluister dat voor een mens niet verstaanbaar zou zijn geweest maar ik versta het prima. ‘Oké, Blake, Jordan en Laura ga maar, we zien elkaar hier weer over een half uur.’ Binnen een seconden nadat Justin is uitgesproken zijn ze allemaal weg. Ik kijk weer naar Justin, zijn donkerblonde haren, zijn rode ogen en zijn witte, bijna doorschijnende huid. Hij is prachtig en dat is logisch. Hij is ook de oudste, hij heeft de “magische” leeftijd al bereikt 2 jaar geleden. En ik, ik ben nog maar 15 en moet nog 2 en een half jaar wachten voordat ik zover ben: 18 jaar, het stoppen met ouder worden. Opnieuw staar ik naar hem: hij is vrij lang, draagt altijd een spijkerbroek en een sweater, voor altijd 18… En zo knap… Volgens hem ben ik ook knap en dat moet ook wel, maar ik heb mezelf nog niet in de spiegel kunnen zien, aangezien dat nu nog niet mag. Justin onderbreekt mijn gedachten gang door op te staan en ik ben even sacherijnig omdat ik niet langer dan anderhalf seconde naar hem heb kunnen staren. ‘Isobel, Amy, zullen wij ook maar gaan? Ik had bedacht dat we wel naar Dokkum konden gaan, omdat het daar al een poosje heel stil is geweest en het dan niet opvalt als er weer eens een auto-ongeluk gebeurt. En omdat het dicht bij huis is kunnen we van te voren nog wat inkopen kunnen doen. ‘Yes,’ roep ik zonder er bij na te denken. ‘Zo’n zin in Isobel?’ ‘Ja, ik heb een groot tekort aan muziek en aan boeken dus heb wel zin om even te gaan winkelen.’ Justin nam haar blik even op en glimlachte toen even. ‘Oké, is goed hoor. Maar nu gaan we wel weg hoor anders zijn de anderen straks al weer terug.’

Hoofdstuk 1:

Justin rent de deur uit en ik en Amy volgen hem. Dit gevoel van rennen moet ik nog steeds aan wennen. Zo snel dat het voor een mens niet te volgen zou zijn. Bij deze snelheid zou een mens niks anders kunnen zien dan flitsen, maar ik zie iedere boom en iedere tak alsof iemand er een haarscherpe foto van heeft gemaakt. Het is zo’n heerlijk gevoel om al die kracht door mijn lichaam te voelen stromen. Als we vlak bij Dokkum zijn ruik ik de geur van mensen zo sterk dat ik er nu al bijna gek van word. Mijn keel brand als een gek en ik weet zeker dat ik eerst moet drinken omdat het me anders niet lukt om iemand mee te slepen naar ons huis. Justin staat ineens stil en Amy en ik moeten weer een stukje teruglopen omdat we hem voorbij zijn gerend. ‘Laten we eerst maar wat anders zoeken dan mensen want ik kan aan jullie zien dat je je anders echt niet in kunt houden.’ Ik ben wel een beetje teleurgesteld maar hij heeft wel gelijk ik kan me anders echt niet inhouden. Maar ja, herten van de kinderboerderij zijn ook weer niet zo slecht. Oké wel veeel minder lekker dan mensen maar als nog. We springen over het hek van de kinderboerderij, dat zijn vast een hoop verdrietige kinderen morgen denk ik. Maar dan verbeter ik mezelf: sinds wanneer geef ik daar om? Oké vroeger gaf ik daarom maar dat was voor dat ik, toen ik nog niet veranderd was.

Ik ruik de herten en ondanks de stank die van hun af lijkt te komen begin ik toch denkbeeldig te watertanden. ‘Isobel en Amy, drinken jullie maar ik houd het nog wel vol tot het feestmaal.’ Ik kijk even dankbaar naar Justin en stort me dan op een groot hert waarna ik gulzig mijn tanden in zijn nek zet en begin te drinken. Vers bloed, heerlijk, maar bij lange na niet zo lekker als dat van een mens. Ik voel de energie door mijn lichaam stromen. B-L-O-E-D. Dat is het enige waar ik op dat moment aan kan denken. Maar dan is het hert leeg en valt levenloos uit mijn handen. Ik sta op om me zelf te fatsoeneren en me bij Justin te voegen. Amy laat haar hert ongeveer 2 seconden later vallen. ‘Hmm,’ zegt ze, ‘niet zo lekker al een mens maar toch verzadigend.’ Justin kijkt glimlachend naar ons (hij glimlacht vaak) en hij lijkt wel een engel zo knap. ‘Zo kunnen jullie wel even vooruit tot het feestmaal. Ik heb trouwens op internet gezocht naar busreizen die al vol zaten. En laat er nou toevallig vanavond een bus met tieners van 14 t/m 18 jaar vertrekken die op weg zijn naar hun vakantie bestemming in Zuid-Italië. En laten wij nou precies de perfecte groep zijn om er voor te zorgen dat die bus nooit aankomt.’ ‘Maar een bus vol tieners zo veel kunnen we nooit met zijn drieën meenemen,’ zeg ik. ‘Daarom heb ik Blake, Jordan en Laura ook de opdracht gegeven om ons hier over een half uur te ontmoeten. Dat half uur is inmiddels veranderd in 14 minuten. Precies genoeg tijd dus om even te winkelen.’ Justin begint weer te rennen en wij volgen hem. De kinderboerderij ligt aan de rand van de stad en we zijn dus zo in het centrum. ‘Oké, iedereen over 7 minuten weer hier,’ zegt Justin waarna hij verdwijnt. Ik loop door de bijna helemaal verlaten winkelstraat en kijk naar de gebouwen: allemaal hetzelfde in mijn ogen. Lelijk, breekbaar, fragiel.

Dan zie ik een groepje jongeren op de hoek van de straat hangen en ik probeer terug te denken aan de tijd  dat ik dat deed. Maar alles voor de verandering is zeer vaag. Justin heeft gezegd dat het wel moeilijk is om terug te denken aan toen maar dat we het toch moeten proberen. Soms komt er dan ineens een herinnering naar boven en zie ik wat ik zag met mijn oude (slechte) ogen. Ik zie dan beelden van mij en mijn vorige ouders. Dat we samen gingen fietsen en op vakantie gingen.  Ook herinner ik me een klein meisje dat altijd bij ons was en ik ben er nog maar net achter gekomen dat zij mijn zusje moet zijn geweest. Ik overweeg even om de jongeren flink te laten schrikken maar ik houd me in. Ik loop zachtjes voor hen langs maar ze merken me toch op. Wat ik eigenlijk ook weer niet zo raar vind omdat Justin heeft gezegd dat ik mooi ben. Eén van de jongens vind zichzelf blijkbaar stoer genoeg om me aan te spreken want dat doet hij: ‘eeh meisje, kom je bij ons zitten?’ Ik besluit niet te antwoorden en loop op een menselijk tempo door. Ik heb mijn adem de hele tijd ingehouden vanaf het moment dat ik hun kon ruiken en adem de nutteloze lucht uit. De jongen neemt blijkbaar geen genoegen met geen antwoord en hij en zijn vrienden lopen achter me aan. Ik ben veel sneller dus negeer ze gewoon. ‘He waarom loop je door?’ De jongen komt dichter bij lopen en ik adem per ongeluk zijn geur in. Hij ruikt naar drank en wiet. Wat ik niet raar vind want hij loopt er bij alsof hij stomdronken is. ‘He!’ Hij probeert te rennen maar hij valt gelijk. Ik kijk op mijn horloge en zie dat ik over 4 minuten weer terug moet zijn bij Justin en Amy dus ik besluit maar eens te gaan winkelen. Maar ik heb zo’n zin om die jongens de stuipen op het lijf te jagen dat ik in hun ogen op slag verdwijn. Maar wat die slome ogen niet doorhebben is dat ik gewoon ben weggerend. Om de hoek kijk ik even naar de jongens die elkaar verwonderd aan staan te kijken. Maar ik zie geen angst, dat zal vast komen door alle alcohol, en morgen zijn ze me wel weer vergeten.