FİNAL ∞

755 37 115

İstediğiniz gibi bir son veya bir hikaye olmamış olabilir

İstediğiniz gibi bir son veya bir hikaye olmamış olabilir... Sevmemiş veya nefret etmiş olabilirsiniz. Her bölüme oy-yorum yapan bir okur veya hayalet okuyucu olabilirsiniz ama... Her zaman kalbimdesiniz. Sizi her zaman sevdim. Sizde bu sonu okuyup, beni mazur görün lütfen. Beni affedin...

Sevgili 2016, bana bu yılda birçok zorluk ama bir çokta başarı kazandırdın. Yeni yerler gördüm, yeni arkadaşlıklar, yeni bir okul, yeni bir kardeş... Sevinçten ağlattığın zamanlarda, üzüntüden gözlerim şişene kadarda ağlattığın zamanlar oldu. Sevdiklerimizi kaybetmemize sebep oldun bir bakıma. Gözlerimiz daha önce hiç görmediği felaketler gördü. Bazen tanıklık etti. Arkadaş kaybettik, bazen... Başka insanların kalbini kırdık, bazen... Güvenini kazandık. Yeni bilgiler öğrendim. Bu yıl benim için her şey yeniydi. Sevmeyi ve sevilmeyi öğrendim. Dostluğu ve zaman kaybettirecek insanların gerçek yüzlerini... Ama ne olursa olsun seni seviyorum 2016. Bana yaşattığın onca iyi veya kötü anıların inadına seni asla unutmayacağım. Ama şu zamanlarda bari güzel bir şey olsa, son dakika golü gibi... Her şeye rağmen hayatınızda, yanınızda kalanlarla dolu dolu güzel bir yıl geçirmeniz dileğiyle... -Randomiçeniz

Bu finali sevip de sevilmeyen, gülmeyip de ağlayan, acıyı en iyi bilen güzel kalpli ponçiklere ithaf ediyorum. Bu Final onlara gelsin!

Kapıyı tıklatarak bağırmaya başladı genç adam. "Damla! Aç kapıyı! Damla, güzel gözlüm dinle lütfen. Hadi ama Mavişim! İzin ver durumu açıklayayım. Seni çok özledim!" Bağırsa da Damla sadece ağlıyordu. Kapının tam önündeydi ve Emre evde olmadığını düşünsün diye konuşmuyordu. Ama Ağladığı için hıçkırık seslerini rahatlıkla duyuyordu Emre.

"Ağlama! Lanet olsun ağlama!" Diye kükredi Emre. Damla korksa da ağlamaya devam etti. O kapıyı asla açmayacaktı. ASLA!

"Emre! Git Emre! Defol! Yeter artık anlıyor musun yeter! Ben... Ben senin için neler çektim biliyor musun? Senin olabilmek için ne kadar uğraştığımı biliyor musun? Şimdi ise evime gelmiş, aç kapıyı diye bağırıyorsun! Senden nefret ediyorum anlıyor musun nefret! Ben, senin yüzüne bile bakmaya kıyamıyordum. Bazen kendi kendime 'bakılmayacak kadar eşsiz bir adam' diyordum. Sen ne yaptın? İçimdeki sana karşı hissettiğim her şeyi yok ettin ŞEREFSİZ! Senden nefret ediyorum!"

Genç kızın içinde artık nefretten başka bir şey yoktu. Emre'yi hala köpek gibi sevse de hak etmediğini düşünüyordu. Hava soğuktu ve Emre bunu umursamıyordu bile. Tek derdi onun biricik mavişiydi.

"Damla, bir kez konuşayım senle ne olur... Yüzünü göreyim, bana gülümse, sarıl. Tıpkı eski günlerdeki gibi."

"Artık o eski Damla yok! Bitti Emre... Bitti! Bizi sen bitirdin..." Sonunda ki o cümleyi biraz kısık söylese de Emre kolaylıkla duymuştu. Emre kapının bir tarafına, Damla kapının diğer tarafına yaslanarak oturmuştu. Şimdi ikisi de hıçkırarak ağlıyordu.

ACIYI ÖĞRETEN ADAM ∞ (YENİDEN YAZILIYOR)Bu hikayeyi ÜCRETSİZ oku!