SANA AŞIĞIM

1.5K 128 55

3 ay sonra.

Sabah büyük bir tekmeyle uyandı Defne. İnleyerek yatakda dikleşti. Kocaman olan karnına bakarak konuştu.

"Kızım anneye böyle süprizler yapma. Ay yapcaksan da taksitle yap yani. O ne öyle hepsini peşin tekmeliyosun. Rahat geldi herhalde anne karnı."

Ömer gözlerini açmadan Defne'nin konuşmasını dinliyordu.

"Ayy canım kızım benim. (karnını okşamaya başladı) Sana ciciler alcak anne bu gün. O yüzden biraz iyi davranırsan daha bonkör davranabilirim. Ay... Ay resmen çocukla pazarlık yapıyorum. Kafayı yedim galiba ben ya..."

Ömer içten içe gülüyordu. Dudaklarını birbirine bastırıp gözlerini açtı.

"Günaydın sevgilim."

Defne birden Ömer'e döndü.

"Ay Ömer niye korkutıyosun ya? Burda hamileyim ben! Korkutulmaz hamileler."

"Özür dilerim."

Diyip göğsüne doğru çekti.

"Bu sabah ne yemek istersiniz Defne Hanım ve sevgili bebeğim?"

"Şey... Benim canıım... Maydanozlu omlet çekti. Ayy çok çekti canım."

"Tamam. Ben bi duşa giricem aşkım. Hemen çıkarım hazırlarım."

"Tamam."

Diyip boynunu öptü birkaç kez. Ömer de onun alnına öpücük bıraktı kocaman. Daha sonra yatakdan kalkıp banyoya ilerledi. Defne de başını yastığa yerleştirip tavana dikti gözlerini. Gülümseyerek sohbet etmeye başladı bebeğiyle.

"Babanı çok seviyorum... Tamam seni de seviyorum. Sakın tekmeleyim deme. Çok seviyorum seni. (karnını okşamaya başladı) baban bize maydonozlu omlet hazırlayacak. Hepsini biz bitirelim tatam mı? Babana bırakmayalım. (gülmeye başladı) aç kalsın o... Şaka şaka. Aaa sen de ne meraklıymışsın babanı satmaya. Hemen boşverdin bakıyorum. Haa bi de... Doğdukdan sonra ilk anne diyceksin tamam mı? Baba demiyceksin o sonra. İlk anne denir. Anlaştık mı?... Hah şöyle. Anne sözü dinle. Anneler her zaman haklıdır."

Kendi kendine konuşurken zorlukla ayağa kalktı. Üstündekileri çıkartıp dolaptan kıyafetini aldı. Aynanın önünden geçerken karnındaki büyük çatlakları gördüğü anda çığlık attı.

Ömer duyar duymaz maraton koşar gibi banyodan dışarıya attı kendini. Bornozunu nasıl giydiğini bile şaşırdı. Yatak odasına zor bela yetiştiğinde Defne'nin yanına gitti.

Defne salya sümük ağlıyordu. Ömer endişeyle konuştu.

"Defne? Sevgilim ne oldu? Aşkım ne oldu?"

"Ömeer..."

Daha da şiddetli ağlamaya başldı.
"Sevgilim... Ağrın mı var? Doğum! Doğurcak mısın yoksa?!"

Defne ağlayarak karnındaki çatlağı gösterdi ve konuştu.

"Şuna bak! Kocaman olmuş. Birkaç hafta önce bu kadar değildi!"

Ömer donup kaldı. Bu muydu yani? Şaşkın bir şekilde konuştu.

"A-aşkım bu yüzden mi... Bu yüzden ağlıyosun?"

"Evet! Baksana şuna."

Ömer yüzünü sıvazlayıp konuştu.
"Defne çok korkuttun beni. Sana bişey oldu sandım."

"Oldu işte! Kocaman bi çatlak oldu karnımda."

"Sevgilim geçer..."

Defne lafını kesti.

NABER BARMEN? Bu hikayeyi ÜCRETSİZ oku!