Chapter 21: So It Begins

6.6K 244 6

Rafael Alejandro's POV

Johor, Malaysia.

I was staring hard at her, my eyes filled with pure hatred to the man who caused her so much pain until now. My heart pumping furiously, my vision filled with red, and at this moment, I just want to kill.

Naramdaman ko ang palad ni Bella na pumatong sa aking dibdib. I instantly relaxed, and I stared at her eyes that kept changing its emotions. Sometimes filled with pain, and sometimes hatred. And definitely its glow has gone, and it look so cloudy, they lost its life, its spirit. "Nag-umpisa itong hinahawakan ako sa mga pribadong parte ng aking katawan ng nasa walong taong gulang na ako. Kapag pang-gabi ang aking ina sa trabaho," naramdaman ko ang unti-unting panginginig na naman nito at naawang niyakap ko siya. "He would sneak into my room, and asked me to strip dance for him while he played himself," naramdaman ko ang paghigpit ng kapit nito sa aking likod, while she stifled her tears.

I couldn't believe she had been through this. She was so strong to handle such tragedy, and still came out tough, happy, and kicking butts.

I felt my blood boiling like a volcano and ready to explode. Nang humiwalay ito sa akin, bumaba ako sa kama. Naglakad ako pabalik-balik sabay sukaly sa aking buhok dahil sa sobrang galit sa aking dibdib, frustrations, and all these negative emotions swirling in my chest.

I'm angry. No! I'm beyond enrage, and I wanted to kill him.

Tumigil ako saka hiranap siya. "Barry.Bennet.is.his.name.right?" I asked through gritted teeth. My jaw felt rooted from being clenched tightly.

"Yes," she sniffled.

Napasuntok ako sa dingding ng malakas at napaatras ito. Wala na ako sa tamang pag-iisip. All I was thinking at that moment is to go find the fvcker, and kill him slowly, and painfully. I will decapitate him, let him feel the pain he inflicted to her.

"Raffy," mahinang tawag nito sa akin na ikinabalik ng aking isip at wala sa sariling nilingon ko ito. Ang aking mga mata, punung-puno ng poot, galit, and rage is an understatement to describe what I really felt right now.

Mabilis ko naman itong nilapitan, inignora ang pagdurugo ng aking kamay, saka umupo sa tabi nito. Niyakap ko ito, ng mahigpit, gusto kong maramdaman niya na hindi ko ito pababayaan, at hinding-hindi ko hahayaang may mananakit pa rito. I will give her my life, kung kinakailangan. Poprotektahan ko siya at hindi ako titigil hangga't makikita ko ang ama-amahan nitong hayop. Ibabaon ko siyang buhay sa lupa.

Fvck him, I will make him beg for his life, and slowly kill him.

"Hananapin ko siya, at pagbabayarin sa ginawa sayo," wala sa sariling pangako ko rito, at ito'y totoo sa aking loob. Hinaplos-haplos ko ang likod nito para icomfort ito.

Ngayon, maliwanag na sa akin kung bakit nakita itong walang malay sa daan, nung thirteen palang ito.

Mahabang katahimikan ang lumipas, nakayakap parin ako sa kanya. Inihiga ko ito, at nagulat ako ng makita kong nakatulog na pala ito. Naghihilik pa ito ng mahina, at napangiti naman ako. Hinaplos ko ang pisngi nito, ng punung-puno ng pagmamahal.

"Wala ng makakapanakit pa sayo, hangga't buhay ako," bulong ko rito saka ko ito hinalikan sa labi. Kinumutan ko ito saka tumayo na at lumabas ng kwarto.

Mabilis ko namang kinuha ang aking cellphone at tinawagan ang kaibigan kong matagal ko iniiwasang makita sa loob ng limang taon.

Tumunog ito ng ilang beses bago nito sinagot.

"Giovanni, it's Rafael Valiente," pag-uumpisa ko ng marinig ko ang malamig at baritono nitong boses. May narinig din akong ingay ng kumot at napagtanto kong natutulog pa siguro ito, o baka may ginagawang kababalaghan.

The Infamous Rafael Valiente (TagLish Version)Basahin ang storyang ito ng LIBRE!