Dear Future, Handa na Ako

2.4K 126 23


Dapat ba akong maging masaya dahil kaibigan kita?

O dapat ba akong umiyak sa katotohanang hanggang doon lang talaga?

It's hard to pretend to be friends with you, alam mo ba yun? I'm thinking about how much more I really want kapag kasama kita. I want to smother you with kisses hanggang sa magsawa ka, I want to hug you so tight hanggang sa hindi ka na makahinga, there are many scenarios na pumapasok sa isip ko and how I wish magawa ko na... sana.

Girl friend, that's just what I am to you. That little space between girl and friend is what I am to you.

I know I am the one to blame.

Ako yung committed eh, ako yung taken.

But what can I do? Hindi ko rin siya kayang iwan.

I know you don't deserve to be treated this way, to be neglected, to let you feel unlove, and it's kind of stupid of me kasi nasasaktan kita ng sobra. Kahit hindi mo man sabihin, alam kong nahihirapan ka na.

Sorry. I'm so selfish. Hindi kasi kita kayang palayain. That's why I keep on texting you 24/7 dahil baka ma-realize mo in just a blink na hindi ako worth it, na ang karugtong ng pangalan ko ay ang salitang, 'it's complicated.'

Sorry. I can't let you go. Naniniwala ako na darating din ang tamang oras para sa atin. So I want you to hold on even if it's too painful already.

I know, I know, sobrang sakit na.
Pero please lang, huwag kang bumitaw... hindi ko kaya.

Sorry. Hindi kita mapanindigan. It's not just for me but for the both of us, especially for you. Alam ko kung gaano ka-importante ang opinyon ng mga tao sa paligid mo. I'm used to it, pero ikaw hindi. At ayoko ring masaktan ka nila.

Sorry. Sa bawat bagay na ginagawa ko, binibigyan lang kita ng panibagong kirot sa dibdib mo.

How I wish its just that easy.

It's been a year since you started ignoring me. I mean, it's like, never ka nang nagparamdam.

Bakit?

Why all of a sudden bigla kong naramdaman na tuluyan ka nang nawala sakin?

Nababalitaan ko nalang galing sa ibang tao ang mga kaganapan ngayon sa buhay mo. Masakit yun sa part ko.

Kasi kung dati, hindi mo pa sinasabi, alam ko na.

Pero ngayon, wala na nga ba talaga tayong koneksyon?

Sana noon pa lang, sinabi ko na sayo ang totoo.

Akala ko kasi sa pagkakasabi ko ng "Okay lang sakin ang tumandang dalaga" ay nakuha mo na.

But I guess it's not enough proof to show you that I have my dignity.
Na hindi ako paasa, na kaya kitang panindigan sa paraang alam ko.



It’s been a year simula nung huli kitang nakita.

At ngayong nasa harap na kita, I know its about time na malaman mo na ang totoo.



























"Long time, kumusta ka na?"

Bakit parang iba ang pakiramdam ko sa mga ngiti niya?


























"I-I'm fine."

Lumapit ako ng bahagya.




































"Mahal?"



































How I wish na siya ang nagsabi nun

... how I wish.

































"Sorry but I have to go..."

She looked at the unfamiliar person standing just behind her.

"... but it's nice seeing you ---"










Hindi ko na siya pinatapos at agad ko siyang niyakap ng mahigpit.









































How I wish I could've told her everything.






























"I missed you."

I tilted my head on the crooked of her neck while I wrapped my arms around her.




















"I missed you too."

I felt it.
































"I love y--"

"Huwag."

She softly whispered, but loud enough for my whole world to feel numb.

"Huwag mo nang sabihin yan...

Okay na ako. Sana ganun ka rin."
































Dear Future,

Handa na ako.

Pero bakit ganun?

Malabo na ang salitang, 'tayo.'

Dati ready ka, hindi ako ready.
Ngayong ako naman ang ready, ikaw naman ang hindi. Hindi kita masisisi.

"Okay na ako. Sana ganun ka rin."

Sana nga ganun kadali noh?

Pero hindi eh.

Kasi hanggang ngayon...

... hanggang ngayon,



























Ikaw pa rin.

Something Sweet and SugaryRead this story for FREE!