ROMA

2.3K 164 50

Ömer sabah erkenden kalkmıştı. Defne'sinin yüzüne birkaç öpücük koydu. Yüzüne dökülen saçlarını geriye doğru çekip alnına bir öpücük daha koydu. Gülümseyip yatakdan kalktı ve altına bir eşofman geçirdi.

Aşağı kata inip tepsiye müthiş bir kahvaltı hazırladı. Yatak odasına çıkıp tepsiyi yavaşça komodinin üzerine bıraktı. Yatağa oturup Defne'nin elini tuttu. Eğilip boynuna bir öpücük bıraktı.

"Defne'm..."

"Hııı?"

Ömer gülüp devam etti.

"Hadi kalk birtanem."

Defne gözlerini bile açmadan konuştu ağzının içinden.

"Uyku çok önemli... Ben hamileyim uyumam lazım."

Ömer kafasında bir plan kurup muzurca güldü ve konuştu.

"Defne kalk! Defne kafam koptu Defne!!!"

Defne kafasını endişeyle kaldırıp yatakdaki çarşafla birlikte fırladığında Ömer kahkahalar atıyordu.

Defne gözlerini kocaman açmış Ömer'e bakıyordu. Ömer ise "kafam koptu" cümlesine Defne'nin inanabilmesine gülmek ile meşguldü. Defne derin bir nefes verip konuştu.

"Aşk olsun Ömer ya... Ya ödüm patladı kafan koptu diye."

Ömer bunun üstüne daha da gülmeye başladı. Hala uykusunun açılmadığını anlamıştı bu sayede.

"Küstüm!"

Diyip yatağa geçti tekrar. Sırtını yatak başlığına dayayıp kollarını göğüs hizasında birleştirdi. Dudaklarını büzüp diğer tarafa döndü yüzünü.

"Defne'm?"

Defne cevap vermedi.

"Defne'm şaka yapmıştım ama ben."

Defne omzunu sallayıp ısrarla diğer tarafa sabitliyordu yüzünü.
"Birtanem yapma böyle. Ben üzülüyorum. Bak bakıyım bana..."

Elini Defne'nin boynuna götürdüğünde yüzünü kendine doğru çevirdi.

"Asma yüzünü. Hep gül. Hiçbir zaman üzgün olma. Bana hayat sen gülünce güzel. Sen üzülünce kara bulutlar toplanıyor üzerime. Hepsi benim üstüme yağıyor. Yapma böyle aşkım."

"Dalga geçiyosun benimle ama."

"Özür dilerim sevgilim."

Diyip dudağına küçük bir öpücük buraktı.

"Özrünüz kabul edilmiştir Ömer İplikçi."

"O zaman Defne İplikçi'miz güne güzel bir kahvaltıyla başlasın mı?"

"Çok acıktım biliyor musun?"

Ömer eğilip tekrar bir öpücük bıraktı dudağına.

"Ya da birbirimizi mi yesek acaba?"

"Yaaa... Çok fenasın ama sen."

"Evet Defne..."

Devamını fısıldayarak getirdi.

"Ben çok fenayım."

Dudağına yaklaştığında Defne geri çekilip konuştu.

"Ayyy... Ben acıktım."

Ömer gülerek geri çekilirken konuştu.

"Öyle olsun bakalım."

⭐⭐⭐⭐⭐⭐

NABER BARMEN? Bu hikayeyi ÜCRETSİZ oku!