CİĞERİM YERİNDEN ÇIKACAKMIŞ GİBİ

2.5K 173 51

Evin etradında onlarca insan ve itfaiye vardı. İtfaiye erleri kapıyı zorlasalar da açmakta başarılı olamadılar. Her ne olursa olsun içeriye girmeleri gerekliydi. Uzun ağır silindir şeklindeki şeyi kapıya sertçe birkaç kez vurdular. Daha sonre en sert darbeyi vurduklarında kapı sökülmüş ve düşmüştü. Defne'nin kapının altında kalmış olması iyi olmamıştı tabii. İtfaiye erleri onu fark ettiklerinde kapıyı üstünden kaldırıp Defne'yi aldılar. Bir yandan da ateşleri söndürüyorlardı. Defne'yi kapının önüne çıkardıklarında ev kül olmuştu. Ambulanstan inen doktorlar koşarak Defne'nin yanına gittiler. Etraftaki insanlardan "vah vah! yazık kıza" gibi sesler duyuluyordu.

Ömer hiçbirşeyden habersiz şirketteki işleri halledebildiği için mutlu bir şekilde evinin olduğu sokağa çevirdi direksiyonu. Evinin önündeki kalabalığı görünce birden duraksadı. Sertçe frene bastı. Evine baktığında pencerelerden çıkan dumanları fark etti. Evinin bahçesindeki iyfaiye arabasında gözünden kaçmamıştı. Arabayı öylece bırakıp indi. Koşarak evine doğru ilerledi. Defne'nin nerde olduğunu kestirmeye çalıştı. Kalabalığı yararak evin bahçesine daldı. Kapının önünde yığılmış, başında doktorlar olan Defne'yi gördüğünde donup kaldı. Defnesi o hale nasıl gelmişti? Ömer kendini toplayıp yanına koştu.

"Defne'm!"

"Beyfendi çekilin."

"Ne çekil ya ne çekil?!"

"Beyfendi zorluk çıkarmayın lütfen."

"Ne diye burda duruyosunuz hastaneye götürünsenize!"

"İşimizi bize öğretmeyin beyfendi."

"Lan bişey yapsanıza!"

"Çekilin lütfen."

Ömer geri çekildiğinde Defne'yi ambulansa aldılar.

⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐

Defne güzlerini açtığında ömer iki eliyle elini tutmuş küçük küçük öpücükler koyuyordu. Etrafına bakındıkdan sonra başına gelenler aklına geldi. Ömer Defne'nin uyandığını fark ettiğinde ona endişe ve merakla baktı.

"Defne'm?"

Doktor odada dosyalara bakıyordu. Uyandığını fark edince başına geçim göz bebeklerini kontrol etti.

"Defne hanım kendinizi nasıl hissediyorsunuz?"

"Sanki... Ciğerlerim yerinden çıkacakmış gibi."

Kısık sesiyle cevapladıkdan sonra zorlukla yutkundu. Doktor başını salladı.

"Bu gece sizi burda tutmak zorundayız. Az sonra size 5 dakika boyunca oksijen verilecek. Ondan sonra daha rahatlarsınız."

Ömer minnettar bir şekilde konuştu.

"Teşekkürler."

Doktor odadan çıkdıkdan sonra Ömer Defne'nin elini öpmeye devam etti.

"Ömer?"

"Efendim Defnem?"

"Ev..."

"Merak etme. Hiçbirşey senden önemli değil."

"Nasıl olmuş?"

"Jeneratör patlamış."

"Çok korktum Ömer... Bebeğimiz! Bebeğimiz nasıl?!"

Defne panik yapmıştı.

"Merak etme. Bebeğimiz iyi."

Defne derin bir nefes verdi.

"Allah'ıma şükürler olsun."

Defne yatakta dikleşip Ömer'e sarıldı sıkıca. Ayrıldılar.

NABER BARMEN? Bu hikayeyi ÜCRETSİZ oku!